Panama

Met het vertrek uit El Valle verruilen we het tropische cloud forest voor de chaotische stadsjungle van Panama City. Van de dichtbegroeide, reusachtige bomen met apen en vogels komen we terecht tussen de strakke, hoge wolkenkrabbers waar het drukke Panamese verkeer zich luid toeterend een weg probeert te banen. Het is een enorm contrast en Duco is de eerste dag alleen maar met open mond om zich heen aan het kijken. Gelukkig zitten we in een uitstekend gelegen apartement met een zwembad en de autoloze fietsboulevard langs de kust op loopafstand. We gaan naar het Panamakanaal, bezoeken een bijzonder leuk museum waar Hannah op de foto gaat en trappen ons suf op de familiefiets. Tot slot maken we ons klaar voor het vertrek uit Midden-Amerika.

Rondkijken op de Cinta Costera

Met onze huurauto rijden we Panama City binnen. We hebben een apartement in een flat aan de kustlijn van de stad gereserveerd. Zoals altijd is het laatste stukje lastig zoeken en ook de security zou streng zijn, maar met wat vragen komen we uiteindelijk vrij soepel binnen. We laden de auto uit en gaan snel weer op pad om de auto in te leveren. Het autoverhuurkantoortje ligt op een kwartiertje lopen, maar door het chaotische verkeer van Panama City dat in de spits muurvast staat kunnen we pas 2 uur later, vlak voor sluitingstijd, de auto inleveren. Een goede keuze van ons om het deze dagen zonder auto te doen!

We zitten op een prachtlocatie met uitzicht op de zee, de grote containerschepen die voor het Panamakanaal liggen te wachten en het zwembad van ons apartementencomplex. Elke dag plonzen we in het zwembad om wat zwemmen te oefenen, lekker rond te drijven en ons te vergapen aan de wolkenkrabbers om ons heen.

Het is zondagochtend als we vanuit ons apartement de drukke kustweg oversteken. We zien dat het verkeer voor de baan langs het water is afgesloten voor auto’s en wordt gebruikt door fietsers en skaters en dat terwijl er al een mooi fietspad langs de kademuur ligt.

Het verleidt Hassan om ondanks de hitte een stukje te gaan hardlopen over het pad van de Cinta Costera in het zicht van de skyline van Panama City. Bekijk de hardlooproute en de foto’s.

De trots van Panama

Het hoogtepunt van Panama City is natuurlijk het Panamakanaal. Je kunt er naartoe door de sluizen aan de kant van de stad te bezoeken. Het zijn de oude sluizen uit 1914, maar toch zijn ze imposant. Een paar honderd meter verderop zijn de nieuwe sluizen sinds een jaar in werking nadat de Panamezen 10 jaar geleden in een referendum hadden gekozen voor uitbreiding van het Panamakanaal. Het is duidelijk de grote trots van Panama en natuurlijk ook de reden dat met name Panama City een welvarende stad is.

Er is een leuk Visitor Centre waar je zelf (virtueel) de sluisdeuren mag bedienen of een groot containerschip de sluizen door kan loodsen. Hannah vindt het prachtig en kan het hoofdstukje ‘Panamakanaal’ straks op school overslaan.

Panamese schoolles en de familiefiets

We staan heel vroeg op om een stukje trein te doen langs het Panamakanaal. De bestemming is Colon dichtbij de Caribische kust, maar wat we daar gaan doen weten we nog niet. Colon zelf is te gevaarlijk om in rond te lopen… Zover komt het echter niet want de taxi naar het station komt hopeloos vast te staan in het verkeer. We zien de (enige) trein nog net wegrijden als de taxi de parkeerplaats op draait. We gaan weer terug naar het apartement en besluiten wat anders te gaan doen.

