New Zealand South Island

Na weken van mooi weer in Nieuw-Zeeland slaat het weer om als we aankomen in Lake Tekapo. Het regent 2 dagen onafgebroken, maar we vermaken ons prima in de Hot Springs, totdat de waterleiding springt… Op de laatste dag stopt het met regenen en kunnen we nog een wandeling doen. In Christchurch, op onze laatste stop in Nieuw-Zeeland, klaart het eindelijk op en nemen we na drie maanden rondreizen met weemoed afscheid van dit bijzondere land.

Veel regen, geen water

Onderweg naar Lake Tekapo is de lucht al donker en we hebben de tent nog niet staan of het begint te regenen. Het zal de komende dagen niet meer ophouden…

We krijgen een plek aangewezen op de volle campground, staan vol in de harde wind maar hebben een goed uitzicht op het meer. Naast ons staan een paar Nederlandse fietsers in kleine tentjes en we benijden ze niet met dit barre weer. Terwijl zij de volgende dag een beetje vertraagd de natte tent inpakken en in een regenpak op de fiets stappen, stappen wij het lokale café binnen voor een paar long blacks.

De volgende regendag benutten we nuttig in de heerlijke lokale Hot Springs. De gigantische buitenglijbaan is een beetje koud, maar moet natuurlijk wel worden uitgeprobeerd. Er zijn vijf baden die allemaal een eigen temperatuur hebben. Als aan het einde van de dag de watertoevoer stopt is het tijd om weg te gaan.

Het meer is inmiddels vol gelopen met water en het waterpeil is fors gestegen. De waterleiding vanuit het meer naar de Hot Springs, en ook onze campground, kan de druk niet meer aan en begeeft het waardoor we ironisch genoeg zonder (drink)water komen te zitten. In het dorpje slaan we nog snel wat flessen drinkwater in. De toiletten op de campground worden afgesloten en we worden verzocht de openbare toiletten in het dorp een paar kilometer verderop te gebruiken.

Wandeling in de wind

Op onze laatste dag bij het meer ziet het er weliswaar nog niet zonnig, maar wel een stuk beter uit. Na een nacht doorwerken is het lek gevonden en de waterleiding gerepareerd. Veel is er in het dorpje aan Lake Tekapo niet te doen. Via mooi voetbruggetje komen we bij de enige bezienswaardigheid: een oud kerkje aan de rand van het meer.

Voor een meer avontuurlijke activiteit rijden we naar een peninsula voor een stevige hike. ‘Very exposed’ lezen we in de beschrijving en dat is niets teveel gezegd. Op de glooiende rots van de peninsula waaien we bijna het meer in.

Aan de overkant zien we de buien tegen de rotswanden aanhangen en het reusachtige bergmassief van Mount Cook blijft helaas ver weg gedoken in de wolken.

Bekijk de wandelroute en meer foto’s in onderstaande video:

Ondanks dat we vandaag geen zon hebben gezien is iedereen, voor het eerst tijdens onze wereldreis, aan het einde van de dag flink verbrand. Zonder bescherming van zonnebrandcreme is de blootstelling aan de harde wind en de weerkaatsing van het ultraviolete licht van de wolken teveel geweest, ondanks het feit dat onze huid de afgelopen maanden wel wat zon gewend is.

Op de dag van ons vertrek klaart het eindelijk op en kunnen we toch nog een glimp van de hoge bergen achter het meer opvangen, maar Mount Cook laat zich niet zien.

Afscheid van Nieuw-Zeeland in Christchurch

Onze vlucht uit Nieuw-Zeeland gaat uit Christchurch dus we hebben daar twee nachten op een Holiday Park geboekt.

Bij ons eerdere bezoek aan Christchurch konden we het museum over de aardbeving niet (op tijd) vinden, dus we maken gebruik van onze tweede kans. Indrukwekkend zijn vooral de persoonlijke verhalen van inwoners van Christchurch die hun ervaringen op film vertellen.

We zoeken weer een hoop spullen uit die we na drie maanden Nieuw-Zeeland niet kunnen meenemen in het vliegtuig. O.a. een plastic box met een grote pan, een koelbox en een step van Hannah blijven achter voor het Salvation Army van Christchurch.

Gelukkig krijgen we alles weer op tijd ingepakt zodat we nog een beetje kunnen slapen totdat onze wekker om 03:00 uur gaat. Onze vlucht naar Melbourne gaat akelig vroeg en we moeten ook onze huurauto nog inleveren op een parkeerplaats buiten het vliegveld. De opmerkingen over al onze bagage zijn we inmiddels gewend (‘are you going to move?’), maar het lukt ons opnieuw om alles in vier grote reistassen (plus twee autostoeltjes) en zonder bijbetalen ingecheckt te krijgen.

We sluiten ons Nieuw-Zeeland avontuur af en zijn toe aan het laatste grote hoofdstuk van onze lange wereldreis: Australië!

Na Wanaka kunnen we ook in Queenstown weer ons hart ophalen met met alle mogelijke avonturen die we hier kunnen beleven. We kamperen buiten de stad op een eenvoudige campsite aan het meer. Glenorchy is een verrassend leuke bestemming. We kiezen een paar gekke avonturen uit. Hassan draait rondjes op een supersnelle jetboot en Hannah rijdt, samen met Diana, voor het eerst van haar leven een paar uur op de rug van een groot paard door de ruige Nieuwzeelandse bergen.

