Cook Islands

Atiu is het meest ongerept van alle eilanden die we in de Pacific hebben bezocht. Het eiland is klein, er zijn slechts 400 inwoners en er zijn geen resorts voor toeristen. De eilandbewoners zijn gemoedelijk en we ontdekken het eiland in een bijzonder karretje. We merken ook de schaarste in voedsel en dat is de enige reden dat we het niet erg vinden als we dit bijzondere eiland weer verlaten.

Familiekarretje met laadbak

Op weg naar Atiu (spreek uit als ‘hatsjoe’ zonder ‘h’) worden we flink door elkaar geschud in het kleine vliegtuigje. Misselijk stappen we het miniluchthaventje op. De enkele andere passagiers worden opgehaald, maar voor ons staat er niemand te wachten.

Onze reservering van een eenvoudige cabin was niet tot het eiland doorgedrongen. Gelukkig is onze contactpersoon toevallig wel aanwezig en ter plekke wordt vervoer geregeld. We worden achterin een pickup gezet en de bagage wordt later opgehaald. Bij de centrale shop wordt er een huurauto voor ons geregeld. De jeep start niet, dus wordt het een klein vrachtwagentje met open laadbak. Het autootje doet ons denken aan de karretje van de lijnentrekker uit een hele oude commercial of dat van de plantsoenendienst in een willekeurig Hollands dorpje.

Het is even puzzelen hoe we onszelf en de kinderen een beetje veilig kunnen vervoeren. De kids achterin, zoals in een normale auto, lijkt ons geen goed idee, want je kunt voor niks horen van achter.

Eentje voor en eentje achter lijkt ons de beste verdeling. Hannah vermaakt zich met het zingen van liedjes in haar eigen taal (een combinatie van Engels, Spaans, Frans en Polynesisch dat ze de afgelopen maanden heeft gehoord). We rijden door prachtig regenwoud. De smalle weggetjes zijn onverhard en soms moeten we de auto uit om gevallen palmboomtakken en kokosnoten van de weg te halen.

Het is een leuke manier om het eiland te ontdekken, maar na een paar uur zijn we het hobbelen zat en bewaren we de rest van het eiland voor de volgende dag. Het tanken gaat hier ook al op een aparte manier. We parkeren naast de shop en met een gieter wordt ons karretje bijgevuld. Dat kan makkelijk, want zoveel kilometers kun je hier niet maken.

Beschutte strandjes helemaal voor onszelf

De volgende dag gaan we eerst op zoek naar de coffee factory die op het eiland zou moeten zijn. Die blijkt dicht te zijn, maar we kunnen nog wel een pak lokale koffie kopen in het koffiewinkeltje. Een kop koffie zit er helaas niet in, dus rijden we langs een van de vijf kerken op het eiland weer het bos in aan de kust.

Vanaf het weggetje door het regenwoud gaat er soms een smal paadje richting de zee. We checken er een paar en komen uit bij prachtige beschutte strandjes die we helemaal voor onszelf hebben. We vinden een strandje waar het diep genoeg is om te kunnen zwemmen in de rustige lagune. We kunnen goed snorkelen tussen het mooie koraal. Naast de vissen zien we veel apart gevormde schelpen.

’s Avonds eten we bij het enige restaurant van het eiland. Er is 1 maaltijd voor iedereen en we zitten met z’n allen aan 1 tafel, het is gezellig en het eten is erg lekker. De locals zijn gek op kinderen en vooral Duco met z’n blauwe ogen is in trek bij de vrouwen.

Hassan doet nog een hardlooprondje over 1 van de weggetjes door het regenwoud naar de kust en gaat via een ander weggetje weer terug. Bekijk de video voor een impressie:

 

Geen brood en meekijken met de piloten

We hebben al gemerkt dat (vers) eten schaars is op het eiland. Verse producten zijn vaak ’s ochtends vroeg al weggekocht en nu blijkt het schip met meel nog niet te zijn aangekomen waardoor er geen brood meer gemaakt kan worden. Voor Duco die alleen zacht voedsel kan eten is dat een probleem, maar het lukt ons om nog een papje voor hem te maken op de ochtend van ons vertrek.

We kunnen ons trouwe karretje met sleutel in het contact achterlaten op het vliegveldje van Atiu. Hannah speelt met de kinderen van het eiland op de bagageband tijdens het wachten op het kleine vliegtuigje. We zitten dit keer vooraan, vlak naast de motor. Door het lawaai is het niet mogelijk om elkaar te verstaan. We kunnen wel mooi meekijken met de piloten naar de landing op Rarotonga. We blijven nog twee nachten op Rarotonga, pakken al onze spullen weer bij elkaar en vliegen dan naar Nieuw-Zeeland, de volgende bestemming op onze wereldreis.

