Maand: oktober 2017

Het derde eiland dat we naast het hoofdeiland Tahiti bezoeken is Huahine en we vinden dit ook gelijk het mooiste eiland. De camping ligt rustig en afgelegen, maar dit heeft ook nadelen. Middenin de nacht beleven we angstige momenten als er plotseling een onbekende man in de tent staat die ons wil beroven. De boottocht die we op Raiatea hebben gemist, maken we nu wel op Huahine. Het is een fantastische ervaring om te snorkelen met de indrukwekkende hoeveelheid tropische vissen.

Onbekende man in de tent

Het is een korte vlucht van 15 minuten van Raiatea naar Huahine. Vanuit het vliegtuig kunnen we bij het naderen van Huahine zien dat het zeewater super helder is. We worden opgehaald door de eigenaar van de camping.

We crossen met onze bagage het hele eiland over, totdat we op het zuidelijkste punt de camping bereiken. Er is ruimte genoeg op het grasveld bij het strand. Alleen Bruno, de Fransman die we op Raiatea tegenkwamen, heeft zijn lage 1-persoonstentje helemaal in de hoek achter een struik neergezet. Er staat veel wind en het wordt weer een stevige windtest voor onze meer dan drie meter hoge tipitent. Alle haringen en scheerlijnen worden gebruikt, vooral voor de kant waar de wind op staat, en de luifel blijft dicht. Het is een harde, maar wel constante wind en de tent doorstaat de test glansrijk.

Het is een afgelegen plek, maar ons wordt wel geadviseerd om geen kostbaarheden in de tent te laten als we er niet zijn. ’s Nachts zijn we er natuurlijk wel en op een nacht worden we plotseling wakker van een lichtje in de voortent. Diana kijkt vanuit de binnentent recht in de ogen van een onbekende man die bezig was de tassen in de buitentent te doorzoeken. Als hij ons ziet is hij snel weg zonder iets te hebben meegenomen. De honden van de camping, die we de afgelopen dagen nog niet hadden horen blaffen, slaan aan, maar de man is verdwenen in het donker. De rest van de nacht slapen we niet meer en is elk afwijkend geflapper van de tent in de wind reden om even de voortent te checken.

Door de harde wind gaat er voorlopig geen boot en besluiten we een auto te huren om het eiland te verkennen. Het is de oude Peugot 106 van de camping eigenaar die we kunnen gebruiken. Het autootje zonder stuurbekrachtiging rammelt aan alle kanten. De deuren gaan moeizaam dicht en aan het eind van de dag loopt het raampje uit de sponning. Van de 15% steile helling naar de Belvedere raakt het karretje bijna oververhit. Het houdt niet over, maar het rijdt en het is een stuk goedkoper dan het huren van een auto bij een regulier verhuurbedrijf.

Het is een prachtig afwisselend eiland en we zien meer witte zandstranden dan op de andere eilanden. De bevolking is hartelijk en iedereen zegt je gedag. Het lijkt Friesland wel! Hier gaat de pink en duim in de lucht. In het kleine plaatsje waar we even stoppen om van het uitzicht te genieten worden we allemaal persoonlijk de hand geschut door een mannetje uit het dorp.

Met de boot rond het eiland

Ondanks dat de wind nauwelijks in kracht is afgenomen gaat de boottocht de volgende dag toch door. We stappen op een middelgroot bootje en we krijgen uitleg van wat we zien op het eiland vanaf de lagune.

We maken al snel een eerste snorkelstop midden op de lagune. Ook Hannah stapt als een ervaren snorkelaar met snorkel van de boot het water in, maar omdat het wat dieper is en de bril niet goed zit heeft ze het alweer snel gezien.

We varen door naar een ‘motu’, een eilandje met bomen in de lagune voor de kust. Hier stappen we van boord voor de gezamenlijke lunch. Het is een prachtige plek met palmbomen aan het witte strand en het zeewater is paradijselijk blauw.