Kamperen bij Queenstown

Het is hoogseizoen en het kleine stadje Queenstown kan de toeristenstroom nauwelijks aan. Er zijn vele bureautjes die de meest uiteenlopende avontuurlijke activiteiten aanbieden waar toeristen vanuit de hele wereld op af komen.

Bij het meer staat een grote kiwi waar Hannah natuurlijk op wil klimmen. We zoeken een kampeerplek buiten het drukke Queenstown en vinden er een aan Lake Wakatipu op een eenvoudige campsite.
Er staan alleen wat toiletten van het type ‘gat in de grond’ en water komt uit het meer. We hebben het vaker gehad, zoals in Canada bij Whistler, maar ideaal is het niet.

We staan met de tent op een rustige plek goed beschut in het bos. ’s Nachts is het minder rustig als de possums rond de tent komen scharrelen met rare geluiden en ons uit de slaap houden. Al het eten zit in de auto, dus draaien we ons nog eens om en slapen toch maar weer verder.

Regelmatig stoppen er busjes aan het einde van de campsite waar mensen met wetsuits en klimmateriaal uitkomen en in het bos verdwijnen voor weer zo’n adventure sport: canyoning. We zijn benieuwd waar ze naar toe gaan en stuiten op een heerlijke zwemplek in de rivier. Het water is helaas wel erg koud.

Hassan loopt het pad nog verder af met zijn hardlooprondje en komt aan de andere kant van de berg uit bij Bobs Cove.

Bekijk de hardlooproute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Glenorchy en Paradise

Onze kampeerplek ligt al een stuk op de weg naar Glenorchy dus lijkt het ons een goed idee om dit stadje te gaan verkennen. Juist vandaag worden er de Glenorchy Races gehouden, een lokale race met paarden.

De races zelf zijn leuk om te zien, maar daar tussendoor gebeurt er niet veel. Het is wel gezellig en het gaat er gemoedelijk aan toe. Toeristen zien we niet en het is wel eens een keer leuk om een lokaal evenement te bezoeken.

Na Glenorchy rijden we nog verder de vallei in. De verharde weg verandert in een gravelweg en we komen in Paradise, een locatie waar veel scenes uit de Lord of the Rings zijn opgenomen. We moeten enkele rivieren door met onze 4WD, maar deze staan niet erg hoog in de zomer.

Het is een prachtige vallei en de weg stopt bij de start van een meerdaagse wandeling. We keren om en komen pas laat weer terug bij de tent na een verrassend leuke dag in een ook voor Diana nieuwe omgeving.

Adventure Capital of the World

Queenstown wordt ook wel de ‘Adventure Capitol of the World’ genoemd. De Nieuwzeelander A J Hackett was de eerste die commercieel met de Bungy Jump begon in Queenstown. Daarna is het hard gegaan met allerlei varianten, maar ook andere avontuurlijke sporten in Queenstown.

Nu, in 2018, kunt je het zo gek niet bedenken of je kunt het doen in Queenstown. Nou ja, Hannah kon nog iets bedenken dat ze graag wilde doen maar niet in het rijtje voorkwam: met een touw aan een helicopter over de bergen heen zwieren. Dat doen we dus maar niet.

Hassan kiest voor de spectaculaire jetboot over de Shotover rivier. Iedereen krijgt een regenjas aan en daar gaan we! De boot gaat met snelheden tot 85 km/u door de smalle kloof rakelings langs steile rotswanden. Hij maakt meerdere keren een 360 graden draai op volle snelheid. Vrijwel direct na afloop, Hassan nog dizzy van het bijzondere bootavontuur, rijden we door naar het hoog gelegen Moke Lake.

Hannah en Diana gaan op een eigen paard een paar uur durende tocht doen door het fantastische Nieuwzeelandse berglandschap. Het is eigenlijk alleen geschikt voor kinderen vanaf 5 jaar, maar goed, Hannah is al bijna 5 en ook groot genoeg. Hassan maakt met Duco ondertussen een korte wandeling langs Moke Lake.

Bekijk zijn wandelroute en meer foto’s:

 

Hannah zit als een princes op het paard en vindt het een prachtig avontuur!

De volgende dag breken we de tent weer op en maken ons op Lake Tekapo, onze laatste bestemming in Nieuw-Zeeland voordat we vanuit Christchurch naar Australie vliegen. Onderweg komen we nog bijzonder gevormde bergwanden tegen en zien we dat het weer begint te veranderen. Het is al weken mooi weer en droog op de plekken in Nieuw-Zeeland waar we komen, maar nu lijkt daar toch een eind aan te gaan komen…

We rijden naar Lake Wanaka waar het warm en zonnig is. Het is een veelzijdige plek voor outdoor activiteiten. We kunnen er zwemmen, wandelen, fietsen en zelfs… klimmen! Tot slot dolen we door Puzzleworld vol met moeilijke puzzels en verrassende illusies.

Aangename nieuwjaarsduik

De drijfnatte tent die we in Dunedin nat hadden ingepakt is binnen 10 minuten alweer droog in de warme zon van Wanaka.

De eerste avond vieren we gelijk oudjaarsavond. Het is anders dan een Hollands oudjaar… Vanwege de droogte is er een total fire ban voor het hele gebied. Vuurwerk is dus ook uit den boze. Rond middernacht wordt er bij de tent afgeteld door de Nieuwzeelanders en geproost op het nieuwe jaar, maar in de lucht blijft het stil. We zien alleen de maan achter de wolken schijnen.

