Met de bus over 5600 meter

Het eerste hoofdstuk van ons avontuur in de Nubra-vallei begint met het oversteken van de Khardung La (5602m), volgens de Indiers de "world's highest motorable road". Er schijnt echter nog een weggetje te zijn in Bolivia die de Uturuncu Volcano op gaat tot 5900 meter. Niettemin, 5600 meter is toch 800 meter boven de Mont Blanc en dan te bedenken dat de lente hier nog niet is aangebroken...

Wachten in de kou
Om half zes 's ochtends lopen we met bepakte rugzak door de verlaten straten van Leh. Door de kou komt het straatleven hier pas laat op gang. Het is een groot contrast met de gezellige drukte van midden op de dag. De bus ("Semi Deluxe") vertrekt om 06:30 uur, binnen een uurtje hebben we de eerst 1000 hoogtemeters overbrugd en staan we in South Pullu naar beneden te staren waar Leh in de diepte ligt.

We moeten ons paspoort en permit laten zien bij de Police Checkpost en er wordt ons medegedeeld dat de "road closed" is. Ik denk dat ze tegenover de eerste westerlingen dit seizoen een grapje maken, maar na een tijdje wordt ons duidelijk dat we hier nog wel een paar uur staan omdat er verderop een lawine heeft plaatsgevonden. Het is afzien want we zitten we zitten boven de sneeuwgrens en het is steenkoud. Gelukkig is er een klein, donker theestalletje waar we wat warm water kunnen krijgen.

We komen Arthur, een andere westerling, tegen. Arthur is een Russische fotograaf van het Baikalmeer en hij blijft ondanks zijn gebrekkigge Engels onafgebroken praten. We hebben ons dus niet verveeld als na vijf uur wachten de weg wordt vrijgegeven.

Vast in de sneeuw
De colonne jeeps en onze bus zetten zich in beweging alsof zojuist het startschot voor de ralley Leh-Khardung La heeft geklonken. Maar het is hollen en stilstaan op het smalle weggetje naar de pas en ook de sneeuwkettingen moeten om, al willen Indiers dat pas toegeven als we echt niet meer vooruit komen in de diepe sneeuw.

Iets na de pas komt de bus hopeloos vast te zitten.

Na onze inspanningen op 4800 meter in het zand bij Tso Moriri staan we nu op bijna 5600 meter in de sneeuw tegen een bus te duwen, dit keer zonder succes.

Na twee uur ploeteren in de metersdiepe sneeuw komt er één sneeuwschuiver van het Indiase leger ons te hulp. Met veel moeite baant hij zich een weg om de andere vastgelopen voertuigen heen. We krijgen een zetje en we rijden weer!

Eenzame passagier in de sneeuw
De chauffeur probeert met kunst- en vliegwerk de bus in beweging te houden, maar even later komen we weer vast te zitten. Met duwen komen we nu wel los. De chauffeur stopt de bus op een veilig punt om de duwers op te wachten. De bus zet zich weer in beweging en de chauffeur probeert de snelheid hoog genoeg te houden om niet vast komen te zitten en laag genoeg om niet in het ravijn te verdwijnen.
Een stuk lager duikt uit het niets een man op aan de rand van de weg. Het blijkt één van de duwers van zojuist te zijn die te laat was toen de duwers werden opgewacht. Met gevaar voor eigen leven heeft hij zich op zijn sandalen door de sneeuw van de steile berghelling afgestort om de bus in te halen. In het Westen zou je een scheldkannonade richting de chauffeur verwachten, maar in Ladakh gaat dat anders. Nonchalant stapt het slachtoffer, de sneeuw afkloppend, lachend de bus in en hij krijgt complimenten van de overige passagiers. Tja, dat is het risico van de bus duwen lijkt iedereen hier te denken!

Hotel i.p.v. kamperen
Door de extreme vertraging besluiten we ons plan om met de rugzak te gaan lopen en te kamperen te laten varen. In het donker, na 13 uur "bussen", komen we aan in Diskit, het grootste stadje van Nubra. Hier vinden we een goed hotel.