Het Polynesische eten wordt voor onze neus bereidt en het smaakt heerlijk. Na het eten wordt ons de Polynesische dans aangeleerd waarbij vooral de heupen gedraaid moeten worden. We varen door naar een ‘pearl farm’ die midden op de lagune is gemaakt. Geweldig glimmende parels zijn er te koop voor erg veel polynesische francs.

We varen nu verder helemaal om het eiland heen. Vanaf de boot kunnen we onze tent zien schudden in de wind als we langs de camping varen. Het is een uur varen naar het een-na-laatste stoppunt, maar onze gastvrouw op de boot heeft een creatieve activiteit voor ons in petto.

Duco slaapt heerlijk op het geronk van de motor en in de frisse zeelucht terwijl wij een mand in elkaar vlechten van palmboombladeren. Hannah krijgt ook een in elkaar gevlochten krans voor op het hoofd, passend bij de tas. Voordat we terugkeren naar de haven bezoeken we het zogenaamde ‘Natural Aquarium’. De naam is niet overdreven, want een ongelooflijke hoeveelheid gekleurde vissen zwemmen tussen het sprookjesachtige koraal. De ‘black tipped’ haaien zwemmen vlak voor ons rondjes als ze door een speciale instructeur worden gevoerd. Ook andere tropische vissen komen op de activiteiten af en de langwerpige vissen die normaal met de haaien meezwemmen klampen zich nu aan ‘haai’ Diana vast, wat een grappig gevoel geeft.

De laatste dag op Huahine doen we het rustig aan bij de tent. Hassan gaat nog wel op pad met de mountainbike om een rondje eiland te doen. Hij blijft knap op de fiets zitten bij het bestijgen van het 15% weggetje naar de Belvedere. Net als het autootje raakt hij bijna oververhit, maar het rondje wordt volmaakt. Bekijk de Hassan’s fietsroute en foto’s.
Na vijf heerlijke dagen, met de bijna beroving als klein minpuntje, verlaten we het mooie Huahine. We keren na een vlucht van driekwartier terug op het hoofdeiland Tahiti. Hier blijven we een nacht voordat we nog een stuk verder de Pacific in vliegen naar de Cook Islands.

Van het prachtige Moorea vliegen we door naar het rustige Raiatea en we maken daarbij een tussenstop op Bora Bora. We kamperen weer tussen de palmbomen en moeten dit keer extra goed opletten op de kokosnoten. We maken een rondje met de auto op Raiatea, maar onze geplande boottocht rondom Tahaa gaat niet door vanwege het onstuimige weer. We genieten volop van het zwemmen en snorkelen in de ondiepe lagune bij de ruime camping met veel voorzieningen.

Korte stop op Bora Bora en vallende kokosnoten

De vlucht naar Raiatea is dit keer langer dan die van Tahiti naar Moorea. Bovendien maken we eerst een korte stop op het prachtige Bora Bora, het eiland met de dure resorts. Duco begint het vliegen al te herkennen. Hij is dolenthousiast zodra hij in een eigen stoel mag zitten en het vliegtuigje begint te accelereren voor het opstijgen. Ook Hannah raakt gewend aan het vliegen en gaat zelfs al extra drinken halen door de stewardess in het Engels aan te spreken. Er is geen camping op Bora Bora dus hebben we ervoor gekozen om niet op dit eiland te overnachten. Vanuit het vliegtuig hebben we wel een geweldig uitzicht op Bora Bora met zijn grote lagune.

Op Raiatea hebben we in eerste instantie geen auto gehuurd en worden we opgehaald met een busje van de camping. Het is een ruime camping en we mogen onze tent overal neerzetten, alleen niet onder een palmboom met kokosnoten. Al snel wordt duidelijk waarom. De tuinman van de camping heeft permanent een bouwvakkershelm op en ’s avonds bij het in slaap vallen in de tent worden we met grote regelmaat opgeschrikt met het lawaai van een doffe dreun in het gras van een vallende kokosnoot. We staan dan wel niet direct onder een palmboom met onze tent, erg geruststellend is het geluid niet. Er is wel een voordeel de volgende ochtend: verse kokos bij het ontbijt!

