USA

Het laatste nationale park dat we bezoeken in de Verenigde Staten is Glacier National Park, dat helemaal in het noorden aan de grens met Canada ligt. Om de reis vanuit Yellowstone een beetje op te breken en de mogelijkheid open te houden om op tijd op de campground te zijn maakten we een tussenstop in Helena en in Cut Bank. Glacier National Park is weer totaal anders dan Yellowstone. De naam dankt het park aan zijn gletschers, maar de verwachting is dat in 2030 deze allemaal verdwenen zijn. In het hart van het park was er 2 jaar geleden een bosbrand. Het geeft een surrealistisch beeld met bloeiende bloemen tussen de zwartgeblakerde boomstammen.

Watervallen en meren

We hadden ons ingesteld op nog meer kou, maar de eerste twee dagen was het heerlijk warm weer. Vanaf de campground konden we een paar mooie wandelingen doen. De eerste ging langs twee meren naar de Redrock Falls, zie route en meer foto’s. De omgeving is imponerend. Steile rotswanden bedekt met sneeuw komen aan weerszijden van de vallei omhoog. Door de vele sneeuw die er in de winter is gevallen en de warme dagen is de waterval op z’n grootst en het is een spectaculair gezicht.

Ik zag 2 beren, broodjes smeren…

De volgende mooie dag benutten we om rondom twee meren in een ander dal te lopen. Het lijkt wat te ver voor Hannah, dus we bekijken onderweg hoever we gaan. Het Swiftcurrent Lake zijn we al snel voorbij, dus we besluiten uiteindelijk met wat goede rustpauzes om ook rond Lake Josephine te lopen en aan het eind Hassan de auto te laten ophalen zodra we een hotel bij de weg bereiken.

Het blijkt een goede keus te zijn, want het wordt een wandeling die we niet snel zullen vergeten. Als eerste komen we op een steil sneeuwveld een moose (eland) tegen. Andere wandelaars zijn omgekeerd omdat de moose in de weg stond, maar als wij het sneeuwveld doorkruisen ligt de moose op zo’n vijftig meter rustig in de sneeuw toe te kijken.

Nog geen vijftien minuten later zien we op de helling boven ons op nog geen 100 meter twee grizzly beren en ze lopen omlaag! Het lijken twee jongen, maar de moeder is nergens te bekennen. Onze harten gaan sneller kloppen en de adrenaline giert door onze lijven. Where is mum?!?! Hassan pakt zijn bear spray uit de holster en we beginnen zo hard als we kunnen ‘Ik zag twee beren, broodjes smeren’ te zingen om mamabeer op onze aanwezigheid te attenderen mocht zij om de hoek ineens voor onze neus staan, of erger: als wij tussen haar en de jongen terecht komen. Een spannende tien minuten later zien we achter ons de twee grizzly’s omhoog op de helling lopen en lijkt het erop dat mamabeer niet in de buurt is. Misschien zijn het wat oudere jongen? Als Hannah is uitgezongen, begint Duco luidkeels te protesteren (we hebben de lunchstop even uitgesteld). Een berenbel hebben wij niet nodig… Aan de overkant van het meer kunnen we vanaf onze lunchplek op ons gemak met de verrekijker zien dat de twee grizzly’s een middagdutje aan het doen zijn op een rots veel hoger op de helling dan waar wij ze tegenkwamen. Hannah loopt uiteindelijk liefst 11 kilometer (bekijk route en meer foto’s) en blijft vrolijk ondanks dat het hotel dicht blijkt te zijn en een verdiend ijsje er dus voorlopig niet in zit.

Afscheid van reisvrienden

Na een nacht met onweer komt een einde aan het mooie weer. Het is koud en regenachtig. We hebben een rit op de mooie weg ‘Going To The Sun Road’ gepland, maar de weg doet zijn naam geen eer aan. Tussen de buien door kunnen we nog wel eruit voor een wandeling naar de St Mary Falls en de Virginia Falls, zie route en meer foto’s. Door de hoeveelheid water dat er naar beneden komt is de waterval bijzonder indrukwekkend.