Er is een nieuw museum over de biodiversiteit van Panama. Van buiten gezien is het een kleurrijk gebouw en dat blijkt het binnen ook te zijn. Zonder Panama zou de mens niet zijn zoals die nu is valt er te lezen. Met het ontstaan van Panama werden Noord- en Zuid-Amerika met elkaar verbonden waardoor de warme golfstroom op gang kwam met alle gevolgen voor de eerste mens die in Afrika leefde. Een Panamees schoolklasje van de basisschool doorloopt de verschillende opstellingen en Hannah sluit met veel plezier aan bij haar leeftijdgenootjes. Buiten wordt er een klassenfoto gemaakt, of eigenlijk wil iedereen met de blonde Hannah op de foto!

In de buurt van het museum vinden we na enig zoeken een fietsenzaak waar we een familiefiets huren. We hadden liever een ’tag-along’ gehad waarop Hannah had kunnen meefietsen achter de fiets zoals in Canada, maar die hebben ze hier helaas niet.

Het is moeizaam trappen op de loodzware fiets, maar het is een leuke familiefietstocht over de ‘Cyclovia Cinta Costera’ met een speeltuinstop halverwege. Bekijk de fietsroute en foto’s.

Rechtstreeks naar Los Angeles

Op de laatste ochtend vertrekken we akelig vroeg met een shuttle busje naar het vliegveld voor onze vlucht naar Los Angeles. We zijn ruim op tijd, maar tot onze verbazing krijgen we te horen dat de vlucht overboekt is en we niet mee kunnen. Dat we een gezin zijn met kleine kinderen maakt hier in Panama niets uit. Gelukkig weten we ter compensatie wel een rechtstreekse vlucht af te dwingen. We komen dan een uurtje later aan, maar ontlopen wel het gedoe op de luchthaven van Mexico City waar we met al onze, doorgelabelde, bagage door de douane hadden gemoeten. In de buurt van Los Angeles gaan we eerst kamperen en bezoeken we vervolgens Disneyland…

We trekken steeds zuidelijker Panama in en rijden nu naar El Valle in Anton Valley, een mooi bergachtig gebied met watervallen en cloud forest. Het lukt ons nu om een bijzondere kampeerplek te vinden, al is het wel een uitdaging in het extreem vochtige klimaat om alles droog te houden. ’s Avonds vallen we in slaap met een kakofonie aan geluiden van de kwakende kikkers. Onze gastheer is een erg hartelijke bioloog die ons meeneemt om de vogels van het cloud forest te bekijken. We zien heel veel prachtige toekans en vinden een idyllisch zwemplekje in de rivier.

Kamperen in het water

Het is al laat in de middag en dus is het zoals elke dag regenachtig als we het dorpje El Valle binnenrijden. In de Lonely Planet hebben we gelezen dat er gekampeerd kan worden bij een hotel, maar bij de ingang zegt het meisje van niets te weten.

De Turist Info stuurt ons naar een lodge die permanente, luxe tenten verhuurd. Het begrip ‘camping’ is gewoon compleet onbekend in Panama en we willen onze zoektocht opgeven als we nog een laatste poging doen door het hotel uit de Lonely Planet te bellen. Hassan moet 3x herhalen wat we willen als de stem met herkenning uitroept: ‘Ah si, es mi hermano’. Het blijkt niet bij het hotel te zijn, maar een nat modderweggetje in ertegenover. We worden bijzonder hartelijk ontvangen door een bioloog met vogelkennis. Hij laat ons de wc en douche zien, die later flink blijkt te lekken.

Hij benadrukt dat de meeste tenten in het regenseizoen onder de overkapping gaan staan en dat diegenen die dat niet deden het niet droog hielden. Onze hoge tipi tent past er niet onder dus zetten we de tent op het zompige grasveldje. We kunnen nog wel wat extra plastic voor onder de tent gebruiken en dat blijkt erg nuttig.

Na een paar dagen is het zompige grasveldje door langdurige zeer heftige tropische regenbuien veranderd in een grote, modderige waterplas. Zelfs onze Panamese gastheer heeft zulke buien nog niet eerder meegemaakt in augustus. Nu is de tent alleen met stenen en planken nog droog te bereiken. In de voortent golft het grondzeil, maar wonder boven wonder blijft het droog in de tent.