Aitutaki is na Rarotonga ons tweede ‘Cook Island’ en wordt wel eens omschreven als het mooiste eiland van de Pacific. Vooral de lagoon is fabelachtig. We hebben een huisje in een prachtige tuin, maken een heerlijke lagoon cruise, beklimmen de hoogste top van het eiland en zijn getuige van een bijzondere ‘Island Night’. Het vliegtuig naar Aitatuki is klein, maar het vliegtuig naar ons volgende eiland Atiu is nog kleiner.

Kia Orana, welkom met bloemen

We kunnen weer een hoop spullen in Rarotonga achterlaten, want hier komen we nog een keer terug. De kampeerspullen en warme kleren hoeven niet mee. Toch hebben we met onze autostoeltjes nog veel bagage bij ons voor het kleine vliegtuig. Onze vlucht komt laat in de middag aan en we worden opgewacht door de erg aardige gastvrouw waarvan we een huisje hebben gehuurd.

Net zoals op de meeste andere eilanden in de Pacific worden we allemaal ‘Kia Orana’ (welkom) geheten met een bloemenkrans. ‘ Seatbelt not necessary here’ zegt ze hoofdschuddend als ze de autostoeltjes tussen al onze bagage ziet. De kinderen gaan op schoot, maar uit gewoonte doen we toch de autogordel om.
We rijden niet harder dan 30 km/u over het enige weggetje naar het andere eind van het eiland en we komen alleen een fietser en een brommer tegen. Het huisje waar we de rest van de week verblijven is eenvoudig maar riant en het is een stuk goedkoper dan de dure resorts op de rest van het eiland.

De enige winkel die open is heeft niet veel en de volgende ochtend mag Diana met de gastvrouw mee om boodschappen te halen. Na een uur zijn ze het hele eiland afgegaan en hebben ze alle winkels gehad. Verse groenten zijn schaars, net als (bruin) brood.
Hassan gaat ’s middags met Hannah de omgeving verkennen. Er zijn een hoop kerken, grafstenen staan langs de kant van de weg en ieder huis heeft een varken in de tuin staan. Enorme krabben schieten in hun hol als we ze naderen. Later loopt Hassan een rondje hard langs de zuidkust van het eiland. Bekijk de hardlooproute en foto’s.

Lagoon cruise naar het paradijs

Wijs geworden van de eerdere ervaringen met het weer schrijven we ons direct in voor een ‘lagoon cruise’. We worden ’s ochtends opgehaald met een gammel busje en naar een opstapplaats gebracht. Daar stappen we op een oude, platte boot waarop een rijtje tuinstoelen is neergezet en een zeil erboven is gespannen. Samen met een aantal andere passagiers installeren we ons op het dek.

Het is allemaal eenvoudig, maar de boottocht is perfect georganiseerd. Onze gids stuurt het bootje feilloos tussen het ondiepe koraal door.

Terwijl Hassan in de lagoon gaat snorkelen ‘met de stroom mee’ wordt Diana met de kids gedropt op ‘Honeymoon Island’. De lagoon is dieper dan we in Frans Polynesie gewend zijn en de vissen zijn ook anders, maar net zo prachtig gekleurd. Diana moet een flink stuk over het witte strand lopen met de kids voordat de schaduw wordt bereikt. Hassan wordt na het snorkelen wel direct bij de palmbomen afgezet. We zetten daarna koers naar ons tweede paradijselijke eilandje: ‘One Foot Island’.

Als we voet aan wal zetten is er voor een heerlijke lunch gezorgd. De plek is onbeschrijvelijk mooi. We slaan de tweede snorkelmogelijkheid over en blijven samen met de kinderen op deze fantastische plek genieten van het paradijs. Hannah en Duco vermaken zich met een kokosnoot en in het warme zeewater. Voor het strand houden zich 1,5 meter grote vissen op die in het heldere water goed zijn te zien. Aan het einde van de middag moeten we helaas deze bijzondere tropische plek weer verlaten en keren we met de boot terug naar Aitutaki. De kinderen slapen op het ritme van de golven in de zeewind, moe van alle nieuwe, uitzonderlijke indrukken.

Naar de top en de blue lagoon

Voor de volgende dag hebben we een auto gehuurd. Om 9 uur wordt een oude 4WD voor gereden, we moeten de huur betalen en krijgen de sleutel. Geen contracten, geen borg en niets tekenen. Bij het inleveren kunnen we de sleutel gewoon in het contact laten zitten. Op het eiland gaat alles anders…

Op zoek naar een coffee house komen we aan de andere kant van het eiland terecht bij een resort met restaurant met een betoverend uitzicht op de ‘blue lagoon’. Na een koffie en een smoothie blijven we hangen op het naastgelegen strand en genieten we van het zwemmen en dobberen in rustige lagoon.

Op de laatste dag staan we op tijd op om iets actiefs te ondernemen. We rijden richting het hoogste punt van het eiland. Met onze 4WD blijkt dat we hoger kunnen komen dan we dachten. Alleen het laatste steile stukje naar de top moeten we lopend afleggen. Op de top is het uitzicht op de lagoon en de rest van het eiland adembenemend. Bekijk de route naar de top en meer foto’s. We dalen weer voorzichtig af en rijden via de andere kant van de berg weer terug naar het huisje.