Op Nieuwjaarsdag is dit een uitstekende gelegenheid om een echte nieuwjaarsduik te nemen. Het water van Lake Wanaka is fris, maar het weer is heerlijk zomers.

Het water is heel schoon en gebruiken we als drinkwater op de camping. Duco vermaakt zich heerlijk met het geluid en het gespat van vallende stenen in het water en Hannah vaart als een echte pro op een boogie board over de golfjes van het meer.

We hebben een kampeerplek toegewezen gekregen met een mooi uitzicht op het meer, maar het nadeel is dat er geen schaduw is te vinden tegen de brandende zon.

Gelukkig hebben we een hoge tent. ’s Avonds zitten we in de schaduw van onze eigen tent ons avondeten op te eten.

In het stadje Wanaka ontdekken we ook een klimhal. Al een tijdje geleden hadden we Hannah beloofd een geschikte klimlocatie te vinden, maar tot nu toe was dat nog niet gelukt voor een 4-jarige. Hier kan het wel met het speciale ‘clip-and-climb’ systeem waarmee automatisch gezekerd wordt. Het is even wennen voor Hannah, maar aan het einde van de klimsessie begint ze het door te krijgen en klimt ze haar eerste route helemaal tot boven toe uit! Ze heeft nu de smaak te pakken.

Wandelen, zwemmen, fietsen en puzzelen

We hebben een topje in de buurt uitgezocht voor een mooie rondwandeling. Mount Iron is een spectaculaire rots die met een eenvoudig pad te beklimmen is. Het is erg warm en we verheugen ons op de weg naar beneden al op de enorme ijsjes die te krijgen zijn in de ijssalon in Wanaka. Na het ijsje nemen we een duik in het meer om nog meer af te koelen.

Aan de zijkant van het meer is een bosbrand ontstaan. Door de droogte is het lastig om de brand te bedwingen. De mensen staan vanaf het strand te kijken naar de helicopters die af en aan vliegen om water uit het meer op de brandhaard uit te gooien. Pas de volgende dag lijkt de brand onder controle, maar is wel de hele bergwand zwart geworden. Het wordt eens te meer duidelijk waarom er een total fire ban actief is.

We hebben er vanwege de vele mogelijkheden in Wanaka nog een dagje aan vast geplakt. Hassan gaat de Deans Bank mountainbikeroute uitproberen. Het is een prachtige, uitdagende route in een fantastisch landschap.

Bekijk de mountainbikeroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

En de volgende mooie video is van de mountainbikeroute (nee, dit ben ik niet zelf, maar komt van de website van de campground):

Hassan is net op tijd terug om mee te gaan naar Puzzleworld, een geweldige lokale attractie voor kinderen.

Het eerste deel bestaat uit gekke illusies. Zo staan Hassan en Hannah in 1 kamer en lijken ze even groot. Rara, hoe kan dit? We lunchen aan de puzzeltafel vol met moeilijke puzzels en na de lunch storten Hannah en Hassan zich in het doolhof.

Ook Diana en Duco gaan mee, maar aangezien het doolhof uit twee verdiepingen bestaat met veel trappen wordt snel duidelijk dat een buggy niet handig is… Een intensief uur later komen Hassan en Hannah bij de verlossende uitgang.

Na zoveel activities reizen we door naar Queenstown, ook wel de ‘activity capital of the world’ genoemd. We zijn benieuwd of we nog meer spannende uitdagingen kunnen vinden na het actieve verblijf in Wanaka…

In Dunedin zitten we weer aan de oostkust van Nieuw-Zeeland. Dunedin doet Schots aan en heeft veel hoogteverschillen. We hebben een leuke camping gevonden met terrasvormige kampeerplekken en er ligt bij Dunedin een prachtige peninsula waar veel zeehonden en ook pinguïns zijn te vinden.

Dunedin op de helling

Vanuit Bluff rijden we eerst terug naar Invercargill, waar we gaan lunchen. Er is een statig oud park met een grote speeltuin. Eigenlijk is het jammer dat we niet meer van Invercargill kunnen zien, maar ook Dunedin blijkt leuker dan gedacht.

We staan met de tent hoog op de helling. We staan een beetje veraf van de faciliteiten, dus voor de wc moeten we met een trap eerst de helling af. Wel hebben we een prive kraantje achter de tent en staan we naast een kabbelend beekje.

Dunedin is afgeleid van de Schotse stad Edinburgh. Het stratenplan is bijna gelijk, maar de plannenmakers hadden geen rekening gehouden met de grote hoogteverschillen. De straten in Dunedin zijn steil. Zelfs de steilste straat ter wereld bevindt zich in Dunedin. Hassan verkijkt zich een beetje op een rondje hardlopen door het park. Het wordt een steil stuk klimmen langs de rivier en daarna weer hard naar beneden over de straat.

Bekijk zijn hardlooproute en foto’s in onderstaande video:

 

Pinguïns op de peninsula

Het grote doel van ons is uiteindelijk om pinguïns te zien. Die zien we uiteindelijk ook in hun nestjes in de duinen.

Hiervoor moeten we een ritje maken naar de peninsula. De weg volgt, eindeloos kronkelend, exact de kustlijn. We ondervinden dat je van een vlakke weg toch misselijk kunt worden.