Gelukkig hebben we een droog onderkomen waar we kunnen koken, spelen en relaxen in de hangmat. Zodra het donker wordt beginnen de kikkers te kwaken. Het zijn er een heleboel en als het niet regent we vallen in slaap bij een luid kikkerconcert.

Bird watching met bioloog

Onze Panamese gastheer Mario heeft biologie gestudeerd in Amerika en is een van de meest gerenommeerde bird watching guides van Panama. Het is voor ons een goede reden om met hem in de vroege ochtend op stap te gaan om vogels te bekijken. Een van de vogels die we nog niet veel hebben gezien in Costa Rica en Panama is de prachtige toekan. Mario weet wel een plek in het cloud forest waar ze te vinden zijn en hij heeft gelijk.

Wel 8 verschillende toekans zien we en ze vliegen zo over onze hoofden! Hannah vindt het allemaal reuze interessant. Ze wil graag door de enorme kijker kijken en de vogel terugvinden in het dikke vogelboek dat Mario heeft meegenomen. We zien niet alleen vogels, ook schildpadden zwemmen rond in het meertje dat we bezoeken.

Ook zien we zien een enorme spin in een web zitten. Mario aarzelt niet en pakt de spin uit zijn web zonder het stuk te maken. De spin loopt over zijn arm naar zijn hoed. De spin heeft net gegeten weet Mario en is daarom nu ongevaarlijk. Je moet het maar weten! Bekijk de route van onze bird watching walk en meer foto’s.

Afscheid met een traan

In El Valle de Anton gaan we op aanraden van Mario op de eerste dag naar de dierentuin. In deze dierentuin vinden we allemaal dieren die in Panama voorkomen. We zien onder andere de tapir, een dier dat we nog niet in het wild hebben gezien. De leguanen zijn ook indrukwekkend, maar de grootste leguaan zien we even verderop vrij rondlopen in een boom. Het zegt veel over de biodiversiteit van Panama dat je vaak buiten de dierentuin meer dieren ziet dan daarbinnen.

Op de laatste dag doen we een korte wandeling langs El Macho, de bekendste waterval in de regio. Het is weer een privaat stukje bos waar je voor moet betalen om het pad te kunnen lopen. We komen ook nog langs een natuurlijk aangelegd zwembad dat gevuld wordt met water uit de rivier. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

Wij houden de dollars in onze zak en bewaren onze zwemsessie voor een andere (openbare) plek dat door de locals wordt gebruikt waarop we door Mario zijn gewezen. Bij een idyllisch watervalletje laten Hassan en Hannah zich heerlijk afkoelen in het frisse water. Voordat het middagonweer losbarst keren we terug bij de tent.

We nemen afscheid van onze inmiddels goede vriend geworden Mario. Hij maakt ons lid van de Panamese Community die zich bezig houdt met het verbeteren van de bewustwording van het verantwoord omgaan met de natuur.

We doen een donatie voor zijn project op scholen in El Valle om de natuur schoon te houden en de arme kinderen te voorzien van ingezamelde kleding. Hannah wil ook graag wat geven aan de kindjes. Ze staat de grote Pip knuffel, die al 5 maanden mee op wereldreis is, af aan Mario, die door dit gebaar van een 4-jarig meisje hevig is ontroerd. Met een nog half natte tent zetten we koers naar Panama City, onze laatste bestemming in Centraal Amerika.

Met Santa Fe bezoeken we een minder toeristische bestemming van waaruit we bij nog meer afgelegen bergdorpjes komen. De ontmoetingen met de lokale, veel plezier uitstralende, bewoners zijn hartelijk. We zwemmen in de koude rivier en lopen naar een lastig te bereiken waterval. Het toerisme is in dit gebied nog niet sterk ontwikkeld, dus is het vaak even zoeken, maar met onze auto zijn we flexibel. Het landschap is weer anders dan bij Boquete, maar ook hier is het nat…

Tot het einde van de weg

Op de Panamerican Highway slaan we linksaf bij de grotere stad Santiago. We doen boodschappen en tussen de buien door spelen de kinderen in de naburige speeltuin. Als beiden vallen te combineren is dat meestal een zekere stop. Als we het bergdal in rijden komt de regen weer gestaag naar beneden wat het lastig maakt om de vele gaten in de weg te beoordelen omdat ze vol water staan. Na Santa Fe houdt de weg uiteindelijk op zodat het verkeer steeds schaarser wordt.

