New Zealand North Island

Wellington is onze logische laatste stop op het Noordereiland. De hoofdstad van Nieuw-Zeeland heeft iets met kabelbanen vanwege de grote hoogteverschillen, dus een ritje in de bekendste mag niet ontbreken. Vanuit Wellington nemen we de Interislander Ferry naar het Zuidereiland. Na ruim 1 maand op het Noordereiland hebben we bijna 2 maanden te besteden op het Zuidereiland.

Kabelbaan in Wellington

Het eerste dat opvalt in Wellington zijn de hoogteverschillen. Straten lopen steil naar boven en weer naar beneden. Het is dus geen wonder dat Wellington een geschiedenis heeft met Cable Cars (kabelbanen).

We nemen de openbare kabelbaan van meer dan 100 jaar oud naar boven. Hannah naast de machinist zitten en bellen bij aankomst op de top.

Er is een leuk museum over de historie van de kabelbanen in Wellington. Honderden particulieren hebben er in al die jaren zelf eentje gebouwd of laten bouwen om bij hun huis te komen. Er staan ook nog oude kabelbaankarretjes in het museum. Hannah en Hassan verkleden zich voor de gelegenheid in de kleding van 100 jaar terug.

We rijden ’s middags nog door naar Mount Victoria waar vandaan we een mooi uitzicht hebben over de stad. Het is vergelijkbaar met de Mount Victoria van Auckland waar we eerder zijn geweest. Met nog een dagje wassen, naar de kapper en spelen in de playground zit onze tijd in Wellington er al weer op.

De oversteek van Noord naar Zuid

We vertrekken vroeg in de ochtend voor de ferry naar het Zuidereiland. Gelukkig is het niet ver rijden en zitten we in een motel, dus hoeven we de tent niet af te breken.

Het is een grote boot en als we aan komen rijden staan er al lange rijen auto’s, campervans en vrachtauto’s te wachten. Het is een goede drieenhalf uur durende overtocht. Alleen op de Cook Street zijn we op volle zee en zijn de golven even te voelen, maar de rest van de route gaat langs eilandjes en het prachtige Marlborough Sounds.

Aan het begin van de middag rijden we de boot af en we hebben dan nog een lange autorit voor de boeg. De rechtstreekse route naar Christchurch langs Kaikoura aan de westkust is niet mogelijk omdat de weg ernstig is beschadigd na de aardbeving van vorig jaar. We maken een omweg van honderden kilometers via Murchison waar we een nachtje blijven slapen. Een extra complicatie is dat we voortdurend wegwerkzaamheden tegen komen omdat het smalle weggetje niet bestand is tegen het enorm toegenomen verkeer in het afgelopen jaar. In Christchurch zijn we onder andere om de aankomst van Sinterklaas in Nieuw-Zeeland bij te wonen…

In het centrale gedeelte van het Noordereiland van Nieuw-Zeeland reizen we van Rotorua naar Tongariro National Park, ook al zo’n gebied met eindeloos veel outdoor mogelijkheden. Het hoogtepunt is de populaire dagwandeling ‘Tongariro Alpine Crossing’ met zijn prachtige vulkanen en meren. In de buurt doen we nog andere wandelingen en we bezoeken Taupo met zijn ‘Huka Falls’ en mysterieuze ‘Craters of the Moon’.

Koud en nat in uitgestrekt Tongariro

Het is een lange rit door een uitgestrekt gebied naar Tongariro. Na het bosrijke Rotorua is het hier veel kaler. We gaan op een campground staan in de buurt van de start van de Tongariro Alpine Crossing.

De meeste kampeerders hier komen voor deze wandeling, maar daar komt nog niet veel van terecht want het is de eerste dagen nat en koud. Wij wagen ons nog wel aan een korte wandeling naar de Tawhai Falls.
We rijden nog een stukje verder omhoog naar het einde van de weg. Helaas is de kabelbaan van het ski-station gesloten voor onderhoud. Vandaag is dat geen gemis met de laaghangende bewolking, want alleen vanaf de voet van de kabelbaan hebben we een mooi uitzicht over de vallei. Hassan heeft weer een slechte, koude nacht in zijn versleten donzen slaapzak en hij wikkelt zich in donsjassen om het warm te krijgen. Er wordt een regenachtige dag voorspeld in Tongariro dus we besluiten om een dagje naar Taupo, bijna anderhalf uur rijden naar het noorden, te gaan.