Toch is het de moeite waard om helemaal naar het einde van de peninsula te rijden. Dit is ons verste punt van huis. De antipool van Utrecht ligt ergens in zee, zo’n 1000 km van Nieuw-Zeeland. Als we het fout hebben horen we het graag! Via een gravelweg bereiken we een restaurantje waar de begaanbare weg ophoudt.

In een 8×8 karretje rijden we met een gids in een wilde rit over een steil karrespoor richting de plekken waar de zeehonden en pinguïns vaak zijn te zien. Er zijn kleine, jonge zeehondjes aan het spelen binnen de grote groep. Vanuit een soort bunker kunnen we ze van heel dichtbij bekijken zonder dat we hun leefomgeving verstoren.

De pinguïns zien we niet op het strand lopen, maar we kunnen wel een aantal nesten zien waar ze aan het broeden zijn op hun eieren. Via de andere kant van de peninsula rijden we terug. Het is al laat dus als we een beschutte plek bij een speeltuin aan de zee vinden besluiten we hier eten te gaan koken en eten voordat we naar de tent terug gaan.

Hassan gaat de volgende dag nog even de hoogteverschillen van Dunedin testen op de mountainbike. De ‘Big Easy’ zoals de lange route de berg op heet, blijkt verre van makkelijk, maar is leuk genoeg om een paar keer te doen.

Bekijk de mountainbikeroute en foto’s in onderstaande video:

 

Tot nu toe was het steeds goed weer geweest, maar op de dag dat we willen opbreken begint het te regenen.

We ontbijten onder de luifel in de tent in plaats van aan de picknick tafel voor de tent.

Met een drijfnatte tent rijden we naar Wanaka waar we oudjaarsavond gaan vieren, zonder vuurwerk…

Stewart Island wordt door de Nieuw-Zeelanders vaak benoemd als ‘The Third Island’ na het Noorder- en Zuidereiland. We bereiken hier het zuidelijkste puntje van onze reis. Slechts een klein gedeelte van het eiland kunnen we bereiken omdat er bijna geen autowegen zijn. Een paradijs voor lange afstandslopers, onze voeten jeuken, maar wij houden het met de kids bij dagtochtjes. Het nabij gelegen Ulva Eiland bezoeken we met een watertaxi en we krijgen een mooie beloning. We spotten daar, midden op de dag, de schuwe en zeldzame kiwi!

Stapjes van Duco op Stewart Island

Na een nachtje in het leuke stadje Invercargill is het niet ver rijden naar het havenstadje Bluff waar vandaan de ferry naar Stewart Island vertrekt. Meestal zitten we met kerst op Terschelling, dus ook dit jaar hebben we gekozen voor een eiland. We denken dat de veerboot er nog niet is, maar het blijkt dat het bootje zo klein is dat hij niet boven de kade uitkomt.

We laten de auto, met de meeste bagage, in Bluff staan en stappen met slechts 1 grote rugzak en de draagzak aan boord. Wat een verademing om weer even zo licht te reizen! Eerder op onze reis waren we gewaarschuwd voor de onstuimige overtocht naar Stewart Island. De t-shirts in de shop met de tekst ‘I survived the Foveaux Strait’, verwijzend naar de ruige Foveaux Strait zoals het water tussen Stewart Island en het Zuidereiland heet, maakt ons er bepaald niet geruster op. Gelukkig is het erg rustig weer en kunnen we op de boot genieten van de omgeving.

Op het eiland zitten we in een klein huisje en kunnen we ook een auto gebruiken. Vanuit ons huisje lopen we zo omlaag naar het strand. Het water is helaas wel erg koud om in te gaan zwemmen. Met de auto kunnen we de over de weg bereikbare plekken goed ontdekken. Duco begint plezier te krijgen in het stappen aan de handjes van papa en mama en wil niet meer ophouden! Fanatiek gooit hij met grote stappen op het strand zijn ene been voor zijn andere en nu is het papa of mama diegene die moet afhaken vanwege de belasting van de rug.

Het enige plaatsje Oban is klein en al snel hebben we het meeste wel gezien. Als we de enige speeltuin op het eiland hebben gevonden begint het hard te waaien en te regenen en rijden we snel terug naar ons huisje. We hebben ons kerstboompje met versiering en knipperende lampjes meegenomen om toch nog wat kerstsfeer te creëren.

Langs de kust en door het regenwoud

We kiezen een mooie wandeling uit die niet te lang is voor Hannah.

Onze route volgt eerst het begin van een meerdaagse wandeltocht langs de prachtige kust met mooie uitzichten. We starten bij het strand maar zien daarna de zee steeds dieper onder ons liggen.

We verlaten de meerdaagse track en duiken het regenwoud in. Het pad loopt naar een topje midden in het bos. Het is een afwisselend bos met veel bijzonder gevormde bomen en soms kaarsrechte dunne berken. Ook prachtig gekleurde bloemen komen we tegen. Na een paar uur zwoegen door de dichte begroeiing zijn we blij als we de gravelweg bereiken die ons weer naar de auto leidt. ‘We hebben nu wel een ijsje verdiend’ herinnert Hannah ons aan de beloning die we onszelf meestal gunnen na een inspannende wandeling.

In het enige dorpje op het eiland zijn alle winkels al dicht, maar gelukkig hebben we een bakje met ijs in de kleine vriezer van ons huisje staan.

