Regen in Manuel Antonio

We verlaten de bergen en komen weer in de vochtige hitte terecht. In een lange autorit zakken we in zuidelijke richting langs de kust af en gaan we op zoek naar een camping. We ervaren een bijzondere stranddag en bezoeken het Manuel Antonio National Park. Voor het eerst hebben we gedurende langere tijd achter elkaar op dezelfde dag regen. Barst nu het regenseizoen echt los in Costa Rica vragen wij ons af?

Geen camping, wel droog

Op weg naar het zuiden stoppen we onderweg bij een klein plaatsje langs de kust om een camping te bekijken. De camping ligt direct aan een strand met wat visssersbootjes, maar het ziet er een beetje troosteloos uit, net als de smoezelige lodges in het dorpje met vervallen huisjes. Zouden wij hier onze tent een hele dag onbeheerd laten staan en een uur heen en weer rijden naar Manual Antonio waar we eigenlijk voor komen? De keuze is snel gemaakt en we vinden met behulp van onze Costa Ricaanse data-simkaart een ruim apartement op een paar kilometer van het park.

Het kost ons veel moeite om het te vinden, want zowel Google Maps als Tomtom raken de weg kwijt in het onlogische adressensysteem van Costa Rica. Locals de weg vragen is meestal veel effectiever hebben we geleerd van de taxichauffeurs die dat hier ook op die manier doen. Na een uur ronddwalen over steile onverharde bergweggetjes zien we de hoteleigenaar die ons op straat staat op te wachten. Het prima apartement heeft ook nog een grote buitenruimte waar we wat kunnen laten drogen.

Regen op het strand en bij de wandeling

Op onze eerste dag hebben we een dagje strand gepland en dus rijden we ondanks de donkere lucht het weggetje naar beneden richting de zee. Een mannetje bewaakt voor een paar dollar onze auto en we kunnen direct het strand op lopen. Het is boven de dertig graden en als we ons onderdompelen in het al net zo warme zeewater begint het flink te regenen. Hannah is in Nederland al niet naar binnen te krijgen als het regent en vindt het hier helemaal prachtig. Ook Duco geniet van al dat water. Als een heerlijke douche laten we het over ons heen komen. We kunnen ons niet herinneren dat we ooit een middag met zoveel plezier in de stromende regen doorbrachten op het strand.

De volgende dag rijden we met onze auto naar de ingang van het Manuel Antonio National Park. Onze wandeling begint nog droog en we kiezen eerst het pad naar een waterval. Veel drinken in de vochtige warmte is heel belangrijk als het zweet ons van het hoofd loopt.

Hannah speelt “Jane in the jungle” als we een liaan tegenkomen. Ze heeft het net geleerd van de aapjes die we hoog boven ons hoofd door de bomen zagen zwieren, een bijzonder schouwspel. Op de grond is er ook van alles te zien. Kleurrijke bloemen steken scherp af tegen al het groen en voor ons uit zien we krabben met felle kleuren hun holletje in schieten. Als we onze wandeling vervolgen richting het strand begint het weer te regen en te onweren. Het stopt die dag niet meer en onze schoenen zijn doorweekt als we in de auto stappen. Bekijk de wandelroute en meer foto’s. Eigenlijk vinden we het helemaal niet zo erg dat we niet op de camping in de tent zitten.

De mensen in Costa Rica zijn erg aardig en zeggen je altijd vriendelijk gedag. Eigenlijk hoef je maar twee woorden Spaans te weten in Costa Rica: Pura Vida!