We reizen vandaag samen met onze vrienden Alex, Rike, Käthe(3) en Julie(bijna 1). Het Duitse gezin kwamen we als eerste in Sequoia tegen en zij volgden tot nu toe zo’n beetje dezelfde route.

Erg handig was ook dat we elkaars plek konden reserveren op een first-come-first-serve campground als de een dag eerder was dan de ander. Vooral Hannah en Käthe zijn goede vriendinnetjes geworden. Helaas scheiden de wegen nu en dus trokken we nog een dag samen op dat we afsloten met een gezamenlijk etentje op de campground.

We verlaten nu Glacier National Park en steken de grens over naar Canada.

Naast de geisers zijn de wilde dieren de andere grote attractie van Yellowstone. We zien er veel: de coyote, de wolf, de vos, de eland, de elk, het hert, de bison, maar het meest tot de verbeelding spreekt de beer. Zowel de zwarte beer als de grizzly beer komt voor in Yellowstone en beiden komen we tegen.

Ik zag 2 slangen…

We rijden over een slechte weg naar het noorden van het park waar de Mammoth Hot Springs te zien zijn. Als we de bijzondere terrassen willen bekijken zien we eerst een slang de struiken in kruipen. Op de terugweg zijn ze in de schaduw van een boom met z’n tweeen. ‘Ik zag 2 slangen’ begint Hannah te zingen, maar het liedje begint met ‘ik zag 2 beren’. Die hebben we nog niet gezien, maar de mensen van Yellowstone verzekeren ons dat het veel meer bijzonder is om slangen te zien dan beren!

De volgende die nog op ons ‘lijstje’ ontbreekt is de mannetjes moose. Het vrouwtje laat zich regelmatig zien, maar het mannetje met zijn imposante gewei hebben we nog niet gespot. Plotseling zien we een gewei boven de heuvelrand uitsteken en we stoppen met de auto om de heuvel op te klimmen. Het blijkt inderdaad een, waarschijnlijk nog jong, mannetjes eland te zijn.

Bisons op de weg en bij de campground

‘3 kilometer file door een kudde bisons’ zou een veelgehoord bericht kunnen zijn op het Yellowstone filenieuws. De dieren leven in groepen en vaak steken hele kuddes tegelijk de weg over, maar het komt ook voor dat ze gewoon voor je auto invoegen en op de weg blijven lopen! En die hoorns wil je niet in je auto hebben, dus blijf je er op veilige afstand achter rijden.

Op een avond bij terugkomst stond er een enorme kudde bisons aan de rand van de campground en dus niet zo heel ver van onze tent. Het is een imposant gezicht om die beesten van dichtbij te zien. Ze lijken tam, maar het blijven wilde dieren die onvoorspelbaar reageren. Elk jaar worden er weer veel mensen op de hoorns genomen die niet genoeg afstand houden en er ernstige verwondingen aan over houden. Op veilige afstand nemen Hannah en Hassan een kijkje naar de kudde bisons die langs trekt.

Bear spray

Ons geduld voor het zien van de beren wordt wel beloond. We rijden naar de noordoost kant van het park. Het is verder weg, maar wel de moeite waard. Vanaf een brug over de rivier kunnen we een zwarte moederbeer met haar twee jongen de berg op zien klimmen. Fantastisch om te zien en een bijzonder gevoel geeft het om deze machtige dieren waar wij als mensen bang voor moeten zijn in de buurt te hebben. Ook de grizzly beer laat zich aan ons zien met twee jongen in een ander deel van het park. Grizzly’s zijn groter dan de zwarte beer en ook gevaarlijker. Deze grizzly maakt zich klaar om te gaan slapen en de jongen spelen nog wat om haar heen.