Bekijk de video met de wandelroute en meer foto’s:

 

Een kiwi op Ulva Island

Een hoogtepunt van Stewart Island is een bezoek aan het kleine Ulva Island dat vlak voor de kust ligt. We nemen een watertaxi die toevallig net komt aanleggen als wij de auto parkeren bij de aanlegsteiger.

Voor Hannah vinden we een lokale schommel. Het is niet meer dan een touw met een stok onder een boom maar wel in een fantastische setting. Ulva Island is vooral een paradijs voor vogelaars met zoveel bijzondere vogels die er voorkomen. Ook de kiwi, het symbool van Nieuw-Zeeland komt er voor maar eigenlijk zijn ze alleen in het donker waar te nemen als ze uit hun holletjes tevoorschijn komen. Er zijn speciale nachtexcursies om op zoek te gaan naar kiwi’s.

Wij hebben veel geluk als we aan het einde van de middag niet ver van het pad een kiwi zien die een holletje probeert in te komen. Het blijkt dat er al een kiwi in zit en hij er niet bij mag. Het levert een fascinerend schouwspel op waarbij de ongelukkige kiwi keer op keer het hol wordt uitgeduwd. Na minuten lang ademloos kijken gaan we verder en zien naast de spectaculaire scenery nog meer vogels.

Een kaka, een luidruchtige papagaai, maakt contact met Duco die vanuit de draagzak laat weten dat hij toe is aan een banaantje. We lopen stevig door en zijn op tijd terug voor de watertaxi.
Bekijk de wandelroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Op de terugweg met de watertaxi gaan we halverwege even stil liggen. Een albatros komt ons opzoeken en strijkt vlak naast ons bootje neer.

De volgende dag is het tot onze opluchting net als op de heenreis rustig weer als we de overtocht terug naar het Zuidereiland maken. Het t-shirt in de shop laten we dan ook hangen. We vinden onze auto met al onze bagage ongeschonden terug en gaan op weg naar Dunedin. Daar zijn we het verste weg van huis…

Hartelijke reisgroeten aan iedereen die onze blog volgt!

Hannah, Duco, Hassan en Diana

Wil je nog eens terugkijken naar onze reisfoto’s van het afgelopen jaar in één overzicht? Bekijk dan onze foto albums.

Na de reusachtige gletsjers koersen we nu richting Fiordland, een fantastisch nationaal park met wonderbaarlijk natuurschoon. We bezoeken Doubtful Sound en Milford Sound per boot en we ontdekken de vallei door onderweg met de auto naar Milford te kamperen en te wandelen naar Key Summit en enkele watervallen.

We ondervinden uiteenlopende weersextremen: prachtig warm weer en spectaculaire zware regenbuien. Daarna reizen we nog verder naar het zuiden en vieren we kerst op Stewart Island.

Op weg naar het land van de fjorden

Vanuit Franz Josef Glacier is het ver rijden naar Te Anau dat we als basis gaan gebruiken voor het verkennen van Fiordland dus we maken eerst een tussenstop. Op een campground aan Lake Hawea zitten we weer wat oostelijker en is het gelijk een stuk droger. Tijdens het avondeten zien we een geweldige regenboog aan de andere kant van het meer.

De volgende dag trekken we verder en rijden we richting Queenstown tientallen kilometers lang door een eindeloze bloemenzee vol geweldige kleuren. We stappen uit om ook de heerlijke geuren in ons op te nemen. Na Queenstown slaan we weer af naar het westen en met een verfrissend lentegevoel komen we aan in Te Anau.

Sprookjesachtig Doubtful en spectaculair Milford Sound

De ‘Great Views’ van de campground met deze naam vallen tegen. We staan met onze tent richting een soort golfplaat, maar in ieder geval hebben we ’s nachts geen last van de felle lichten van de lantaarnpalen.

We kiezen ervoor om vanuit Te Anau Doubtful Sound te gaan bezoeken. Voordat we deze fjord bereiken moeten we eerst met de boot over een meer. Er is een tunnel gegraven om het waterpeil te kunnen reguleren en stroom op te kunnen wekken. Het water is pikzwart, volgens de Nieuw-Zeelandse humor omdat de elektriciteit er uit is gehaald…

Vervolgens gaan we een stuk met de bus om bij de zee te komen. Vanuit de bus zien we Doubtful Sound al liggen. We hebben uitzonderlijk rustig weer en kunnen relaxed buiten op het dek de omgeving bekijken. Een wonderschoon landschap trekt aan ons voorbij en bij het bereiken van de monding naar de zee varen we langs een rotseilandje dat helemaal vol zit met zeehonden.

Aan het eind van de week bezoeken we ook die andere, meer populaire, fjord: Milford Sound. We kunnen met onze auto helemaal naar het haventje van de boten doorrijden. Het weer ziet er nu totaal anders uit. De regen komt met bakken uit de hemel.

De speaker op de boot noemt het weer ‘interesting’, maar hij had het ook ‘spectacular’ kunnen noemen. De enorme hoeveelheid water die uit de lucht komt, valt op de steile bergwanden en zoekt zich zo snel mogelijk een weg naar beneden. Dat heeft tot gevolg dat er duizenden zogenaamde tijdelijke watervallen ontstaan, die als bruisende witte stromen scherp afsteken tegen de donkere rotsen.

Het is een bijzondere ervaring om ook buiten op het dek het natuurgeweld te ondergaan en we laten het water van de waterval waar de boot onder is gaan varen over ons heen komen. Hannah, sowieso al niet naar binnen te krijgen in de regen, geniet met volle teugen van de spectaculaire boottocht.

