Maand: december 2017

Hartelijke reisgroeten aan iedereen die onze blog volgt!

Hannah, Duco, Hassan en Diana

Wil je nog eens terugkijken naar onze reisfoto’s van het afgelopen jaar in één overzicht? Bekijk dan onze foto albums.

Na de reusachtige gletsjers koersen we nu richting Fiordland, een fantastisch nationaal park met wonderbaarlijk natuurschoon. We bezoeken Doubtful Sound en Milford Sound per boot en we ontdekken de vallei door onderweg met de auto naar Milford te kamperen en te wandelen naar Key Summit en enkele watervallen.

We ondervinden uiteenlopende weersextremen: prachtig warm weer en spectaculaire zware regenbuien. Daarna reizen we nog verder naar het zuiden en vieren we kerst op Stewart Island.

Op weg naar het land van de fjorden

Vanuit Franz Josef Glacier is het ver rijden naar Te Anau dat we als basis gaan gebruiken voor het verkennen van Fiordland dus we maken eerst een tussenstop. Op een campground aan Lake Hawea zitten we weer wat oostelijker en is het gelijk een stuk droger. Tijdens het avondeten zien we een geweldige regenboog aan de andere kant van het meer.

De volgende dag trekken we verder en rijden we richting Queenstown tientallen kilometers lang door een eindeloze bloemenzee vol geweldige kleuren. We stappen uit om ook de heerlijke geuren in ons op te nemen. Na Queenstown slaan we weer af naar het westen en met een verfrissend lentegevoel komen we aan in Te Anau.

Sprookjesachtig Doubtful en spectaculair Milford Sound

De ‘Great Views’ van de campground met deze naam vallen tegen. We staan met onze tent richting een soort golfplaat, maar in ieder geval hebben we ’s nachts geen last van de felle lichten van de lantaarnpalen.

We kiezen ervoor om vanuit Te Anau Doubtful Sound te gaan bezoeken. Voordat we deze fjord bereiken moeten we eerst met de boot over een meer. Er is een tunnel gegraven om het waterpeil te kunnen reguleren en stroom op te kunnen wekken. Het water is pikzwart, volgens de Nieuw-Zeelandse humor omdat de elektriciteit er uit is gehaald…

Vervolgens gaan we een stuk met de bus om bij de zee te komen. Vanuit de bus zien we Doubtful Sound al liggen. We hebben uitzonderlijk rustig weer en kunnen relaxed buiten op het dek de omgeving bekijken. Een wonderschoon landschap trekt aan ons voorbij en bij het bereiken van de monding naar de zee varen we langs een rotseilandje dat helemaal vol zit met zeehonden.

Aan het eind van de week bezoeken we ook die andere, meer populaire, fjord: Milford Sound. We kunnen met onze auto helemaal naar het haventje van de boten doorrijden. Het weer ziet er nu totaal anders uit. De regen komt met bakken uit de hemel.

De speaker op de boot noemt het weer ‘interesting’, maar hij had het ook ‘spectacular’ kunnen noemen. De enorme hoeveelheid water die uit de lucht komt, valt op de steile bergwanden en zoekt zich zo snel mogelijk een weg naar beneden. Dat heeft tot gevolg dat er duizenden zogenaamde tijdelijke watervallen ontstaan, die als bruisende witte stromen scherp afsteken tegen de donkere rotsen.

Het is een bijzondere ervaring om ook buiten op het dek het natuurgeweld te ondergaan en we laten het water van de waterval waar de boot onder is gaan varen over ons heen komen. Hannah, sowieso al niet naar binnen te krijgen in de regen, geniet met volle teugen van de spectaculaire boottocht.

Natuurschoon in wonderland

Naast de fjorden heeft het gebied ook indrukwekkende bergtoppen, meren en dichtbegroeide bossen. We kamperen voor een aantal nachten halverwege de vallei op een eenvoudige campground. Hiervandaan is het een kort stukje rijden naar het begin van de wandeling naar de Key Summit. Lang loopt de route door het bos omhoog en we besluiten naar een meertje bij een hut te gaan en wat te eten.