De regen klettert tegen de ramen van de auto, maar als we in Taupo de auto parkeren in het centrum naast de playground, zoals Hannah de speeltuin nu consequent noemt, gaat het zonnetje schijnen. Tevreden stellen we vast dat we de goede keus hebben gemaakt.

Nadat de kinderen zijn uitgeraast bezoeken we de bekende Huka Falls. Het water van de Waikato rivier, normaal 100 meter breed, wordt op deze plek samengeperst in een 20 meter smalle kloof en maakt een 20 meter diepe val. Vanaf het bruggetje over de smalle kloof is het werkelijk een spectaculair gezicht om elke seconde 220.000 liter water langs te zien komen bruisen. Met een jetboat kun je dan ook nog langs de voet van de waterval varen (ongeschikt voor kinderen).

Aan de andere kant van de weg vinden we het bijzondere park ‘Craters of the moon’. Binnen een geothermische wereld lopen we een rondwandeling langs mysterieuze heetwaterbronnen middenin het landschap. Alleen de allersterkste planten kunnen onder deze hete omstandigheden overleven. We kunnen zowaar een all-terrain kinderwagen lenen om de wandeling zonder draagzak te voltooien. Bekijk de video voor onze route en meer foto’s van de Craters of the moon:

 

We lopen de Kathmandu van Taupo binnen en vallen midden in de Spring Sale. We pakken uit met een nieuwe donzen slaapzak voor Hassan, nieuwe teva sandalen (de oude waren ook al versleten) en een donsjas voor Hannah (andere door naar Duco). We blijven eten in Taupo en komen laat terug op de campground in Tongariro.

‘One of the most spectaculair hikes in New-Zealand’

Hassan heeft zich ingeschreven voor de eerste shuttle van 07:00 uur de volgende ochtend naar het begin van de Tongariro Alpine Crossing. Diana heeft deze wandeling, ‘one of the most spectaculair hikes in New-Zealand’, in het verleden al 2 keer gedaan en de wandeling is te lang en te zwaar voor de kinderen. Na de regen van de afgelopen dagen is het vandaag uitzonderlijk mooi weer met weinig wind. De warme kleren kunnen snel uit als de klim begint naar de craters van Mount Tongariro.

In 2012 is een van deze kraters nog uitgebarsten dus het is een uiterst actief vulkanisch gebied. Mount Ngauhuroe komt na de ‘buitenaardse’ ochtendmist helemaal uit de wolken en weerspiegelt fraai in het groene water van het kratermeer. Het is druk op de wandelroute, zeker na het slechte weer van de afgelopen dagen, maar 100 meter van het pad op de helling van de steile krater is het eenzaam genieten van de spectaculaire uitzichten over het geothermische landschap van Tongariro.

Na de afdaling naar de adembenemende groene kratermeertjes tussen het stoom van de heetwaterbronnen, loopt de route verder langs het ook weer grandioze blauwe Blue Lake. Daarna gaat het verder naar beneden met vanwege het nog steeds heldere weer een wijds uitzicht op Lake Taupo.

Contrasterend met de rest van het landschap op deze dag eindigt de lange afdaling in een dichtbegroeid bos. Diana, Hannah en Duco komen eerder dan gepland Hassan weer ophalen. Met ‘Good job, daddy’ en een mooie tekening van Hannah wordt Hassan binnengehaald. Bekijk de spectaculaire route en nog meer foto’s van Hassan’s Tongariro Alpine Crossing in onderstaande video:

 

Onze laatste dag in Tongariro National Park besteden we aan een heerlijke wandeling voor de hele familie naar de Taranaki Falls. Er staat een stevige wind, maar het weer is nog steeds prachtig. We maken een stop onder de waterval voor lunch.