Vlak voordat het donker wordt arriveren we bij het eenvoudige hotelletje dat we ’s ochtends hadden gebeld over het opzetten van onze tent in de binnentuin. Campings zijn er niet dus selecteren we hotels op basis van de aanwezigheid van een tuin. Het regent nog steeds en een hotelkamer is goedkoop dus besluiten we de tent ingepakt te laten. Bovendien is de plaats voor de tent die ze kunnen bieden gelegen aan de weg naast een parkeerplaats, niet echt de ideale kampeerplek die wij in gedachten hadden. De binnentuin zelf is wel erg mooi en vanuit de hangmat bij de kamer genieten we van de vele vlinders die vlak voor ons op de bloemen afkomen.

Het gebied biedt veel snelstromende rivieren waar je op bepaalde plekken ook in kunt zwemmen. De rivier ziet er nu modderig bruin uit van de overvloedige regen van de afgelopen dagen, maar wij zien vanaf de brug een prachtige lunchplek op een rivierstrandje. Het vage paadje er naar toe blijkt niet zo makkelijk te belopen als het lijkt. We moeten ons door een stukje bos worstelen en Diana krijgt een lelijke, gelukkig tijdelijke, brandwond van een onvriendelijke jungleplant. Uiteindelijk genieten we wel van de bijzondere plek aan de rivier.

Verborgen waterval en hartelijke locals

We bezoeken ook het nationale park van Santa Fe. Kortgeleden is de gravelweg, die ook nog niet zolang bestond, er naartoe geasfalteerd. De steile hellingen hebben de Panamezen erin laten zitten waardoor we af en toe flink klimmen of in de remmen moeten. Op het kantoortje van de het park kan de dienstdoende ranger ons niet veel vertellen over de wandelingen en watervallen in het park. Toerisme staat hier duidelijk nog in de kinderschoenen.

Op goed geluk stoppen we bij een brug over de rivier waar we een mooi zwemplekje zien. Het water is koud, maar heerlijk verfrissend in de vochtige warmte van Panama. We rijden door naar het plaatsje Guabal waar de geasfalteerde weg ophoudt. We keren om en rijden iets terug naar een bord over een wandelpad dat we op de heenweg hebben gezien.

We eten eerst een broodje en krijgen al snel bezoek van een vriendelijk uitziende man die in het Spaans tegen ons aan begint te kletsen. Hoe we hier terecht zijn gekomen en waar we dan wel niet vandaan komen wil hij graag weten. Holanda zegt ‘m niets. Ligt dat in Nicaragua? Of in Guatemala misschien?

Als we hem wijzen op zijn FC Barcelona shirt dat hij aan heeft en ‘cerca d’Espana’ tegen hem zeggen gaat er nog steeds geen lichtje branden, al is het hem wel duidelijk dat het ver weg is. Toch is hij ontzettend blij dat hij voor het eerst van z’n leven mensen uit Holanda heeft ontmoet. Hij neemt hartelijk afscheid en vervolgt zijn weg lopend naar het dorpje waar hij onze unieke ontmoeting zal gaan vertellen. Nog niet zo lang geleden bestond er helemaal geen autoweg in deze regio en lagen de dorpjes compleet geisoleerd van de buitenwereld.