Gek dansen op Island Night

’s Middag kunnen de kinderen na de wandeling nog mooi even slapen zodat ze ’s avonds de ‘Island Night’ kunnen meemaken. Een ‘Island Night’ bestaat uit eten en een voorstelling met traditionele dans vaak gepaard met vuur. Het is in de avond en dus vermoeiend voor de kinderen, maar we willen toch een keer naar zo’n unieke gebeurtenis toe.

Het eten is heerlijk en we gaan er eens goed voor zitten als op het zand van het strand de dansvoorstelling begint. De vrouwen schudden met de heupen en de mannen stampen met de voeten. Het licht gaat uit en het vuur wordt aangestoken. De brandende stokken worden in hoog tempo rondgedraaid. Duco kijkt zijn ogen uit bij al die lichtjes.

Tot slot gaan Hannah en Diana nog het zand op om leren dansen met de heupen. Hannah is dagen later nog onder de indruk en gaat regelmatig fanatiek ‘gek dansen’ zoals ze zelf aangeeft.

Volgend eiland, nog kleiner vliegtuig

We worden de volgende ochtend worden we weer netjes door onze gastvrouw naar het vliegveldje van Aitutaki gebracht voor onze vlucht naar Atiu.

Het gaat er gemoedelijk aan toe bij het inchecken. We kunnen alle etenswaren zonder problemen meenemen in de handbagage en er is geen security check. Het vliegtuigje is nog kleiner dan die naar Aitutaki. Slechts 15 passagiers kunnen mee en er is geen stewardess. Het wordt een onrustige vlucht naar het prachtige, ongerept Atiu…

We verlaten Tahiti en zijn omliggende eilanden in Frans Polynesië en zetten verder koers naar onze volgende bestemming in de Pacific: de Cook Islands. Hoewel het maar iets meer dan 1000 km naar het westen is en er geen tijdsverschil is, voelt het alsof we in een ander deel van de wereld zijn aangekomen. De Franse en Amerikaanse kenmerken zijn verdwenen en ingeruild voor de Nieuw-Zeelandse invloeden. Ook hier blijven we een paar weken om de eilanden te ontdekken.

Zaterdagochtendmarkt Rarotonga

Kamperen is verboden op de Cook Islands, zelfs bij iemand in de tuin, dus om heisa te voorkomen kiezen we voor kleine huisjes om in te verblijven.

Op Rarotonga, het hoofdeiland van de Cook Islands, beginnen we in een motel met een kamer aan het zwembad met uitzicht op de zee. Hannah leeft zich weer helemaal uit om te leren zwemmen.

Op zaterdagochtend is de bekende markt van Rarotonga die we mooi kunnen meepakken. We ontbijten niet in de kamer, maar kopen lekkere broodjes en drinken heerlijke smoothies van vers fruit van een van de vele eetstalletjes.

De sfeer is gemoedelijk en relaxed in Nieuw-Zeelandse stijl. We willen de markt net verlaten als een luid getrommel te horen is achter de stalletjes. We zien jonge kinderen gekleed volgens de lokale tradities uitbundig dansen op een podium, gade geslagen door een honderdtal locals en Nieuw-Zeelanders.

Waterval zonder water

Het vervoer per taxi of busje is erg duur, dus huren we een auto waarmee we een rondje over het eiland gaan maken. Het eiland is klein dus voor je het weet zijn we over de helft en zijn we vergeten om het weggetje naar de waterval te nemen. We keren om en als we de afslag willen nemen moeten we een paar dollar betalen.

Het mannetje achter het tafeltje vertelt nog wel voordat we willen betalen dat er geen water in de waterval zit… Tja, het is droogseizoen, dus slaan we deze ‘bezienswaardigheid’ maar over.

Met lunchtijd picknicken we op een mooi strand met uitzicht op een ‘motu’ en net als we alles hebben uitgestald worden we prompt getrakteerd op een regenbui. Onder de palmbomen blijven we gelukkig droog en later in de middag vinden we een coffee house waar we buiten op het terras tussen de Nieuw-Zeelanders een koffie drinken en de kinderen samen op de schommel plezier maken in de speeltuin.

Island Hopping in de Pacific deel 2

Internet is schaars in dit deel van de Pacific en we moeten toegang kopen voor Wifi-hotspots op de Rarotonga en de andere eilanden.

We kunnen hiermee onze reisplannen voor de komende weken, die nog helemaal open waren, vastleggen met vliegroutes en accomodaties. We gaan weer Island Hoppen met het vliegtuig! Eerst vliegen we met het lokale Air Rarotonga naar het kleine eilandje Aitutaki, vervolgens door naar het nog kleinere Aitu en tot slot keren we weer terug op Rarotonga. Houdt onze route op Polarsteps dus weer in de gaten!