Duco geniet van het vallende water en Hannah vermaakt zich met takjes en stenen gooien in de rivier. We eindigen in het chique Chateau Tongariro waar we een verdiende smoothie nemen en een biertje voor papa.

Bekijk onze wandelroute naar de Taranaki Falls en nog meer foto’s in de volgende video:

 

Na Tongariro National Park breken we de tent weer op en rijden we in een keer door naar Wellington, waar we ons gaan klaarmaken voor de oversteek met de boot van het Noordereiland naar het Zuidereiland.

In Rotorua en zijn omgeving is veel te doen. We hebben er dan ook 5 dagen voor uitgetrokken. Het is na Queenstown misschien wel de meest avontuurlijke stad van Nieuw-Zeeland. Wij kiezen voor het razendsnel naar beneden crossen met de ‘luge’ en mountainbiken in het Redwood Forest. We bezoeken een traditioneel Maori dorp en zien een dansvoorstelling. Het gebied barst bijna letterlijk van de geothermische activiteit dat onder andere abstracte modderpoelen oplevert.

Sleeën over het asfalt

Het is gelukkig een korte rit naar Rotorua, want we hebben een First Come First Serve campground op het oog. Bij aankomst blijkt het een uitgebouwde picnic area aan een meer te zijn en met het weekend voor de deur lijkt ons dat geen goed idee.

Onze alternatieve kampeerplek is een groot Holiday Park met goede voorzieningen. Onze ervaring met deze parken is dat tenten vaak in een hoek worden weggedrukt, maar tot onze verrassing is deze camping zeer ruim voor tenten en bijna leeg. We kunnen hoog staan en hebben een mooi uitzicht. Zwermen kleine, kleurige papagaaien vliegen over onze tent en even moeten we terugdenken aan Corcovado in Costa Rica.

De eerste dag ziet het weer er redelijk uit dus we kiezen voor een avontuurlijke activiteit. Er is een soort bobsleebaan gemaakt waar sleetjes op wielen over een asfaltbaan met een duizelingwekkende snelheid naar beneden kunnen scheuren. Met zijn allen nemen we eerst de gondel naar boven met een mooi uitzicht over Rotorua. Hannah mag samen met Hassan op de slee en gaan via de scenic route naar beneden. Helaas is de tweede baan gesloten en de derde (advanced) niet geschikt voor kinderen, maar de pret is er niet minder om.

Bekijk de route van de ‘luge’ en meer foto’s in onderstaande video:

 

Tong uitsteken in Maori Village

De volgende dag wordt kou en regen voorspeld, dus kiezen we voor een bezoek aan een Maori dorp waar we eventueel naar binnen kunnen gaan. In Whakarewarewa zien we Maori huisjes en kopen we een maiskolf die in de kokend hete waterbron heeft gehangen.

De geur van rotte eieren uit de geothermische bronnen komt ons tegemoet. Aan de rand van het dorp liggen de modderpoelen waar de modder door de hitte omhoog bubbelt wat abstractie plaatjes oplevert.

Het hoogtepunt is de dansvoorstelling van de Maori’s. We hebben Hannah al een beetje voorbereid op het woeste karakter van de dans. Het is een indrukwekkend schouwspel en met name de oorlogsdans (Haka) van de mannen, waar de tong wordt uitgestoken, blijft nog lang hangen. Hannah kijkt haar ogen uit en zal nog dagenlang gekke bekken trekken naar iedereen die ze een beetje kent. Op het laatst mogen Hannah en Diana ook nog even meedansen, net als op de Island Night in Aitutaki.

Geothermisch actief

De geothermische activiteit zagen we al een beetje in het Maori dorp, maar een half uurtje rijden van Rotorua ligt park Wai-O-Tapu dat ‘Thermal Wonderland’ wordt genoemd. Het doet ons denken aan ons bezoek aan Yellowstone National Park eerder tijdens onze wereldreis, maar aan de andere kant is het toch weer heel anders.

Er zijn veel meer hoogteverschillen en we kijken soms een diep gat in waar stoom uitkomt. De wandeling die we door het park doen gaat op en neer.