Op de terugweg neemt Diana de draagzak met Duco over en loopt samen met Hannah naar beneden. Hassan neemt in z’n eentje de route omhoog naar de Key Summit. Het is helder weer dus de beloning is een mooi uitzicht naar alle kanten. De bergen zijn gevormd naar de honderden meter dikke ijslaag die zich hier duizenden jaren terug bevond.

Bekijk de wandelroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Op de weg terug van Milford Sound moeten we weer door een smalle tunnel die dwars door de bergen is gegraven. Aan de andere kant kijken we uit op de massieve steile bergwand bedekt met sneeuw en ijs. Terwijl we staan te kijken naar het indrukwekkende alpine schouwspel komen er ongemerkt enkele grote vreemde vogels aangevlogen.

Diana had ons al gewaarschuwd voor de Kea. Ze kruipen in auto’s, maken tassen open, pikken autobanden lek, maar omdat het een bedreigde soort is, zijn ze toch gekozen tot ‘bird of the year’ in Nieuw-Zeeland.

Ze hebben de intelligentie van een 5-jarig kind. Er ontstaat een interessante krachtmeting tussen Hannah (4 jaar) en deze slimme vogel als Hannah de Kea begint uit te dagen met ‘Punkaap’ de knuffelaap. Als de Kea resoluut op het knuffelbeest af komt marcheren, draait Hannah zich geschrokken om en rent razendsnel naar de auto. Ze stapt half in, maar laat daarbij Punkaap vallen. Nog net op tijd kunnen we Hannah’s knuffeldier redden uit de klauwen van de geniepige Kea.

Een (Kea-)ervaring rijker doen we nog een korte wandeling naar de Marian Falls. Het pad is net vandaag open gegaan omdat een deel van de verhoogde boardwalk langs de kloof van de rivier was weggeslagen. Hannah en Hassan kiezen een omgevallen boomstam in het dichte bos om een deel van de route af te snijden.

Bekijk de wandelroute naar de Marian Falls en meer foto’s in onderstaande video:

 

We keren nog voor 2 nachten terug op een campground in Te Anau, waar we weer een douche kunnen nemen en wat kleding kunnen wassen. Hassan besluit om nog een stuk met de mountainbike te gaan fietsen over een speciaal aangelegde bike trail.

Bekijk de fietsroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

We verlaten een van de mooiste nationale parken van Nieuw-Zeeland en reizen nog zuidelijker. We gaan kerst vieren op Stewart Island.

Vanuit het droge noordoosten reizen we naar het natte westen van het Zuidereiland. We bekijken de bijzondere Pancake Rocks voordat het weer omslaat. Bij de twee imposante gletsjers Franz Josef en Fox is het weer wisselvallig, maar hebben we tussen de buien door een indrukwekkend uitzicht bij beide gletsjers. Een helicoptervlucht zit er helaas niet in. We trekken nu verder naar Fiordland.

Pannenkoeken bij de Pancake Rocks

Vanuit Motueka bij het Abel Tasman National Park is het een lange rit naar onze volgende bestemming.

Onderweg moeten we weer een ‘single lane bridge’ over zoals er honderden zijn in Nieuw-Zeeland. Het bijzondere van deze brug is dat er ook nog een trein over gaat! Aan het einde van de dag bereiken we de scenic westkust met prachtige rotsformaties. We blijven twee nachten in de stad Greymouth om de omgeving rond het kleine stadje Punakaiki te kunnen verkennen.

De bekendste rotsformaties zijn de Pancake Rocks. Het lijken inderdaad op elkaar gestapelde pannenkoeken. We hebben een bijzonder uitzicht op de fraai gevormde rotsen.

Het is een korte, eenvoudige wandeling dus we hebben de buggy meegenomen. Het blijkt dat Hassan bij sommige stukken de buggy op de schouder moet nemen. Niet zo gemakkelijk als de draagzak! We besluiten de wandeling in een restaurantje met een bord heerlijke… pannenkoeken!