Wij maken in de prachtige Lamar Valley nog een mooie wandeling naar het Trout Lake, zie route en meer foto’s. We kunnen de forellen in deze tijd van het jaar uit het meer zien opspringen. Beren laten zich niet zien op onze wandeling, maar uit voorzorg hebben we altijd onze ‘bear spray’ bij ons. Hannah legt in het filmpje helder uit waarom we dit altijd bij ons hebben:

Vanuit Grand Teton rijden we naar het aangrenzende Yellowstone, het allereerste nationale park ter wereld. We hebben ondertussen al aardig wat nationale parken gezien in de Verenigde Staten, maar Yellowstone is toch wel een geval apart. De diversiteit, de wilde dieren, de geothermale activiteit en de landschappen zijn ongeevenaard. We zitten ruim een week op de campground Madison in het midden van het park.

Nog veel sneeuw en ijs

Direct als we in Yellowstone zijn valt ons op hoeveel sneeuw en ijs er nog ligt. Meren zijn bevroren en zien er aantrekkelijk uit als schaatslocatie. Langs de kant van de weg komen de sneeuwwanden boven de auto uit. Veel wegen zijn ook nog niet vrijgemaakt van sneeuw en ook de meeste wandelpaden zijn nog niet begaanbaar. Het beperkt ons enigszins in onze mobiliteit, maar er valt nog steeds heel veel te zien en het is nog niet zo heel druk in het park.

Geisers en hot springs

We bezoeken als eerste het Norris Geyser Basin. Dat is het heetste, oudste en meest dynamische thermale gebied van Yellowstone. Zover je kunt kijken zie je stoompluimen de grond uitkomen. Diana en Hassan zijn samen al eerder in thermale gebieden geweest in IJsland en Chili, maar deze omvang is toch wel nieuw. De Amerikanen hebben kilometers ‘boardwalks’ aangelegd zodat je zonder schade aan het terrein en zonder gevaar voor jezelf de geisers van dichtbij kunt bekijken.

De Grand Prismatic Spring in een ander gebied is misschien wel de bekendste hot spring van Yellowstone. Met zijn door de zon gekleurde extreem blauwe gloed van water en stoom en door bacterien oranje gekleurde randen is het een veel bezochte plek. Een bus Chinezen is losgelaten op de boardwalk als wij aan de rand met de altijd hongerige kids wat eten.

Hassan gaat op zijn buik liggen om de camera vlak boven de kleurige watermassa te houden. Het ontlokt de allesfotograferende Chinezen de vraag uit wat Hassan dan wel niet op de foto zet, waarop hij reageert met: “Oh, I just choose a low angle.” Vervolgens wordt dit antwoord driftig doorgegeven aan de landgenoten, waarbij tussen de Chinese woorden de term ‘low angle’ steeds terugkomt, en liggen de Chinezen ineens massaal op hun buik op de boardwalk.

Thuis kunnen ze straks maar mooi uitleggen dat ze de uiterst zeldzame ‘low angle’ op de foto hebben gezet…

De ene geiser is slapende en de andere maakt continu geluid, maar geen enkele is hetzelfde.

Op de fiets

In het plaatsje Old Faithful kunnen we met z’n allen een fiets huren. Hannah mag zelf op een aanhangsel meefietsen en Duco mag in een fietstrailer in een zitje plaatsnemen. Al zijn de fietsmogelijkheden erg beperkt, het is toch verfrissend om op een andere manier door het gebied te trekken. De fietsroute door het bos is nog spannend, want tegemoetkomende fietsers melden ons dat ze een grizzly met jongen hebben gezien, maar wij kunnen ongestoord doorfietsen. Bekijk de route en meer foto’s van onze fietstocht.

In Old Faithful vinden we ook de beroemdste gelijknamige geiser van Yellowstone. Hij barst ongeveer elke anderhalve uur en spuit dan zo’n vijftig meter de lucht in. Een attractie waar honderden mensen eens goed voor gaan zitten.