Bekijk de wandelroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Net buiten het park is er een grote mud pool. Het is een surrealistisch gezicht om te kijken naar een meer van modder waarvan het water kokend heet is en de modder naar boven spuit.

Rotorua wordt, net als Whistler in Canada, ook aangeprezen als een paradijs voor mountainbikers, dus Hassan moet dit natuurlijk gaan ontdekken. In het Redwood Forest is een netwerk van 130km aan mountainbikeroutes. Met een full suspension bike vermaakt Hassan zich op een deel van de routes.

Bekijk de mountainbikeroute en de foto’s in onderstaande video:

 

We trekken nu verder naar het zuiden en zetten nu koers naar Tongariro, waarvandaan een populaire alpine wandeltocht gemaakt kan worden.

Onze haperende auto krijgen we weer aan de praat en we gaan op weg naar Waitomo dat bekend staat om zijn grotten. Diana is hier tijdens haar vorige bezoek aan Nieuw-Zeeland nog niet geweest. We kiezen twee grotten uit en we doen een mooie wandeling. Door de zware regenval zijn we blij dat we even in een motel zitten.

Op weg naar Waitomo na valse start

Een keer eerder had onze auto moeite met starten, nota bene op het meest afgelegen plekje in het verre noorden van Coromandel.

We gaven toen nog Hannah de schuld omdat ze een tijdje had lopen spelen achter het stuur en aan allerlei knopjes had gezeten. Nu was ze druk met de step geweest en toch gaf onze stoere Toyota Rav4 alleen een zielig lampje op het dashboard. Het was een koude nacht, iets boven het vriespunt, maar dat zou toch niet een probleem moeten zijn.

Onze verhuurmaatschappij is niet bereikbaar, maar gelukkig zitten we in Nieuw-Zeeland en gaat alles hier relaxed. De campingbaas komt helpen met het opladen van de accu voor de startmotor. Pas na 10 minuten opladen komt er weer leven in onze 4WD en we durven de motor voorlopig niet meer uit te zetten. Pas met lunchtijd stoppen we zoals vaak bij een speeltuin. Het plaatsje heet Tairua en we hebben een mooi uitzicht vanaf het verlaten schelpenstrand terwijl Hannah en Duco ‘winkeltje’ spelen. De auto start na de stop tot onze opluchting weer zonder problemen en we vermoeden dat de binnenverlichting die een paar uur heeft staan branden bij het inpakken de oorzaak is geweest.

Vlakbij ons motel in Otorohanga stoppen we nog even bij een reuzekiwi, het nationale symbool van Nieuw-Zeeland.

Grotten vol gloeiwormen

In de buurt van Waitomo hebben we geen camping kunnen vinden dus we zitten voor 2 nachten in een motel. We vinden dat niet zo erg want het regent ’s nachts zo hard dat de volgende ochtend de grotten zijn gesloten vanwege overstromingen.

We kunnen om half een toch terecht in de Ruakuri grot. Het is de langste wheelchair-accessible grot ter wereld en Duco presteert het om de hele 2 uur durende rondleiding te slapen in de buggy. De rotsen in de grotten zijn prachtig gevormd door al het water dat naar beneden sijpelt en stroomt. De lichten worden spaarzaam aangezet in verband met de bijzondere gloeiwormen in de grot die licht geven.

We steken een kolkende ondergrondse rivier over, waarin volgens onze rondleider meer iphone’s en GoPro’s liggen dan er gloeiwormen op de rotsen zitten. Als we weer buiten staan en gewend zijn aan het licht doen we nog een verrassend leuke bushwalk langs rotsen die vroeger grot zijn geweest.

Bekijk de route en meer foto’s in de volgende video:

 

Onze tweede rondleiding is korter en gaat door de populaire Glowworm grot en eindigt met een boottochtje in het pikkedonker onder de gloeiwormen door.

De gloeiwormen geven licht door een biochemische reactie in hun organen, bioluminescentie genoemd. Het lijkt wel alsof we naar een schitterende sterrenhemel zitten te kijken. We moeten doodstil zijn maar Duco, sowieso altijd al gefascineerd door licht, houdt het niet meer aan het eind van het boottochtje. Hij giert het uit van de pret bij het zien van zoveel mooie lichtjes.