Natuurschoon in wonderland

Naast de fjorden heeft het gebied ook indrukwekkende bergtoppen, meren en dichtbegroeide bossen. We kamperen voor een aantal nachten halverwege de vallei op een eenvoudige campground. Hiervandaan is het een kort stukje rijden naar het begin van de wandeling naar de Key Summit. Lang loopt de route door het bos omhoog en we besluiten naar een meertje bij een hut te gaan en wat te eten.

Op de terugweg neemt Diana de draagzak met Duco over en loopt samen met Hannah naar beneden. Hassan neemt in z’n eentje de route omhoog naar de Key Summit. Het is helder weer dus de beloning is een mooi uitzicht naar alle kanten. De bergen zijn gevormd naar de honderden meter dikke ijslaag die zich hier duizenden jaren terug bevond.

Bekijk de wandelroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Op de weg terug van Milford Sound moeten we weer door een smalle tunnel die dwars door de bergen is gegraven. Aan de andere kant kijken we uit op de massieve steile bergwand bedekt met sneeuw en ijs. Terwijl we staan te kijken naar het indrukwekkende alpine schouwspel komen er ongemerkt enkele grote vreemde vogels aangevlogen.

Diana had ons al gewaarschuwd voor de Kea. Ze kruipen in auto’s, maken tassen open, pikken autobanden lek, maar omdat het een bedreigde soort is, zijn ze toch gekozen tot ‘bird of the year’ in Nieuw-Zeeland.

Ze hebben de intelligentie van een 5-jarig kind. Er ontstaat een interessante krachtmeting tussen Hannah (4 jaar) en deze slimme vogel als Hannah de Kea begint uit te dagen met ‘Punkaap’ de knuffelaap. Als de Kea resoluut op het knuffelbeest af komt marcheren, draait Hannah zich geschrokken om en rent razendsnel naar de auto. Ze stapt half in, maar laat daarbij Punkaap vallen. Nog net op tijd kunnen we Hannah’s knuffeldier redden uit de klauwen van de geniepige Kea.

Een (Kea-)ervaring rijker doen we nog een korte wandeling naar de Marian Falls. Het pad is net vandaag open gegaan omdat een deel van de verhoogde boardwalk langs de kloof van de rivier was weggeslagen. Hannah en Hassan kiezen een omgevallen boomstam in het dichte bos om een deel van de route af te snijden.

Bekijk de wandelroute naar de Marian Falls en meer foto’s in onderstaande video:

 

We keren nog voor 2 nachten terug op een campground in Te Anau, waar we weer een douche kunnen nemen en wat kleding kunnen wassen. Hassan besluit om nog een stuk met de mountainbike te gaan fietsen over een speciaal aangelegde bike trail.

Bekijk de fietsroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

We verlaten een van de mooiste nationale parken van Nieuw-Zeeland en reizen nog zuidelijker. We gaan kerst vieren op Stewart Island.

Vanuit het droge noordoosten reizen we naar het natte westen van het Zuidereiland. We bekijken de bijzondere Pancake Rocks voordat het weer omslaat. Bij de twee imposante gletsjers Franz Josef en Fox is het weer wisselvallig, maar hebben we tussen de buien door een indrukwekkend uitzicht bij beide gletsjers. Een helicoptervlucht zit er helaas niet in. We trekken nu verder naar Fiordland.

Pannenkoeken bij de Pancake Rocks

Vanuit Motueka bij het Abel Tasman National Park is het een lange rit naar onze volgende bestemming.

Onderweg moeten we weer een ‘single lane bridge’ over zoals er honderden zijn in Nieuw-Zeeland. Het bijzondere van deze brug is dat er ook nog een trein over gaat! Aan het einde van de dag bereiken we de scenic westkust met prachtige rotsformaties. We blijven twee nachten in de stad Greymouth om de omgeving rond het kleine stadje Punakaiki te kunnen verkennen.

De bekendste rotsformaties zijn de Pancake Rocks. Het lijken inderdaad op elkaar gestapelde pannenkoeken. We hebben een bijzonder uitzicht op de fraai gevormde rotsen.

Het is een korte, eenvoudige wandeling dus we hebben de buggy meegenomen. Het blijkt dat Hassan bij sommige stukken de buggy op de schouder moet nemen. Niet zo gemakkelijk als de draagzak! We besluiten de wandeling in een restaurantje met een bord heerlijke… pannenkoeken!

Bekijk de video met de wandelroute en meer foto’s:

 

In de middag hebben we nog tijd voor een andere wandeling, de Truman Walk. Deze loopt door een bos naar een geweldig uitzicht op het strand.

Bekijk de video met de wandelroute en meer foto’s:

 

Wisselvallig Franz Josef en Fox

We rijden vanaf Greymouth verder naar het kleine stadje Franz Josef Glacier, dat is vernoemd naar de nabij gelegen gletsjer.

Het mooie weer van de Pancake Rocks is inmiddels omgeslagen in stromende regen. Een kampeerplek aan het meer zonder shelter laten we onbenut achter. Het ziet er naar uit dat het nog een paar dagen wisselvallig blijft en we kiezen voor een kampeerplek op een Holiday Park met een overdekte keuken.