Bekijk de video met de wandelroute en meer foto’s:

 

In de middag hebben we nog tijd voor een andere wandeling, de Truman Walk. Deze loopt door een bos naar een geweldig uitzicht op het strand.

Bekijk de video met de wandelroute en meer foto’s:

 

Wisselvallig Franz Josef en Fox

We rijden vanaf Greymouth verder naar het kleine stadje Franz Josef Glacier, dat is vernoemd naar de nabij gelegen gletsjer.

Het mooie weer van de Pancake Rocks is inmiddels omgeslagen in stromende regen. Een kampeerplek aan het meer zonder shelter laten we onbenut achter. Het ziet er naar uit dat het nog een paar dagen wisselvallig blijft en we kiezen voor een kampeerplek op een Holiday Park met een overdekte keuken.

De meeste tentplekken blijken helemaal ondergelopen door de plotselinge grote hoeveelheid regen, dus het is nog goed zoeken naar een droge slaapplek. Uiteindelijk vinden we een mooi afgeschermde plek met overdekte bbq plaats vlakbij. De parkeerplaats loopt onder water, maar wij houden het in de tent droog. Na onze ervaringen in de wetseason van Panama worden we ook niet meer zo snel zenuwachtig van een flinke hoosbui! Bij de ingang van het park worden de opblaaskerstmannen verlicht met kerstlampjes zodat we toch nog het gevoel hebben dat kerstmis eraan komt. De verlichte kiwi geeft een Nieuw-Zeelands tintje aan de kerstsfeer. Hannah en Duco moeten de lichtjes ervaren vanaf de foto’s want het is hier maar heel kort donker.

Als het even droog is de volgende ochtend maken we een wandeling naar de voet van de Franz Josef Glacier. De route loopt eerst een stuk door het bos, maar na een half uur hebben we al een vrij uitzicht op de imposante gletsjer. De sporen van de kracht van het ijs van honderden jaren geleden zijn duidelijk zichtbaar bij de rivier.

Het is toch nog een flinke wandeling naar de voet van de gletsjer, want ook deze gletsjer trekt zich snel terug. Hannah houdt het goed vol en Duco heeft ook plezier in de draagzak. Na een uur klimmen staan we met onze neus vlak voor de voet van de gletsjer, maar verder kunnen we niet in verband met het gevaar voor vallend ijs.

Op de terugweg valt Duco in slaap in de draagzak. We zijn net op tijd terug voordat het weer begint te regenen.

Bekijk de video van de wandelroute en meer foto’s:

 

De volgende dag is het een half uurtje rijden naar die andere grote gletsjer in de buurt. We lopen ook naar de voet van de Fox Glacier.

Er zijn minder wandelaars op het pad, maar de vallei is wel gevuld met helicopters die heen en weer zoemen. Scenic helicoptervluchten over de gletsjers zijn bijzonder populair en als het weer het maar even toelaat stijgen ze in grote getalen op vanuit het dal. Diana heeft bij haar vorige bezoek aan Nieuw-Zeeland twee keer een spectaculaire vlucht kunnen maken. Hassan probeert het ook op de laatste dag, maar het dal van de gletsjer zit potdicht met bewolking en de helicopters blijven aan de grond.

Bekijk de video van de wandelroute en meer foto’s:

 

We reizen verder naar het zuiden langs de westkust en rijden in twee dagen naar Fiordland dat bekend staat om zijn prachtige fjorden.

Na onze tussenstop in Nelson trekken we verder naar het noorden. We komen bijna op het noordelijkste puntje van het Zuidereiland en nemen dan een gravelweg die leidt naar de gouden kust van Abel Tasman National Park. We kamperen tussen de brutale weka’s en lopen een deel van de Coast Track waarbij we de voeten niet droog houden, maar de zwemkleding wel…

We bezoeken ook de zuidkant van het gebied, waar we het ‘heerlijk avondje’ beleven en we een leuke fietstocht maken op Rabbit Island.