We zijn weer op tijd terug bij het motel zodat Hannah nog even kan steppen en fietsen met een Indiaas vriendinnetje. De volgende dag vertrekken we naar Rotorua, een gebied met veel geothermische activiteit.

We hebben nog een aantal dagen uitgetrokken om de rest van Coromandel te bekijken. We graven een gat op het strand en lopen naar de Cathedral Cove, het meest pitoresque plekje van Coromandel. We nemen een bijzonder treintje en Hassan krijgt een lekke band tijdens zijn mountainbiketocht naar Castle Rock. Nog meer pech: als we willen vertrekken uit Coromandel begint onze auto te haperen…

Soms duurt het wat langer voor een update van de site in verband met de beperkte internetverbinding. Wil je direct een melding als er een nieuw bericht is geplaatst? Volg ons dan op Polarsteps.

Een treintje met een verhaal

Vlakbij onze camping in Coromandel Town is er een bijzondere toeristische attractie. Er is een smal treintje dat steil de berg op gaat door een bos met zeldzame en beschermde Kauri-bomen. Het verhaal achter het ontstaan van de trein is fascinerend. Barry Brickell, een eigenaardige pottenbakker, is in de jaren zeventig eigenhandig begonnen met de aanleg van de spoorlijn om de klei voor zijn werk naar beneden te kunnen transporteren. Uiteindelijk is het geresulteerd in de Driving Creek Railway.

We nemen ook een ritje van een uur in het kleine treintje dat zigzaggend omhoog gaat en hebben bij het eindpunt van de trein een prachtig uitzicht vanaf de zgn. Eyefull Tower.

Een warm bad en een fabuleuze rots

Voor de meest pitoresque plek van Coromandel moeten we een stukje rijden naar de oostkust. We stoppen eerst bij Hot Water Beach voor een unieke ervaring.

Als een echte ‘Duitser in Zeeland’ beginnen we als een bezetene een gat te graven op het strand met de schep die we voor een paar dollar hebben gehuurd bij een koffietentje. Na een tijdje komt er warm water omhoog uit de onderliggende warmwaterbronnen.

Het kost even tijd om de juiste plek en temperatuur te vinden maar uiteindelijk creeren we een heerlijk warm bad.

Daarna rijden we verder naar Hahei, waarvandaan we onze wandeling starten naar de fabuleuze Cathedral Cove.

Het uitzicht op de eilandjes in de zee is prachtig en we kunnen tijdens de wandeling een paar uitstapjes maken naar schitterend gevormde baaien met bijzonder gekleurde rotsen. De wandeling eindigt bij een ‘bridge’ van rots waar we onderdoor kunnen lopen en geweldige rotspilaren in zee kunnen zien staan.

We genieten van de geweldige rotsformaties en de woeste zee die zijn best doet om de rotsen nog verder uit te slijten. In de (verre) toekomst zal de ‘bridge’ mogelijk breken en nieuwe rotspilaren in de zee creeren. We willen dat niet afwachten en lopen dezelfde weg terug. Eigenlijk hadden we de watertaxi terug willen nemen, maar die blijkt niet te gaan buiten het hoogseizoen. We kunnen nog net voor het hoogwater zonder natte voeten door de natuurlijke tunnel lopen en gaan daarna weer bovenlangs via het pad terug naar de auto. Met de laagstaande zon aan het einde van de dag is het uitzicht zo mogelijk nog mooier.

Bekijk de wandelroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Hassan pakt op de laatste dag de mountainbike van de camping en besluit om het nabij gelegen Castle Rock op te fietsen. Helaas krijgt hij op de terugweg een lekke band, maar gelukkig kan hij zonder problemen terugkomen.

Bekijk de fietsroute en foto’s in onderstaande video:

 

Het oppakken van de tent en de spullen bij vertrek is zoals altijd een tijdrovende aangelegenheid, vooral het passen van alle spullen in de auto.