De meeste tentplekken blijken helemaal ondergelopen door de plotselinge grote hoeveelheid regen, dus het is nog goed zoeken naar een droge slaapplek. Uiteindelijk vinden we een mooi afgeschermde plek met overdekte bbq plaats vlakbij. De parkeerplaats loopt onder water, maar wij houden het in de tent droog. Na onze ervaringen in de wetseason van Panama worden we ook niet meer zo snel zenuwachtig van een flinke hoosbui! Bij de ingang van het park worden de opblaaskerstmannen verlicht met kerstlampjes zodat we toch nog het gevoel hebben dat kerstmis eraan komt. De verlichte kiwi geeft een Nieuw-Zeelands tintje aan de kerstsfeer. Hannah en Duco moeten de lichtjes ervaren vanaf de foto’s want het is hier maar heel kort donker.

Als het even droog is de volgende ochtend maken we een wandeling naar de voet van de Franz Josef Glacier. De route loopt eerst een stuk door het bos, maar na een half uur hebben we al een vrij uitzicht op de imposante gletsjer. De sporen van de kracht van het ijs van honderden jaren geleden zijn duidelijk zichtbaar bij de rivier.

Het is toch nog een flinke wandeling naar de voet van de gletsjer, want ook deze gletsjer trekt zich snel terug. Hannah houdt het goed vol en Duco heeft ook plezier in de draagzak. Na een uur klimmen staan we met onze neus vlak voor de voet van de gletsjer, maar verder kunnen we niet in verband met het gevaar voor vallend ijs.

Op de terugweg valt Duco in slaap in de draagzak. We zijn net op tijd terug voordat het weer begint te regenen.

Bekijk de video van de wandelroute en meer foto’s:

 

De volgende dag is het een half uurtje rijden naar die andere grote gletsjer in de buurt. We lopen ook naar de voet van de Fox Glacier.

Er zijn minder wandelaars op het pad, maar de vallei is wel gevuld met helicopters die heen en weer zoemen. Scenic helicoptervluchten over de gletsjers zijn bijzonder populair en als het weer het maar even toelaat stijgen ze in grote getalen op vanuit het dal. Diana heeft bij haar vorige bezoek aan Nieuw-Zeeland twee keer een spectaculaire vlucht kunnen maken. Hassan probeert het ook op de laatste dag, maar het dal van de gletsjer zit potdicht met bewolking en de helicopters blijven aan de grond.

Bekijk de video van de wandelroute en meer foto’s:

 

We reizen verder naar het zuiden langs de westkust en rijden in twee dagen naar Fiordland dat bekend staat om zijn prachtige fjorden.

Na onze tussenstop in Nelson trekken we verder naar het noorden. We komen bijna op het noordelijkste puntje van het Zuidereiland en nemen dan een gravelweg die leidt naar de gouden kust van Abel Tasman National Park. We kamperen tussen de brutale weka’s en lopen een deel van de Coast Track waarbij we de voeten niet droog houden, maar de zwemkleding wel…

We bezoeken ook de zuidkant van het gebied, waar we het ‘heerlijk avondje’ beleven en we een leuke fietstocht maken op Rabbit Island.

Kamperen aan het gouden strand

Het gravelweggetje naar onze eenvoudige campground is soms smal en steil, wat ons verleidt om de ‘4WD’ aan te zetten voor een betere grip. Het is warm en droog als we het terrein aan het strand oprijden en we zetten de tent zo dicht mogelijk tegen een strook bomen om in ieder geval ’s ochtends in de schaduw wakker te kunnen worden. Er lopen een paar eigenaardige, grote vogels rond. Ze kunnen niet vliegen, maar wel razendsnel rennen. Ze maken een maf geluid, dat nog het meeste lijkt op het geklop met een lepel op een lege emmer.

Het blijken ‘weka’s’ te zijn, ooit uitgestorven in Abel Tasman National Park, maar 10 jaar geleden weer uitgezet. We maken kennis met ze als we de brutale beesten even een paar meter uit het oog verliezen en er een vandoor gaat met onze overgebleven gekookte mie. Met een ferme spurt probeert Hassan het eten te redden, maar de weka gaat er als een haas vandoor en zien we niet meer terug.

Vanaf de tent is het zo’n 20 meter lopen naar het prachtig strand met goudkleurig zand in een ronde baai. We pakken onze ‘screenhouse’, onze muggentent die we al sinds Canada meeslepen, en zetten deze in het zand tegen de talloze vliegen en voor de broodnodige schaduw.

We vermaken ons geweldig op deze bijzondere plek. Het zeewater voelt wel wat fris na onze ervaringen op Tahiti en Cook Islands.
’s Avonds gaat de zon pas laat onder, maar zelfs dan wordt het niet echt donker vanwege de heldere volle ‘supermaan’ die alles fel verlicht. We gaan even kijken bij het strand om de opkomende maan in de zee te zien schijnen.

Naakt zwemmen op de Coast Track

Langs de kust loopt wat men zegt de mooiste Great Walk van Nieuw-Zeeland. We besluiten een deel ervan te gaan lopen en moeten daarbij rekening houden met de tijden van eb en vloed. Een stuk van de route loopt namelijk door zee en is alleen te doen van 2 uur voor tot 2 uur na laag water. Dat tijdstip blijkt aan het eind van de dag te vallen dus we nemen de watertaxi naar de camping en hoeven zo ook niet dezelfde weg terug te lopen.

