Seven weeks in Little Tibet

Het oorspronkelijke plan van zeven weken in Tibet moest vlak voor vertrek worden verlaten, maar gelukkig werd er snel een alternatief gevonden. Nienke en Hassan zijn zeven weken in Ladakh (Noord-India), ofwel Little Tibet.

maandag 7 april 2008

Kamperen op 4600m bij -15°C

We hebben de tent opgezet boven het meer Moriri (Tso Moriri) op 4600 meter. Het meer is zo'n 7 bij 20 km, heeft brak water want er is geen uitgang voor het water en het is helemaal bevroren. Met name 's nachts is het erg koud. Het omslagpunt van de temperatuur ligt bij zonsondergang. Terwijl we in het laatste zonnetje nog moet oppassen om niet te verbranden, is na het eten het pannetje waar net nog kokend water in zat vastgevroren aan de stenen. In een uur tijd zakt de temperatuur van +10°C naar -10°C. 's Nachts daalt de temperatuur nog verder naar -15°C. Toch hebben we het niet koud gehad in onze warme donzen slaapzakken, al houdt het eindeloze geblaf van de honden in het dorp en het tekort aan zuurstof ons wel uit onze slaap. Ik vraag me af wat die honden tegen elkaar aan het blaffen zijn, maar ik kan er geen structuur in ontdekken. Uiteindelijk vallen we toch in slaap. De "neuspleister" van Nienke, die je ook wel eens sporter ziet gebruiken om meer zuurstof op te kunnen nemen, komt erg goed van pas.

De volgende dag komen we ivm de kou laat op gang. We krijgen bezoek van dorpsbewoners die met stomme verbazing ons rare, minuscule tentje en onze herrie makende brander bekijken.

Ik had een multi-brander meegenomen, waarmee je zo'n beetje alles kunt branden tot aan kerosine toe. Toch zag ik een beetje op tegen het gebruik van de vuile benzine hier in Ladakh. Het schoonmaken van je brander bij -10°C lijkt me geen pretje. Gelukkig zijn er in Leh ook beperkt Primus-gastankjes te krijgen. Door de kou moeten we eerst een blok ijs smelten om thee te kunnen maken.

Rare lui die westerlingen moet de Tibetanen wel niet denken. We zijn dan ook de eerste toeristen ooit die zo vroeg in het seizoen bij Tso Moriri zijn gesignaleerd.

Bij het ontbijt worden we getipt door Anchuk dat er een gebed aan de gang is in het klooster van het dorpje. We nemen binnen een kijkje en luisteren naar de gebeden die worden voorgelezen door de monniken terwijl ze op een soort gong en bekkens slaan. Heel mystiek maar na een tijdje wordt het ons te koud en gaan we buiten in het zonnetje zitten bij de monniken die tsampa-figuurtjes aan het kneden zijn. De monniken laten zich graag fotograferen.

We nemen nog een kijkje bij het schooltje waar een groepje kinderen buiten liedjes aan het zingen zijn.

Daarna klimmen we naar de gebedsvlaggetjes die op de heuvel boven het dorp zijn opgehangen. We hebben een prachtig uitzicht op het bevroren meer.

De gebedsvlaggetjes fascineren mij en heb ik als onderwerp gekozen voor de opdracht van mijn foto-opleiding.

Prachtig om te zien hoe de monniken deze kleurige vlaggetjes hebben opgehangen in een honderden meters lange sliert van de ene berg naar de andere.

's Middags maken we een wandeling aan de rand van het meer. Het meer is in zijn geheel bevroren. Er zijn daardoor nog weinig vogels, iets waar dit meer bekend om staat. Het ijs maakt het uitzicht wel speciaal.

De ijsschotsen steken meters hoog de lucht in.

Als fanatieke schaatser neem ik ook een kijkje op het ijs. Het blijkt meters dik te zijn. Volgens mij een prachtige locatie voor een Alternatieve Elfstedentocht waar de Weissensee nog jaloers op kan zijn. Alleen een ijsmeester ontbreekt hier natuurlijk..

Als ik de bewoners iets vraag over schaatsen blijken ze alleen ijshockey te kennen. Dat is 's winters vrij populair in Leh. De broer van onze hoteleigenaar blijkt zelf bondscoach te zijn en het reisbureautje hangt vol met schaatsposters en hij heeft zelfs een paar skeelers in de etalage staan! Voor de skeeleraars onder de lezers: geen 4x100mm, laat staan 110mm, maar toch een vreemde verschijning in deze ruige omgeving zonder goed verharde wegen.

We willen ons na onze wandeling op 4600 meter hoogte vermoeid bij de tent neer laten ploffen, maar daar komt niets van terecht omdat het schooltje uit blijkt te zijn. De kinderen komen nieuwsgierig een kijkje nemen bij onze rare tent en willen graag op de foto.

Na weer een lekkere zelfgekookte maaltijd van ons deels uit Nederland meegebrachte ingredienten, maken we ons opnieuw op voor een koude nacht.

RSS: aanmelden bij [Little Tibet]

Powered by Blogger