De overgang van het koude Sequoia naar het hete Death Valley was groot. Vanuit het natte, bosrijke gebied reden we de droge, kale vlaktes in. De hitte is verzengend. Hassan had een dag nodig om te acclimatiseren. Duco had op de zoutvlakte Badwater moeite met de hitte. Daar was het ook op z’n heetst voor ons: 37 graden. Overigens is het voor Death Valley nog relatief koel in deze periode.
De foto doet denken aan de eerste reis die Diana en Hassan samen maakten door Zuid-Amerika in 2004. We bezochten toen het enorme zoutmeer Salar de Uyuni in Bolivia. Daar mochten we er gewoon met de 4WD jeep overheen rijden. Hier in Amerika is alles aan strenge regels gebonden, ook doordat het aantal bezoekers veel groter is. Klik op de foto voor meer verhalen die reis.
Inmiddels, bijna 13 jaar later, zijn we met z’n vieren en duwt Hannah haar broertje Duco voort in de kinderwagen over het zoutmeer Badwater in Death Valley, het laagste punt van Noord-Amerika met 86 meter onder de zeespiegel. Eerder deden we (als geboren en getogen Nederlanders) wat lacherig over toeristen die foto’s maakten van borden ‘Altitude: sealevel’, maar aan Badwater kan zelfs Nederland niet tippen qua ‘laagte’.
Cactussen in bloei
We hebben een zeer eenvoudige, en goedkope, campground uitgezocht in Panamint Springs, dat naast de camping alleen nog bestaat uit een General Store en een Gas Station. Het is een keiharde rotsgrond waar we de tent op moeten zetten.
Net zoals op de vorige campgrounds valt onze tent wel op. Er komt altijd wel iemand belangstellend een praatje maken over onze wonderlijke tipi. We hebben in ieder geval de hoogste tent van het hele gezelschap. Haringen zijn, in tegenstelling tot bij veel koepeltentjes, wel degelijk noodzakelijk om de eenstokstent stabiel te houden. En met de droge, vlagerige wind van Death Valley valt dat nog niet mee. Grote stenen moeten de haringen op hun plek houden.
Toch is deze periode in Death Valley juist de meest kleurrijke van het jaar. Cactussen staan in bloei en geven prachtige bloemen. Daar bovenop is het ook nog Pasen, dus de campground staat vol. Door de warmte die ook ’s nachts blijft hangen en het nachtelijke rumoer is onze nachtrust beroerd.
Scenic drives
De wegen zijn heel recht en leeg. Alleen ‘dips’ in de weg komen regelmatig voor waardoor je even het achtbaangevoel in je maag krijgt. Een van de hoogtepunten van Death Valley zijn de ‘scenic drives’ door het landschap van wonderlijk gekleurde rotsen. Je ziet veel en kunt alles ook nog eens bekijken vanuit de welkome airconditioning van de auto.
De kinderen vragen zich af waarom we nou die onverharde weg door de bergen moeten nemen. Dat gehobbel is alleen maar lastig voor de knuffels Dino en Pip…
Om even bij te komen van de reisdagen en de klimaatverschillen blijven we nu een paar dagen in Las Vegas. Over verschillen gesproken…
Prachtige foto s en een mooi verhaal met als laatst de opmerking van Hannah je moed niet zo schudden geniet lekker met zijn allen
Wat een,tegenstelling en mooie natuur!
Gr. Monique