Grand Teton is een beetje het kleine broertje van Yellowstone, dat we later gaan bezoeken. We zitten vroeg in het seizoen. Eigenlijk zijn de campgrounds pas net open. Dat betekent dat het ook nog rustig is, maar het weer is ook nog niet zo aangenaam. We zien weinig tenten en na een paar dagen rustig weer (zonder wind!) gaat de temperatuur flink omlaag. ’s Nachts gaat het getik van de regen op de tent over in geritsel en de volgende ochtend is onze groene (of eigenlijk in Monument Valley bruin geworden) tipi bedekt met een laag ijzige sneeuw.

Overwachts bezoek in het donker

We staan met onze tent aan de rand van de ruime campground. Grote delen zijn nog afgesloten en sommige kampeerplekken zijn ondergelopen door de grote hoeveelheid smeltwater. Er is de afgelopen winter uitzonderlijk veel sneeuw gevallen. We hadden al wat uitwerpselen waargenomen in de buurt van onze kampeerplek maar konden nog niet thuisbrengen van welk dier dat zou kunnen zijn. Toen Diana ’s avonds in het donker terugliep naar de tent werd zij verrast door een reusachtig groot beest ter grootte van een paard dat de weg versperde. Het bleek een moose (eland) te zijn dat op zijn gebruikelijke avondwandeling ineens met een grote, groene rots werd geconfronteerd. Gelukkig nam zij het sportief op en liep door naar de naast gelegen ondergelopen kampeerplek om wat te gaan drinken.

Dit was een vriendelijke ontmoeting met een aardig dier, maar we zijn continu alert op de aanwezigheid van beren in het gebied. Alles wat naar voedsel ruikt moet in de berenkluis naast de tent en zo alleen op de campground is in het donker elk bosje verdacht. Hannah vindt de beren wel aardig, net als Hassan een aantal jaren terug van de ijsbeer op Spitsbergen vond.

Sneeuw op weg naar de meren

In het park bezoeken we eerst Jenny Lake met op de achtergrond de Grand Teton, de hoogste berg in het park. De volgende dag doen we een prachtige wandeling naar Taggart Lake. Het pad ligt voor grote delen nog onder de sneeuw, wat het lopen er niet makkelijker op maakt. Hannah overwint dapper elke sneeuwbult en vermaakt zich met sneeuwballen gooien naar papa.

Het is een afwisselende tocht en aan het einde komen we nog langs een grote beverdam. We zijn net op tijd terug bij de auto voordat de eerste regendruppels het slechte weer aankondigen.

Bekijk de route en meer foto’s.

Door de kou tijdelijk naar een hostel

Het is afzien voor de kinderen in de kou. We doen ze alle winterkleren aan en zetten ze in de tent om wat te spelen, terwijl wij de spullen inpakken. De kou hadden we zien aankomen op de weerberichten, dus hebben we twee nachten in een hostel geboekt. We zitten in een soort ski-dorp, dat er in mei verlaten bij ligt. Met mutsen en donsjassen aan zoeken we een speeltuin, want ondanks de kou moet er buiten gespeeld worden.

Het hostel is een mooie tussenstop voor ons verblijf in Yellowstone van een lange week. Wifi is zo’n beetje verboden in het park, dus het is even afwachten wanneer we weer een nieuw bericht kunnen plaatsen.

Op weg naar Grand Teton National Park hebben we een mooie tussenstop gemaakt bij de Lava Hot Springs. De wind en de kou waren een grote uitdaging op deze plek. We kampeerden op een soort boerencamping. De boer had ’s nachts de sproeiers aangezet en door de matige vorst (ijsheiligen kennen ze hier niet) hadden zich op de boom bij onze tent indrukwekkende ijspegels gevormd.

Geen helicopter, geen vliegtuig, maar een…

De eerste nacht had de tent een waar gevecht met de stormachtige wind. Alle extra meegenomen haringen en scheerlijnen werden ingezet om onze grote tipi op zijn plek te houden. Vlak nadat de tent was opzet ging ook de wind nog draaien waardoor de luifel dicht moest om te voorkomen dat we als een balon de lucht in werden geblazen. De boer bood nog extra pinnen en lijnen aan en de boerin wilde ons extra dekens geven. Gelukkig hield alles stand en pas de volgende dag konden we genieten van deze prachtige plek.