Rondje Raiatea, geen boot naar Tahaa

De tweede dag huren we een auto om een rondje over het eiland Raiatea te kunnen maken. Bij het lokale huurkantoortje pikken we het kleine autootje op dat vol krassen zit en waarvan de bumper er ieder moment af lijkt te kunnen vallen. We stoppen bij een ‘marae’, een oude openlucht tempel aan de kust. Veel zandstrand zien we niet en aan de andere kant van het eiland is het erg rustig.

We zien een klein huisje middenin de lagune op een zandbank staan en we vragen ons af wie daar nou zou wonen. Al snel wordt ons duidelijk dat dit een ‘pearl farm’ is. Raiatea is een van de eilanden in Frans Polynesie waar parels worden gemaakt. Verder is er alleen wat landbouw op het eiland. We gebruiken aan het einde van de dag de auto nog even om boodschappen te doen en leveren hem daarna weer in.

De volgende dag is het plan om met een boot het naburige eiland Tahaa te bezoeken, maar het waait hard, het regent en de zee is onstuimig en ons wordt afgeraden om met onze jonge kids een, onder deze omstandigheden, heftige boottrip te ondernemen. Gelukkig kunnen we ons prima vermaken op het strand bij de camping met de schommel boven de zee, met zwemmen en dobberen in het warme water en met snorkelen tussen het koraal.

We zien veel gekleurde vissen in de ondiepe lagune en soms hele scholen kleine visjes die meebewegen met je handen. ’s Avonds kunnen we op de camping elke avond gebruik maken van een grote keuken met alle faciliteiten. De Fransman Bruno kampeert ook op de camping en hij komt bijna elke avond een vis bereiden die hij die dag tijdens een van zijn duiken heeft gevangen. Als wij op de laatste dag onze tent afbreken is hij in de ochtend al vertrokken naar hetzelfde eiland als waar wij naar toe gaan. We zullen hem weer tegenkomen op de enige camping van Huahine, onze volgende bestemming in Frans Polynesie.

Na het hoofdeiland Tahiti reizen we naar het dichtbij gelegen Moorea. We hadden de boot kunnen nemen, maar vliegen binnen de Air Tahiti Air Pass is goedkoper dus maken we onze kortste vlucht ooit. We kamperen op de enige camping van Moorea, naast de palmbomen en dicht bij het strand. We ontdekken de wonderlijke (onder)waterwereld in een bijzondere kayak en met de snorkel. Met ons huurautootje zien we het afwisselende landschap van Moorea met mooie stranden en steile bergen. We maken een wandeling in het binnenland en Hassan fietst de leukste mountainbikeroutes. We komen in de relaxte sfeer van Frans Polynesie.

Na ultrakorte vlucht kamperen tussen de palmbomen

In het kleine propellervliegtuigje zonder vaste plaatsen mogen we als eerste instappen met onze kinderen en kunnen we aan beide kanten van het vliegtuigje plaatsnemen. We kunnen onze bestemming al zien liggen en vlak nadat we zijn opgestegen kondigt de stewardess aan dat we gaan landen. Als de wielen een beetje wild de grond raken in Moorea zijn we precies 6 minuten in de lucht geweest! Een Polynesiër op slippers staan met een briefje ‘Vanderhoss’ in zijn hand ons op te wachten. In ons huurautootje rijdt Hassan mee naar het houten kantoortje in de haven om het contract te tekenen en de sleutel over te nemen.

De Renault Clio is de kleinste huurauto tot nu toe, maar onze uitgedunde bagage past erin! Ook de autostoeltjes uit Nederland, die op elke vlucht gratis mee mogen, doen weer goede dienst. We rijden naar Camping Nelson aan de andere kant van het eiland. De belangrijkste puzzel voor het vinden van een goede kampeerplek is niet onder de palmbomen met kokosnoten te gaan staan, maar toch in de schaduw. Een vallende kokosnoot is levensgevaarlijk! Met uitzicht op de lagune vallen we in slaap om vervolgens heel vroeg wakker te worden van de kraaiende hanen die rond de tent lopen.