Aan het begin van de wandeling naar een waterval komen we een kleine koffieplantage tegen. Bij een huisje van een lokale familie wordt ons duidelijk gemaakt dat het pad naar de waterval prive terrein is. Als we vragen hoeveel we moeten betalen zegt de vrouw van het huisje dat we dat zelf mogen bepalen en we krijgen een jongetje als gids mee voor het overduidelijke pad naar de waterval. Zijn broertjes lopen nieuwsgierig mee en de jongste (zonder schoenen) wordt op de rug getild als het te zwaar wordt. Een Panamese variant van de draagzak… Uiteindelijk bereiken we de voet van de indrukwekkende waterval waarvan het water zich in ettapes naar beneden laat storten. De Panamese jongetjes spelen met aandoenlijk veel plezier in het bruisende water. Terug bij het huisje krijgen we een paar bananen mee uit een van de bananenbomen die in de buurt staan. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

De laatste avond in Santa Fe hebben we eindelijk een goed restaurant gevonden. Vanaf het terras is er een mooi uitzicht op de in de wolken gehulde bergen.

De volgende dag zullen we dezelfde weg weer terug nemen naar Santiago aan de Panamerian Highway om vervolgens een stuk zuidelijker opnieuw linksaf te slaan met als bestemming El Valle de Anton. We gaan hier weer op zoek naar een kampeerplek al weten we inmiddels dat deze in Panama uiterst moeilijk zijn te vinden.

We hebben ervoor gekozen om een aantal dagen op een tropisch eilandje voor de Panamese Pacific Coast te slapen. Het hotel op Boca Brava is hoog boven de zee gelegen met een spectaculair uitzicht op andere eilandjes en in de verte de Pacific Ocean. Brulapen komen de bomen rondom ons hotel bezoeken. Onze auto hebben we op het vasteland achtergelaten, maar die missen we niet want er is veel te doen op het water. We gaan met de kayak de zee op en varen met een bootje naar een idyllisch eilandje. Onderweg zien we ook nog walvissen langs de boot zwemmen. De zee is rustig genoeg en het water lekker warm om te zwemmen en te snorkelen. We vermaken ons een paar dagen heerlijk op en in het water van de Pacific. Een voorproefje van Tahiti en de Cook Eilanden waar we over een paar weken naar toe gaan…

Adembenemend jungle eiland

Als we afslaan van de gloednieuwe 2×2-baans Panamerican Highway rijden we door een bijzonder, open en heuvelachtig tropisch landschap naar het kustplaatsje Boca Chica. Vlakbij het miniscule haventje kunnen we onze auto achterlaten en met alleen de hoognodige spullen stappen we op een watertaxi die ons naar onze slaapplaats voor de komende dagen zal brengen. De aardige hoteleigenaar was aan de telefoon in lachen uitgebarsten toen we bij het afdingen vroegen of we de tent bij zijn hotel konden opzetten. Als we aanleggen bij het steigertje op het eilandje Boca Brava wordt ons duidelijk waarom. We bestijgen een lange, supersteile trap en we zijn, ondanks onze beperkte bagage, helemaal buiten adem en compleet nat van het zweet als we boven aankomen.

Op de steile rots is een restaurant met spectaculair dakterras gemaakt waar vandaan we de jungle en de Pacific Ocean op ons in kunnen laten werken. In de middag komen de tropische buien als een waterval over ons heen en moeten we ver achterin het restaurant plaats nemen om niet doorweekt te worden. Onze ruime suite, waar we met korting verblijven, is gebouwd op de smalle kam van de berg zodat we aan beide kanten uitzicht hebben op de zee.

Voordat het donker wordt komen de brulapen langs om de vruchten uit de bomen rond het hotel te eten. Ze beginnen luid te brullen om boven het geluid van de motor van de watertaxi’s uit te komen die af en toe voorbij varen om aan te geven dat zij de baas zijn. Tegen het avondeten begint hongerige Duco te brullen om eten. Het verleidt de brulapen om dit te overtreffen met een oerkreet, wat leidt tot hilariteit op ons dakterras en nog meer boosheid bij Duco. Het verbaasd ons niet dat het geluid van deze apen wordt gebruikt voor de dinosaurussen in de film Jurassic Park.