Kamperen aan het gouden strand

Het gravelweggetje naar onze eenvoudige campground is soms smal en steil, wat ons verleidt om de ‘4WD’ aan te zetten voor een betere grip. Het is warm en droog als we het terrein aan het strand oprijden en we zetten de tent zo dicht mogelijk tegen een strook bomen om in ieder geval ’s ochtends in de schaduw wakker te kunnen worden. Er lopen een paar eigenaardige, grote vogels rond. Ze kunnen niet vliegen, maar wel razendsnel rennen. Ze maken een maf geluid, dat nog het meeste lijkt op het geklop met een lepel op een lege emmer.

Het blijken ‘weka’s’ te zijn, ooit uitgestorven in Abel Tasman National Park, maar 10 jaar geleden weer uitgezet. We maken kennis met ze als we de brutale beesten even een paar meter uit het oog verliezen en er een vandoor gaat met onze overgebleven gekookte mie. Met een ferme spurt probeert Hassan het eten te redden, maar de weka gaat er als een haas vandoor en zien we niet meer terug.

Vanaf de tent is het zo’n 20 meter lopen naar het prachtig strand met goudkleurig zand in een ronde baai. We pakken onze ‘screenhouse’, onze muggentent die we al sinds Canada meeslepen, en zetten deze in het zand tegen de talloze vliegen en voor de broodnodige schaduw.

We vermaken ons geweldig op deze bijzondere plek. Het zeewater voelt wel wat fris na onze ervaringen op Tahiti en Cook Islands.
’s Avonds gaat de zon pas laat onder, maar zelfs dan wordt het niet echt donker vanwege de heldere volle ‘supermaan’ die alles fel verlicht. We gaan even kijken bij het strand om de opkomende maan in de zee te zien schijnen.

Naakt zwemmen op de Coast Track

Langs de kust loopt wat men zegt de mooiste Great Walk van Nieuw-Zeeland. We besluiten een deel ervan te gaan lopen en moeten daarbij rekening houden met de tijden van eb en vloed. Een stuk van de route loopt namelijk door zee en is alleen te doen van 2 uur voor tot 2 uur na laag water. Dat tijdstip blijkt aan het eind van de dag te vallen dus we nemen de watertaxi naar de camping en hoeven zo ook niet dezelfde weg terug te lopen.

Het pad gaat op en neer met schitterende uitzichten tussendoor. Het dichte bos staat vol met weelderig bloeiende bloemen. We eten wat op een verlaten strand en nemen allemaal naakt een duik in het koude zeewater. Dat scheelt weer zwemkleding uitspoelen vanavond!
We zijn op tijd voor de doorsteek van de zeearm die grotendeels droog komt te liggen bij eb. De schoenen gaan wel uit en op blote voeten bereiken we de overkant. Alleen Duco, comfortabel in de draagzak, heeft zijn schoenen aan kunnen houden.

Bekijk de wandelroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Veel tijd houden we niet over en we moeten nog hard doorlopen om het pickup punt van de laatste watertaxi te bereiken. Het welverdiende ijsje na de warme hike lopen we hierdoor mis, maar houden we nog tegoed.

Heerlijk avondje bij de tent

De volgende dag breken we de tent af, zeggen de ‘ploppende lege emmers’ gedag en rijden om het park heen weer terug naar de zuidkant. Hier kamperen we op een camping met speeltuin, zwembad en springkussen. Zelfs een heuse klimwand hangt er boven het zwembad. Voor Hannah een ideale mogelijkheid om haar twee grootste hobby’s tegelijkertijd te kunnen beoefenen.

Het is inmiddels 5 december en ook in het zomerse Nieuw-Zeeland is het ‘heerlijke avondje’ gekomen. Compleet onverwacht brengt Sinterklaas ons een bezoek en strooit wat lekkers in de ene hoek en wat kadootjes in de andere hoek van de tent. De schaarse pepernoten en taaitaai, die we in Christchurch hadden kunnen bemachtigen, smaken ook prima bij 28 graden, alleen de chocolade smelt weg in de warmte.