De volgende dag rijden we naar een van de weinige publieke stranden waar een paar opblaaswatertoestellen in de lagune drijven. Nadat Hannah hierop is uitgespeeld pakt ze de snorkel met bril die we op Tahiti hebben gekocht en begint als een ervaren snorkelaar voor het strand heen en weer te zwemmen met de blik gericht op de schelpjes en de kleine visjes die voor haar wegschieten. Het oefenen met de snorkel in de wastobbe op Tahiti heeft zijn vruchten afgeworpen!

Op onze tweede volledige dag rijden we met ons huurautootje het eiland rond dat gezien de beperkte grootte geen enkel probleem is. We bezoeken een tweede publiek strand met prachtig blauw water van de lagune en bewaren het binnenland voor later in de week.

Pijlstaartroggen en haaien vanuit een transparante kayak

We hadden al in een foldertje gezien dat je met een transparante kayak de lagune op kunt en een e-mailtje is genoeg om de volgende ochtend een bijzondere kanotrip te kunnen maken. We verdelen ons dit keer over twee kayaks om ook goed naar beneden te kunnen kijken.

Het zeewater van de lagune is zo helder dat het prachtige koraal en de kleurige vissen goed te zien zijn door de bodem van deze speciale, transparante kayak. Een gids gaat mee om de kwetsbare boten tussen het scherpe koraal in de ondiepe lagune door te leiden en ons te wijzen op bijzondere plekken.

Het is een unieke ervaring om vanuit een kayak door de bodem naar de wonderlijke onderwaterwereld te kunnen kijken. Duco giert het uit van de pret als hij het kleurrijke koraal onder zich door ziet schuiven. We bereiken een open plek tussen het rif en zien enorme pijlstaartroggen en haaien onder de boot door zwemmen. Hannah wijst enthousiast op de enorme beesten in het water, maar haalt enigszins geschrokken snel de handen binnenboord. ‘Kijk een haai!’ als variant op ‘Kijk een beer!’.

Vanuit de veilige kayak stappen we toch in het water om de roggen en de haaien met de snorkel van dichtbij te kunnen bekijken. Beiden zijn ongevaarlijk wordt ons verzekerd. Duco drijft mee in zijn opblaasband. Een euforisch gevoel maakt zich van ons meester bij het samen zwemmen met deze gracieuze onderwaterwezens. De pijlstaartroggen kunnen we zelfs aanraken en ze voelen zacht aan. De haaien zijn sneller en het voelt vreemd om ze langs onze benen te zien zwemmen.

We stappen weer in onze transparante kayaks, drinken midden op de lagune een sapje uit de schil van een kokosnoot en pedellen terug naar ons beginpunt. Bekijk de kayakroute en meer foto’s of bekijk de kayakfoto op Instagram. ’s Middags genieten we bij de tent van het strand en snorkelen we nog wat in de lagune. Als bonus zien we in de verte enorme walvissen achter de lagune spectaculair hoog opspringen. Dit is whale watching vanaf het strand!

Groene, steile bergtoppen in nevelen gehuld

Terwijl we op de camping bij het strand meestal een blauwe lucht hebben, zien we dat het bergachtige binnenland van Moorea vaak in de wolken zit.

Aan het einde van de week besluiten we toch om omhoog naar de Belvedere in de bergen te rijden. Terwijl de meeste bezoekers direct met de auto omkeren, trekken wij onze wandelschoenen aan en maken een korte rondwandeling door het groene landschap. We ervaren een tropische buitje in het droogseizoen, maar besluiten toch om nog door te lopen naar een waterval over een modderig geworden pad. Het is een mooie afwisseling met de strand- en snorkelactiviteiten van de afgelopen dagen. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

De laatste dag wordt er nog gesnorkeld bij de tent en huurt Hassan een mountainbike. In het bergachtige binnenland is een klein netwerk van mountainbikeroutes uitgezet. Hassan kiest voor de zwarte route (Tres Dificile) en krijgt de hele middag zware tropische buien over zich heen waardoor een deel verandert in een modderrivier. Bekijk de mountainbikeroute en foto’s.

Na een prachtige week verlaten we het magnifieke Moorea en vliegen naar ons volgende eiland, het rustige Raiatea.