Kayakken langs eilandjes

De eerste ochtend benutten we gelijk om met z’n vieren in een kayak de zee op te gaan. We hebben nog niet eerder in een kayak gezeten en ook het pedellen op zee is nieuw voor ons. Tijdens de kanotochten die we eerder op onze wereldreis hebben gemaakt in Canada en Costa Rica zaten we dieper in de boot, maar hoog in deze kayak gaat eigenlijk ook prima. De zee is relatief kalm tussen de eilandjes dus we hebben niet veel last van de golven. ’s Ochtends bij eb liggen de strandjes open dus we maken een paar stops om te zwemmen en te eten. Het is een heerlijke ochtend voor ons en de kinderen. Bekijk de kayakroute en meer foto’s. Als het hard gaat regenen in de middag zitten we allang te genieten van de verse natuurlijke ‘jugo’s’ op het terras van het restaurant.

Op de tweede dag nemen we een motorbootje om langs een eilandje te varen met een hagelwit strand en ons te laten afzetten op een ander eilandje met licht aflopend strand waar je ook nog kunt snorkelen. We kunnen heerlijk zwemmen en zien wonderlijke vissen bij het snorkelen. Diana raakt bij het snorkelen met haar been miniscule kwalletjes wat figuurlijk en fysiek tot irritatie leidt.

Onderweg hopen we ook nog walvissen te zien. Anders dan de moderne whale watching schepen in Canada met radiocontact over waarnemingen, gaat onze booteigenaar op goed geluk een richting op. Toch worden we al snel beloond met twee grote humpback whales die heel dicht genaderd worden. Dat kan dan weer wel in Panama.

We verlaten het relaxte Boca Brava met gemengde gevoelens, maar verzoenen ons met het idee dat het weer tijd is om de verkoelende bergen op te zoeken. In Boca Chica staat onze auto nog ongeschonden op ons te wachten. Hannah speelt leuk met een Panamees meisje dat ook 4 jaar is. Vol overgave hollen ze achter de ganzen aan (zie de foto op Instagram), maar na een paar keer heen en weer rennen gaat het mis. Hannah valt met haar knie op het harde beton. Van de lelijke schaafwond zal ze wel een tijdlang last houden…

Onze huurauto hebben we in Costa Rica achtergelaten en zonder auto zijn we de grens met Panama overgestoken. In David, de tweede stad van Panama, komen we wat bij voordat we ons weer in een nieuw kampeeravontuur storten. Kamperen in Panama is zo mogelijk nog lastiger dan in Costa Rica, maar het is ons toch weer gelukt een kampeerplek te vinden. In de prachtige, bergachtige omgeving van Boquete kunnen we onze tent opzetten tussen de cloud forests.

Grensperikelen op weg naar Panama
We vertrekken met de auto vanuit Puerto Jimenez om in een keer door te rijden naar de grens met Panama. Daar leveren we onze 4WD Toyota Fortuner in en komen we met al onze bagage letterlijk op straat te staan. Met onze twee kleine kinderen trekken we de aandacht en de politieman komt een praatje met ons maken. We hebben het niet voor elkaar kunnen krijgen om van te voren vervoer te regelen, dus zullen we dat ‘ouderwets’ ter plekke moeten doen. Paso Canoas is een drukke grensovergang met Panama en al voordat we de auto uitstappen is er een mannetje die ons wil helpen. We nemen de bus San Jose – David, die eigenlijk geen nieuwe passagiers oppikt, maar omdat-ie toch aan de grens moet stoppen valt er wel wat te regelen, voor wat extra dollars natuurlijk.

Gelukkig zit de bus nog niet eens halfvol, want we tellen 15 stuks eigen bagage, inclusief autostoeltjes, koelbox en voedselbox die mee moeten. Om het tijdsintensieve grensformaliteiten nog wat extra gecompliceerd te maken moet na 30 meter al onze bagage weer de bus worden uitgesleept. We vullen netjes ‘ja’ in bij de vraag of we fruit Panama invoeren wijzend naar onze koelbox vol fruit, maar dat is te verwaarlozen volgens de Panamese dounabeambte. Dat was in Mexico (en is straks in Nieuw-Zeeland en Australie) wel even anders! De bagage gaat ongezien de bus weer in en 3 uur nadat we de auto hebben ingeleverd zijn we eindelijk op weg naar David.