We waren de enigen op de camping, maar de rust werd op regelmatige tijden wreed verstoord. De eerste keer dat het geluid aanzwol stormden we de tent uit in de overtuiging dat er een helicopter op onze tent ging landen (de wind versterkte deze suggestie). Als het geluid nog verder toenam en er geen helicopter in de lucht te ontdekken was, speurden we naar een mogelijk vliegtuig dat in enkele ogenblikken over de top van onze tent zou moeten scheren. Totdat van achter de heuvel een krachtige locomotief tevoorschijn kwam die met een enorm kabaal een eindeloos lange rij vrachttreinwagons achter zich aantrok. Halverwege de trein bevond zich een tweede locomotief om het geheel in beweging te houden. In het filmpje hieronder was het begin van de trein al een tijdje voorbij en duurde het na het einde van het filmpje nog 5 minuten voordat de laatste wagon voorbij was.

Om de wind en de kou te ontvluchten bezochten we het plaatsje Lava Hot Springs. Wij kozen voor het indoor zwembad dat gevuld was met lekker warm water van de Hot Springs. Ondanks de mooie plek was er naast de Hot Springs niet zoveel te doen en besloten we toch maar weer verder te trekken naar Grand Teton National Park.

We zijn in Salt Lake City terecht gekomen, waar we het een aantal dagen rustig aan doen. Ons plan was eigenlijk nog om Capitol Reef NP te bezoeken, maar het bleek dat de camping en alle omliggende accomodatie was volgeboekt. In plaats daarvan sliepen we in een goedkoop motel in Ritchfield. Aangezien dat al aardig op weg was naar Salt Lake City, besloten we door te rijden.

Geen schaatsen, wel zwemmen

Salt Lake City zal voor de meeste Nederlanders bekend in de oren klinken: de Olympische Winterspelen van 2002 werden hier gehouden en hier ligt de snelste schaatsbaan ter wereld. Natuurlijk moest Hassan als marathonschaatser even een kijkje nemen bij de Olympic Oval en ook Hannah stond in de startblokken om het ijs op te gaan. Helaas was de 400 meter baan gesloten, pas in juni gaat hij weer open. Misschien hebben we straks in Calgary meer geluk.

Het zwembad was meer in de buurt van ons hotel en bovendien ook gewoon open. Hannah, een echte waterrat, vond het natuurlijk geweldig, maar ook Duco genoot nu voor het eerst van het ronddobberen in het zwembad. De strenge Amerikaanse regels en badmeesters, Hannah mocht niet van de glijbaan en niet vanaf de kant in het water springen, waren de enige minpuntjes.

Sugar House Park en downtown

We hebben een heerlijke plek gevonden in een goede buitenwijk van Salt Lake City in de buurt van een heerlijk groen park. We zitten in een soort apartementje met een keukentje erin en lopen zo een parkje in waar een riviertje doorheen stroomt. Eigenlijk wanen we ons niet in een grote stad, maar om de hoek zit wel een winkelcentrum met lekkere eettentjes en leuke winkeltjes. Duco eet ook gewoon mee en maakt er door te spelen met zijn eten uit de handmixer een flinke bende van, maar (jonge) kinderen zijn hier overal welkom.

Hannah speelt met takjes in de rivier alsof ze in een Nationaal Park op de camping staat. Hassan maakt net als veel locals zijn ene na zijn andere hardlooprondje in het Sugar House Park, zoals het wordt genoemd.

Toch zijn we nog even downtown gegaan. We verbazen ons over de ruimte (parkeren is geen probleem en niet duur) en het centrum met luxe winkels. Fonteinen en kerken van de mormomen bepalen het straatbeeld.

Na deze paar dagen van relatieve rust in een apartementje gaan we weer kamperen. We trekken richting Yellowstone National Park, maar voor we daar aankomen zetten we de tent op voor een aantal dagen bij een riviertje in de buurt van de zogenaamde Lava Hot Springs.