Het pad gaat op en neer met schitterende uitzichten tussendoor. Het dichte bos staat vol met weelderig bloeiende bloemen. We eten wat op een verlaten strand en nemen allemaal naakt een duik in het koude zeewater. Dat scheelt weer zwemkleding uitspoelen vanavond!
We zijn op tijd voor de doorsteek van de zeearm die grotendeels droog komt te liggen bij eb. De schoenen gaan wel uit en op blote voeten bereiken we de overkant. Alleen Duco, comfortabel in de draagzak, heeft zijn schoenen aan kunnen houden.

Bekijk de wandelroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Veel tijd houden we niet over en we moeten nog hard doorlopen om het pickup punt van de laatste watertaxi te bereiken. Het welverdiende ijsje na de warme hike lopen we hierdoor mis, maar houden we nog tegoed.

Heerlijk avondje bij de tent

De volgende dag breken we de tent af, zeggen de ‘ploppende lege emmers’ gedag en rijden om het park heen weer terug naar de zuidkant. Hier kamperen we op een camping met speeltuin, zwembad en springkussen. Zelfs een heuse klimwand hangt er boven het zwembad. Voor Hannah een ideale mogelijkheid om haar twee grootste hobby’s tegelijkertijd te kunnen beoefenen.

Het is inmiddels 5 december en ook in het zomerse Nieuw-Zeeland is het ‘heerlijke avondje’ gekomen. Compleet onverwacht brengt Sinterklaas ons een bezoek en strooit wat lekkers in de ene hoek en wat kadootjes in de andere hoek van de tent. De schaarse pepernoten en taaitaai, die we in Christchurch hadden kunnen bemachtigen, smaken ook prima bij 28 graden, alleen de chocolade smelt weg in de warmte.

Fietsen op Rabbit Island

Vanuit het stadje Motueka waar we kamperen is het een klein stukje rijden naar de fietsferry voor Rabbit Island. We huren fietsen en vinden eindelijk weer een ‘ tag along’ voor Hannah en een trailer voor Duco. Met een kleine fietsferry, die tegen de sterke zeestroming moet opboksen, bereiken we Rabbit Island. Het eilandje is weliswaar vlak, de wegen zijn allemaal onverhard en het mulle zand speelt ons af en toe parten met de aanhangers achter onze fiets.

Door de supermaan staat ook het zeewater superhoog en is het zeewater op sommige stukken verrassend ver het bos ingelopen. Aan het einde van onze fietstocht stoppen we bij het eindeloos lange, doodstille strand en nemen we, alweer zonder zwemkleding, een duik in het opvallend warme zeewater.
Door de sterke stroming wordt het zeewater hier maar liefst 5 graden opgewarmd horen we later op de veerboot terug. Dit keer hebben wel tijd genoeg voor Nieuw-Zeelands ijsje in het kleine haventje.
Bekijk de fietsroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

We reizen door naar de westkust waar we eerst de Pancake Rocks gaan bekijken en daarna doortrekken naar de indrukwekkende Franz Josef en Fox gletsjers.

Nelson is een leuk plaatsje om een tussenstop te maken van een paar dagen in een prettig klimaat. Er is een mooi hoog gelegen kathedraal en het is het startpunt van de Dun Mountain Trail, een uitdagende mountainbikeroute. We blijven een extra dag om plannen te maken voor ons bezoek aan Abel Tasman National Park.

Pizza, muziek en kathedraal

Het is weer een lange rit vanaf Christchurch naar het noorden. We rijden nu over de scenic Arthur’s Pass en we stoppen voor een nachtje in het plaatsje Reefton.

De volgende dag rijden we nog even langs Murchison, waar we eerder zijn geweest. Pip, een van Hannah’s slaapknuffels, was hier achtergebleven bij een eerdere overnachting, maar gelukkig kunnen we deze zonder omrijden weer oppikken. ’s Avonds zoeken we een pizzeria in Nelson op. Helaas blijkt de ijssalon op de hoek al vroeg dicht.

Na een nachtje slapen maken we dat goed. Bij het verkennen van de stad komen we een openbare piano tegen. Hannah had al eens eerder in Nieuw-Zeeland op de piano gespeeld, maar nu wil ook Duco een stukje spelen.
We bezoeken de kathedraal die op een steile heuvel hoog boven het centrum uit torent. We komen aan de achterkant boven en nemen binnen een kijkje.

Er blijken meer dan 20 kerstbomen te staan opgesteld in de kerk. We zijn nog druk met Sinterklaas bezig, dus het is even omschakelen. Het weer, een stralend zonnetje bij een temperatuur van 25 graden, helpt ook niet mee om in de kerstsfeer te komen, maar we klagen niet over het prettige klimaat.

Dun Mountain Trail op de mountainbike

Vanuit Nelson start ook een prachtige backcountry mountainbikeroute. De Dun Mountain Trail is een van de zgn. ‘ ‘Great Rides’ in Nieuw-Zeeland.

Met een klein rugzakje met eten en voldoende drinken rijdt Hassan eerst een paar uur omhoog, om vervolgens via een van de langste en mooiste afdalingen in Nieuw-Zeeland weer naar beneden te stuiteren over voornamelijk rotsachtige single-tracks.

Bekijk de mountainbikeroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Ons bezoek aan het Abel Tasman National Park hebben we opgedeeld in een paar dagen aan de noordkant en een paar dagen aan de zuidkant. We beginnen in het noorden en gaan kamperen op een campground aan het strand en de bekende Abel Tasman Coast Track.