In David blijven we 2 nachtjes in een hotel om even te wassen, de komende dagen van onze reis te plannen en vooral te spelen. De kinderen gaven duidelijk een signaal af dat de afgelopen dagen mooi waren, maar ook intensief vol nieuwe indrukken en dat er behoefte was aan rustig spelen. We halen onze nieuwe huurauto op. De Toyota Rav4 is wat kleiner, dan onze vorige auto’s maar met wat passen en meten krijgen we alles er toch in. Voordat we Boquete inrijden hebben we een mooi uitzicht op de stad. Althans, dat zien we pas een paar dagen later, want het stadje ligt helemaal in de wolken als we aan komen rijden…

Regen en wolken

We rijden Boquete voorbij nog verder de bergen in. We komen langs rotsen die de aardlagen blootgeven. We zijn niet ver van de enige actieve vulkaan in Panama, Volcan Baru. Die ene ‘camping’ in de wijde omtrek die we op internet hadden gevonden blijkt een drassig, hobbelig veldje te zijn. Het Panamese vrouwtje van het huisje waar we een plekje voor de tent hebben gevonden had ons al gewaarschuwd dat het hier vaak regent.

De volgende ochtend begint het al vroeg met een paar tropische stortbuien en zijn we blij dat we de tent vlakbij een overkapping hebben neergezet. Er is inmiddels een modderige rivier ontstaan op de plek die we eerst in gedachten hadden voor de tent. Het is ook zowaar koel en voor het eerst in een paar weken moeten we een dunne trui uit de rugzak halen. We komen de dag door met spelletjes spelen en kunnen ‘s avonds droog koken. Als het donker is klaart het helemaal op en we zien een overweldigende hoeveelheid sterren als we omhoog de hemel inkijken.

Na regen komt zonneschijn

Na een droge nacht vertrekken we op tijd voor een afwisselende wandeling om te profiteren van het mooie weer. Vanaf de tent lopen we omhoog naar een waterval dat in een beschermd natuurgebied ligt. Zoals vaak in Panama is het prive terrein en moet er worden betaald om de wandeling te kunnen doen. Het pad voert langs akkers waarop van alles wordt verbouwd. We zien een enorme kever en lopen een cloud forest in voordat we bij een indrukwekkend waterval komen. De waterval is extra krachtig vanwege de regen van de afgelopen dagen. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

We bezoeken het leuke stadje Boquete. We raken in gesprek met een brandweerman in een van de vele koffiehuisjes die er te vinden zijn in dit koffierijke gebied. Als hij door heeft dat we uit Nederland komen raakt hij niet uitgepraat over Kris en Lisanne, de twee Nederlandse meisjes die hier 3 jaar geleden omkwamen tijdens een wandeling. Hij heeft meegeholpen met helpen zoeken en we ervaren dat deze tragische gebeurtenis ook op de lokale bevolking een flinke impact heeft achter gelaten.

Onze volgende stop zal een eilandje aan de kust zijn en onze tent zal in de auto achterblijven. Het is zonnig op de ochtend dat we vertrekken uit Boquete en dus doen we onze uiterste best om in dit natte klimaat de tent eens goed te laten drogen voordat we hem opbergen.

Bij het verlaten van Boquete proberen we een Panamese ‘coffee drive-through’ uit. Het is een hobbelig, modderig weggetje dat langs een koffietentje loopt. Zowaar kunnen we onze bestelling doen bij een moeilijk verstaanbaar mannetje achter het eerste raampje en krijgen onze koffie van hetzelfde mannetje bij het tweede raampje. Met twee koffie in de auto gaan we de bergen uit, op weg naar de warme kust bij Boca Chica.