Het Bryce Canyon National Park ligt niet ver van Zion, dus besloten we daar direct naar toe te rijden. De drukte viel mee en op de ruim opgezette campground kwamen we op de mooiste kampeerplek terecht! Op een paar minuten lopen konden we al de Bryce Canyon inkijken en ons verbazen over de bizarre rotsen die gevormd zijn door de 180 dagen per jaar waarop het zowel vriest als dooit.

De Queens Garden

De meest populaire wandeling is naar de Queens Garden. Wij plakken daar nog een andere wandeling aan vast zodat er een rondje ontstaat. Hannah heeft het zwaar, maar opnieuw maakt een ijsje in het vooruitzicht onvermoede krachten in haar los. Als we de canyon in zijn gelopen langs de uitzonderlijke rotspilaren komen we uit in de Queens Garden.

Het wordt ons al snel duidelijk waarom deze verzameling rotsen zo genoemd is. Alsof ze op een voetstuk staat torent de Queen als een vorst hoog boven ons uit.

Het tweede gedeelte van onze rondwandeling is warm in de zon, die een stuk feller is op deze hoogte (2400 meter). Gelukkig mogen we omhoog in de schaduw van de diepte van de kloof waar af te toe een boom blijkt te kunnen groeien. Op het eind van de dag hebben we allemaal een rood hoofd van de inspanning, maar het ijsje aan het eind maakt het allemaal weer goed.

Bekijk de route en meer foto’s.

Pannekoeken bij de tent

We staan op een prachtige, ruime plek in het bos. Onze Tibetaanse gebedsvlaggetjes wapperen in de wind. Onze tent is altijd al een reden voor een opmerking van een Amerikaan (“I like your tent!”), maar nu komt er een Amerikaans stel een praatje maken dat in Nepal is geweest en waarvoor de vlaggetjes dus herkenbaar zijn.

Het eten begint inmiddels op te raken en in de General Store van het park is niet zo heel veel te krijgen. Het is nu een goed moment om de meegenomen pannekoekenmix te gaan gebruiken. Ook met Amerikaanse stroop en honing zijn deze Hollandse pannekoeken heerlijk!

Fietsen binnen en buiten het park

We hadden al gezien dat er mooi strak geasfalteerd fietspad was aangelegd en dat blijkt door te lopen tot in het park. Het fietspad noemen ze ‘Shared Use Path’ zodat ook wandelaars en rolstoelers er gebruik van kunnen maken.

Hassan huurt een mountainbike en probeert een track in het National Forest dat net buiten het park ligt. Een dag later fietst hij het Shared Use Path af naar boven tot de rand van de canyon. Daarna is het weer lekker naar beneden slingeren.

Bekijk de route buiten het park en de route (deels) binnen het park.

In Zion National Park komen we weer in de bergen terecht. Het is een populaire bestemming en we hadden al gelezen dat we vroeg op de campground zouden moeten arriveren omdat deze op first come – first serve basis werkt. Als bijna-laatste van de dag kunnen we nog een kampeerplekje bemachtigen in deze prachtige vallei.

Spectaculaire hikes

De eerste hike die we doen start vanuit de campground en is voor Hannah een echte uitdaging met een lengte van 8 km en ruim 200 meter hoogteverschil, maar de belofte van een ijsje doet wonderen!

Op zo’n hike is het lastig timen met jonge kinderen. Duco krijgt na een half uur lopen honger en hij laat dat altijd duidelijk weten! Tijdens de stop met fruit eten valt hij daarna in slaap. Als we vervolgens flink doorklimmen krijgt Hannah trek en maken we een picknick-stop bovenop een drooggevallen waterval. Boekjes en tekenspullen zijn mee, dus er wordt volop gespeeld voordat we verder gaan. We zijn na deze tweede stop nog niet halverwege de route, maar we lopen, na een inspectie van Hassan, toch nog door naar het heerlijke uitzichtpunt van de Watchman Trail. Vervolgens gaan we weer naar beneden met Hannah aan het handje. Hannah houdt dapper vol en Duco heeft hoorbaar plezier bovenin de draagzak. Terug beneden maakt het welverdiende ijsje de dag volmaakt. Bekijk een impressie met meer foto’s van deze hike.