We hebben bij het huren van onze auto een goede deal kunnen maken met de Toyota Rav4, maar het nadeel is wel dat de auto al een paar jaar oud is en af en toe wat mankementjes kan vertonen.
Als we alles hebben ingepakt en in de auto klaar zitten voor vertrek naar Waitomo blijkt de auto niet te willen starten…

Opnieuw rijden we naar het noorden, dit keer om de Coromandel Peninsula te ontdekken. We rijden tientallen kilometers over een gravelweg naar het uiterste puntje tot de weg daadwerkelijk ophoudt. De uitzichten onderweg zijn verbluffend mooi en we vinden op een verlaten campground in een ruige omgeving een prachtige kampeerplek aan het strand. We zien vanaf het land een grote groep dolfijnen in formatie vissen.

Bochtjes draaien langs de kust

’s Ochtends kost het afbreken van de tent en het inpakken van alle spullen elke keer weer veel tijd en de kinderen willen onderweg een periode uit de auto. Na ons vertrek uit de Bay of Islands maken we in het kleine plaatsje Ruakaka aan de westkust van Northland dus een ruime stop. Bij de duinen vinden we een ‘playground’, zoals Hannah de speeltuin sinds enige weken nu steevast noemt. Er bloeien prachtige duinbloemen en als we door de duinen de zee bereiken zien we een groot leeg strand zover we kunnen kijken.

We reizen daarna nog een stuk via de oostkust voordat we Auckland bereiken. Vanuit het glooiende landschap kunnen we de zee zien die soms diep het land in snijdt.

We plannen geen hele lange reisdagen, dus hebben we een Bed & Breakfast geboekt in een nette, rustige buitenwijk net voorbij Auckland als tussenstop voor onze volgende bestemming. Het is Halloween, ook in Nieuw-Zeeland populair, dus ’s avonds wordt het toch nog druk in de straat met kinderen die als waanzinnige creaties langs de deuren gaan.

De volgende dag rijden we het tweede stuk dat voor het grootste gedeelte over een smal weggetje gaat dat de oostkust van Coromandel Peninsula perfect volgt. Heel veel bochtjes verder houdt het asfalt, en de bewoonde wereld, op en gaan we door over een af en toe steil op en neergaand gravelweggetje.

De rit gaat langs wonderlijk gevormde bomen waarvan je elk moment denkt dat ze tegen je beginnen te praten, zoals de Ents in Lord of the Rings. Het landschap langs de kust, met af en toe wat koeien en schapen, is grandioos en op de campground kunnen we onze tent opzetten aan het strand van de noordkust van Coromandel Peninsula.

Het geïsoleerde en ruige verre noorden

De eerste dagen zien we nog wat campers, maar daarna wordt de campground steeds leger. Alleen de eenden met hun kleintjes komen ons gezelschap houden als we aan het ontbijt zitten. We hebben vrij uitzicht op het strand en bij vloed komt de zee akelig dichtbij de tent, maar gelukkig is de duinrand hoog genoeg om ons daar druk over te maken. Het begrip ‘Tsunami’ spookt wel door ons hoofd als we ’s avonds bij het in slaap vallen de zee op het strand horen beuken.

De gravelweg loopt vanaf de campground nog een aantal kilometers door en we besluiten om naar het einde van de weg te rijden.

We picknicken met uitzicht op de diverse zeevogels die hun nesten aan het bewaken zijn. Na de lunch gaan we nog een wandeling doen over het strand. Het strand gaat over in rotsen en we klauteren net zover dat we om het hoekje kunnen kijken en de volgende baai kunnen zien. In die baai zien we tientallen dolfijnen zwemmen.

Ze zijn aan het vissen en werken daarbij eendrachtig samen. Met zijn staart slaat er een hard op het water. Het ene moment gaan ze uit elkaar en het volgende moment zwemmen ze vanuit een cirkelformatie hard op elkaar af. Af en toe springen ze hoog op uit het water. Het is een fascinerend schouwspel om te zien, zo uitzonderlijk dichtbij en vanaf het land.