Fietsen op Rabbit Island

Vanuit het stadje Motueka waar we kamperen is het een klein stukje rijden naar de fietsferry voor Rabbit Island. We huren fietsen en vinden eindelijk weer een ‘ tag along’ voor Hannah en een trailer voor Duco. Met een kleine fietsferry, die tegen de sterke zeestroming moet opboksen, bereiken we Rabbit Island. Het eilandje is weliswaar vlak, de wegen zijn allemaal onverhard en het mulle zand speelt ons af en toe parten met de aanhangers achter onze fiets.

Door de supermaan staat ook het zeewater superhoog en is het zeewater op sommige stukken verrassend ver het bos ingelopen. Aan het einde van onze fietstocht stoppen we bij het eindeloos lange, doodstille strand en nemen we, alweer zonder zwemkleding, een duik in het opvallend warme zeewater.
Door de sterke stroming wordt het zeewater hier maar liefst 5 graden opgewarmd horen we later op de veerboot terug. Dit keer hebben wel tijd genoeg voor Nieuw-Zeelands ijsje in het kleine haventje.
Bekijk de fietsroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

We reizen door naar de westkust waar we eerst de Pancake Rocks gaan bekijken en daarna doortrekken naar de indrukwekkende Franz Josef en Fox gletsjers.

Nelson is een leuk plaatsje om een tussenstop te maken van een paar dagen in een prettig klimaat. Er is een mooi hoog gelegen kathedraal en het is het startpunt van de Dun Mountain Trail, een uitdagende mountainbikeroute. We blijven een extra dag om plannen te maken voor ons bezoek aan Abel Tasman National Park.

Pizza, muziek en kathedraal

Het is weer een lange rit vanaf Christchurch naar het noorden. We rijden nu over de scenic Arthur’s Pass en we stoppen voor een nachtje in het plaatsje Reefton.

De volgende dag rijden we nog even langs Murchison, waar we eerder zijn geweest. Pip, een van Hannah’s slaapknuffels, was hier achtergebleven bij een eerdere overnachting, maar gelukkig kunnen we deze zonder omrijden weer oppikken. ’s Avonds zoeken we een pizzeria in Nelson op. Helaas blijkt de ijssalon op de hoek al vroeg dicht.

Na een nachtje slapen maken we dat goed. Bij het verkennen van de stad komen we een openbare piano tegen. Hannah had al eens eerder in Nieuw-Zeeland op de piano gespeeld, maar nu wil ook Duco een stukje spelen.
We bezoeken de kathedraal die op een steile heuvel hoog boven het centrum uit torent. We komen aan de achterkant boven en nemen binnen een kijkje.

Er blijken meer dan 20 kerstbomen te staan opgesteld in de kerk. We zijn nog druk met Sinterklaas bezig, dus het is even omschakelen. Het weer, een stralend zonnetje bij een temperatuur van 25 graden, helpt ook niet mee om in de kerstsfeer te komen, maar we klagen niet over het prettige klimaat.

Dun Mountain Trail op de mountainbike

Vanuit Nelson start ook een prachtige backcountry mountainbikeroute. De Dun Mountain Trail is een van de zgn. ‘ ‘Great Rides’ in Nieuw-Zeeland.

Met een klein rugzakje met eten en voldoende drinken rijdt Hassan eerst een paar uur omhoog, om vervolgens via een van de langste en mooiste afdalingen in Nieuw-Zeeland weer naar beneden te stuiteren over voornamelijk rotsachtige single-tracks.

Bekijk de mountainbikeroute en meer foto’s in onderstaande video:

 

Ons bezoek aan het Abel Tasman National Park hebben we opgedeeld in een paar dagen aan de noordkant en een paar dagen aan de zuidkant. We beginnen in het noorden en gaan kamperen op een campground aan het strand en de bekende Abel Tasman Coast Track.