Hassan kiest vervolgens de laatste ochtend voor een van de meest spectaculaire hikes van Noord-Amerika (volgens de Lonely Planet): Angels Landing. Bijna 20 jaar geleden deed Diana, die een deel van de parken eerder heeft bezocht, deze hike al eens een keer. Het laatste stuk vraagt stalen zenuwen en is niet geschikt voor kinderen en voor mensen met hoogtevrees. Het gaat op een stuk van een meter breed beide kanten loodrecht naar beneden (tot 1400 feet, ruim 400 meter). Op een bord wordt nog eens gewaarschuwd dat er 6 mensen zijn omgekomen sinds 2004. Rekenend aan het aantal jaarlijkse dodelijke slachtoffers vraag ik mij af hoeveel jaar het bord met deze informatie er al staat…

Ondanks mijn alpine klimervaring uit het verleden, moet ik weer even wennen aan de grote dieptes. Zonder problemen kom ik echter als een van de eersten van de dag op de top met een overweldigend uitzicht als beloning. Bekijk de route en meer foto’s van Hassan’s (Angels) Landing.

Kids vermaken zich

Op de campground wordt onze tent weer eens op de proef gesteld door de wind die dit keer vol op de ingang staat. De kinderen vermaken zich prima. Hannah heeft haar Duitse vriendinnetje weer gevonden. Het Duitse gezin reist dezelfde kant op in een kleine campervan en heeft een vergelijkbare route langs de nationale parken, dus die gaan we nog vaker tegenkomen de komende weken.

Duco geniet van zijn custom made bedje. Overdag is het vaak te warm in de tent als de zon erop staat, dus zetten we z’n bedje buiten onder bomen. Tot onze blijdschap krijgt Duco ook steeds meer aandacht voor andere zaken dan zijn meegenomen favoriete boekjes. Moest hij thuis nog niets weten van de zandbak, hier begint hij ineens zand te voelen en takjes op te rapen en te bekijken op een zonnige middag aan de rivier. Gezien de situatie van Duco en ons lage verwachtingspatroon is elke merkbare ontwikkeling voor ons weer een positieve verrassing.

Hannah en Hassan eindigen de laatste warme middag met een koude dip in de rivier. De temperatuur gaat duidelijk de goede kant op voor ons komende bezoek aan Bryce Canyon National Park dat met meer dan 2400 meter relatief hoog ligt.

De internetverbindingen zijn beperkt in de Nationale Parken. Het is eigenlijk geen gemis om een tijdje offline te zijn, maar het is ook wel leuk om weer een berichtje op de site te zetten. Hassan schrijft dit stukje met de donsjas aan en muts op voor de deur van het Visitor Center op loopafstand van de campground waar nog net een beetje wifi-bereik is. Een nieuwsgierig hertje komt vanuit het bos kijken wat die rare snuiter in het pikkedonker hier zo laat nog doet met die lichtgevende platte steen…

Het is fantastisch om Monument Valley binnen te komen rijden. Prachtige rotspartijen die uit het niets de grond uit lijken te komen markeren het bijzondere landschap. In die omgeving mogen wij onze tent opzetten!

Scenic Drive

Binnen het park Monument Valley van de Navajo indianen is het mogelijk een scenic drive te maken over een dirt road, een 4WD wordt aangeraden. Het is indrukwekkend om door het land van John Waine rond te rijden.

Onze kleine Hannah is een dankbaar figurant in onze foto’s om de inmense afmetingen in beeld te brengen.

Een filmpje is nodig om de wijdsheid van deze ruige natuur te kunnen bevatten:

Gezandstraald

Het waait flink in de woestijn en we maken ons zorgen of de tent wel blijft staan met z’n grote hoogte in het losse zand. We vinden een paar grote keien die ervoor moeten zorgen dat de haringen in het zand blijven. Het lijkt erop dat onze tent de test goed heeft doorstaan. Een gebroken scheerlijn is de enige schade van het gebeuk van de wind.