Na dit spektakel loopt Hassan nog een stukje van de Coromandel Coastal Walkway die wat hogerop het heuvelachtige landschap in gaat. Hij trekt zijn hardloopschoenen aan om het bergpad rennend af te leggen. Bekijk in de video hieronder de route en de foto’s van het verbazingwekkende landschap:

We verlaten de kop van Coromandel en gaan een ander deel bezoeken. Vanuit Coromandel Town gaan we de bekende Cathedral Cove en Hot Water Beach bekijken.

We trekken naar het uiterste noorden van Nieuw-Zeeland, dat net een paar graden warmer is dan de rest van het land. We staan met de tent op een geweldige plek aan het water. We doen een boottrip om dolfijnen te zien en rijden via het Kauri Forest nog verder noorderlijk naar ’90 Miles Beach’. Hassan loopt twee mooie hardlooproutes langs de kust.

Dolfijnen langs de boot

Na een rustig dagje in de omgeving van de camping, dat we meestal inplannen na een dag reizen, besluiten we om een boottrip te maken naar het bekende ‘Hole in the Rock’ waarbij we onderweg goed letten op mogelijke dolfijnen. Het is ons vooral te doen om de dolfijnen, aangezien we deze, in tegenstelling tot walvissen, tot nu toe nog niet midden op zee in vrijheid hebben gezien tijdens onze reis.

Het is bijna windstil als we het haventje van Paihia uitvaren. Dat is prettig op een boot (met motor), maar ’s ochtends vroeg blijft er nog wel mist hangen rond de eilandjes. Het geeft een prachtig, spookachtig beeld met een bijzondere regenboog van mist. Gelukkig trekt de mist snel op en we hoeven niet lang te wachten voordat de dolfijnen voor onze boot opduiken. Ze zwemmen mee met de boot en we kunnen ze vanaf de boeg van heel dichtbij bekijken. Het is een grote groep van tientallen dolfijnen.

Na dit onverwacht snelle succes varen we door langs de prachtige eilandjes in de Bay of Islands. James Cook heeft ze stuk voor stuk als eerste ontdekt horen we van onze gids die over de speaker ons informeert over wat we zien.

We genieten van de heerlijke boottrip en varen langs de Cape Brett vuurtoren die op het uiterste punt van het vaste land staat. Daarna komen we bij wat de Nieuw-Zeelanders ‘Hole in the Rock’ noemen. Al vrij snel is duidelijk waarom en omdat de omstandigheden gunstig zijn varen we met onze boot door de rots heen.

Op de terugweg verlaten we de boot bij de aanlegsteiger van Russell. Er is weinig te beleven in dit slaperige stadje, maar de kinderen vermaken zich prima in een leuke speeltuin. Aan het eind van de dag stappen we op de ferry die ons terugbrengt naar Paihia.

Er zijn verschillende wandelpaden in de buurt van de camping. Hassan gaat een stukje hardlopen en heeft een mooi wandelpad als traject uitgezocht. Hij laat zich afzetten bij de Haruru Falls en rent het pad langs de kust af tot weer terug bij de tent. Bekijk de video voor een impressie:

 

Naar het noordelijkste punt

Op de camping hebben we een picknicktafel naar onze tent gesjouwd en neergezet op een mooie plek aan het water.

We hebben uitgezocht dat het naar het meest noordelijke puntje van Nieuw-Zeeland wat te ver reizen is voor de kinderen op 1 dag, maar we hebben ons wel ten doel gesteld naar het begin van ’90 Miles Beach’ te rijden.

Eerst bezoeken we nog een bos van reusachtige Kauri bomen, dat alleen nog op deze plek voorkomt. We rijden door naar ’90 Miles Beach’, een strand dat bij eb gebruikt kan worden als weg. Ten minste, als je een 4WD hebt en je er voor bent verzekerd…

Wij doen dat toch maar niet, parkeren de auto in de duinen en lopen het oneindig lange strand op. Het doet ons een beetje denken aan Terschelling en het koude, natte weer met veel wind past er helemaal bij.

Op de laatste dag in de Bay of Islands doen we het rustig aan op onze relaxte kampeerplek, maar Hassan wil nog een stukje hardlopen.Vanuit Opua loopt er een kustpad naar Paihia. Hassan laat zich weer afzetten om een one-way stuk te gaan hardlopen. Bekijk de video voor een impressie:

 

Onze volgende bestemming is Coromandel Peninsula. Het is een flink eind rijden en we moeten ook weer om Auckland heen, dus we blijven in de buurt van Auckland een dagje slapen in een Bed & Breakfast voordat we verder gaan naar het afgelegen gebied in het noorden van Coromandel.

We sluiten alweer een buitengewoon onderdeel van onze wereldreis af en verlaten de Pacific. Vanuit de Cook Islands vliegen we naar Auckland in Nieuw-Zeeland, waarbij we de datumgrens over gaan. We nemen de tijd om versleten spullen te laten repareren of nieuwe te kopen. We ontdekken Auckland en zijn omgeving en daarna maken we ons klaar om naar het warmere noorden van Nieuw-Zeeland te trekken.

Over de datumgrens

We hebben nog een paar dagen in Rarotonga waar we gebruik maken van het zwembad.

In het kleine autootje dat we hebben gehuurd past niet al onze bagage, dus we moeten twee keer rijden van het hotel naar het vliegveld dat gelukkig maar een ritje van 10 minuten is. Met de vlucht naar Nieuw-Zeeland gaan we een bijzondere grens over. We vertrekken om 15:00 uur en komen pas de volgende dag om 18:30 uur aan, terwijl het maar vierenhalf uur vliegen is vanaf Rarotonga. We vliegen over de datumgrens en slaan de 19e oktober van 2017 grotendeels over.

Auckland koud en nat

We hebben er een tijd over gedacht om een auto te kopen in Nieuw-Zeeland, maar uiteindelijk is het toch een (goedkope) huurauto geworden. De auto is wat ouder maar we kregen wel een gratis upgrade naar een Toyota Rav4 4WD SUV, normaal 2x zo duur.

Het hoogseizoen is duidelijk nog niet begonnen. Met 17 graden is het voor ons flink koud na vier maanden Midden-Amerika en de eilanden in de Pacific. Het regent een beetje en de zon krijgen we nog niet te zien. Toch is het  aangenaam bijkomen in Auckland van de intensieve reisweken in de Pacific. Hannah vraagt telkens als we alles hebben ingepakt: ‘Gaan we nu weer vliegen?’.

De eerste dagen zitten we in een huisje in Auckland en kunnen we de kachel aanzetten. We betrappen ons er zelf op dat we uit gewoonte speuren naar kakkerlakken, mieren en gekko’s die we op de eilanden in de Pacific in elke kamer tegen kwamen. We kunnen de skyline van Auckland van een afstandje zien en gaan op zoek naar nieuwe warme kleding en kampeeruitrusting in de grootste shoppingmall van Nieuw-Zeeland. De kinderen vergeten we ook niet. Hannah scoort een inklapbare step en Duco een boekje met Engelstalige liedjes.

Zee van licht op de stadscamping

We ruilen het huisje na een paar dagen in voor de tent, maar hebben het centrum van Auckland nog niet gezien. We kiezen daarom voor een stadscamping dat voor ons ook een nieuwe ervaring is. We zitten aan de zee en het is redelijk rustig, maar de campers staan bijna letterlijk tegen elkaar aan.

Met de tent krijgen we wat meer ruimte toebedeeld, maar we staan wel onder een enorm felle lantaarnpaal. We spannen een donker zeil over de binnentent, want anders denken de kids in het midden van de nacht dat de zon al op is.

We lopen een dag rond in het centrum van Auckland waarbij we de haven bezoeken en onder de meer dan 300 meter hoge Sky Tower doorlopen. Het weer is niet mooi genoeg om ook de toren zelf op te gaan.

Op de laatste dag rijden we met de auto Mount Victoria in de wijk Devonport en hebben over het water een prachtig uitzicht op de skyline van Auckland.

Nadat we ’s ochtends een bergschoen van Diana en de stoel van Duco uit de reparatie hebben opgehaald vertrekken we na een weekje Auckland en omgeving naar de noordelijk gelegen Bay of Islands met zijn mooie eilanden en dolfijnen. We verheugen ons erop, al is het maar omdat het daar een paar graden warmer is…