Het rode zand dringt wel overal in door: je sokken, je mok, je tandenborstel, het potje pindakaas. We voelen ons gezandstraald. De wind maakt het ook nog eens erg koud en als we vertrekken zijn we blij als we in de auto kunnen stappen.

Onze volgende bestemmingen zijn de nationale parken Zion en Bryce die dicht bij elkaar liggen. We gaan weer op een primitieve campground kamperen zonder douche en bereik (telefoon, internet) midden in de overweldigende natuur.

Na Las Vegas koersen we af op de Grand Canyon. ’s Nachts hadden we weer koude nachten in de tent en overdag de laatste dagen veel wind. Een stevige test voor onze ruim 3 meter hoge tent en ook het buiten eten is een uitdaging.

Hoover-dam

We maakten een tussenstop bij de Hoover-dam, dat min of meer op onze route lag. Strenge veiligheidscontroles moesten we ondergaan voordat we in de buurt mochten komen. Alle auto’s werden gecontroleerd. Er werd iets gesnauwd naar ons, maar ook na 3 keer konden we dat niet verstaan. Het (licht geblindeerde) raam van de kinderen moest open bleek later.

Daarna reden we door naar een camping op ruim een uur van de Grand Canyon. Met deze extra stop konden we op tijd in de ochtend aankomen op de campground in de Grand Canyon die op first come – first serve basis werkt. Inmiddels hebben we goede vrienden gemaakt met een Duits gezin met ook jonge krinderen dat in 4 maanden ongeveer dezelfde route doet in Amerika en Canada. Aangezien zij een dag eerder waren aangekomen, konden zij voor ons een plekje reserveren op deze prachtige campground.

Spelen en slapen op de campground

We reizen in een rustig tempo. We hebben natuurlijk alle tijd, maar ook voor de kinderen is het belangrijk dat zij alle nieuwe indrukken kunnen verwerken. De eerste dag na een reisdag doen we het meestal rustig aan en kunnen de kinderen spelen en slapen op onze nieuwe plek. Ook voor ons is dat heerlijk relaxed en het geeft echt het gevoel dat we niet op vakantie zijn maar op een lange reis waar we alle tijd hebben.

Hannah speelt altijd buiten, vaak met de bal (wereldbol), maar had de laatste ook behoefte om eens binnen te spelen. Duco geniet van zijn eigen bedje, zijn ogen glinsteren van plezier als hij daar in mag. Als het ’s middags in de tent te warm is, zetten we het bedje buiten in de schaduw. Als hij wakker wordt verschijnt er een handje aan de rand van z’n bedje.

Hikes in de Grand Canyon

Uiteindelijk gaan we natuurlijk toch op pad om de indrukwekkende omgeving te bekijken. Op loopafstand komen we bij de rand van de canyon, die inderdaad ontzettend groot is. We doen ook een family-hike de canyon in. Duco gaat in de draagzak op de rug en Hannah moet zelf lopen (en is nu nog de beperkende factor qua afstand).

Het venijnige van het afdalen in de canyon is dat je ook weer terug omhoog moet. Met haar nieuwe Junior Ranger hoed slaagt Hannah glansrijk voor de South Kaibab Trail en verdient een ijsje. Bekijk de route en meer foto’s op Strava.

Hassan wil zich aan het einde van de week nog een keer uitsloven en kiest de steilste trail van de Grand Canyon: de Grandview Trail. Iets na zonsopgang begint Hassan aan de steile afdaling in een spectaculair, verticaal landschap. Op het verste punt beneden kunnen alle warme kleren uit en in de rugzak als extra gewicht mee terug omhoog. Op Strava vind je weer de route en meer foto’s. Nog in de ochtend keert hij terug op de campground waar helaas een douche na deze pittige inspanning ontbreekt.

Die douche zullen we wel vinden waarschijnlijk onderweg richting Monument Valley om al het woestijnzand (tijdelijk) weg te spoelen.