Met Santa Fe bezoeken we een minder toeristische bestemming van waaruit we bij nog meer afgelegen bergdorpjes komen. De ontmoetingen met de lokale, veel plezier uitstralende, bewoners zijn hartelijk. We zwemmen in de koude rivier en lopen naar een lastig te bereiken waterval. Het toerisme is in dit gebied nog niet sterk ontwikkeld, dus is het vaak even zoeken, maar met onze auto zijn we flexibel. Het landschap is weer anders dan bij Boquete, maar ook hier is het nat…
Tot het einde van de weg
Op de Panamerican Highway slaan we linksaf bij de grotere stad Santiago. We doen boodschappen en tussen de buien door spelen de kinderen in de naburige speeltuin. Als beiden vallen te combineren is dat meestal een zekere stop. Als we het bergdal in rijden komt de regen weer gestaag naar beneden wat het lastig maakt om de vele gaten in de weg te beoordelen omdat ze vol water staan. Na Santa Fe houdt de weg uiteindelijk op zodat het verkeer steeds schaarser wordt.
Vlak voordat het donker wordt arriveren we bij het eenvoudige hotelletje dat we ’s ochtends hadden gebeld over het opzetten van onze tent in de binnentuin. Campings zijn er niet dus selecteren we hotels op basis van de aanwezigheid van een tuin. Het regent nog steeds en een hotelkamer is goedkoop dus besluiten we de tent ingepakt te laten. Bovendien is de plaats voor de tent die ze kunnen bieden gelegen aan de weg naast een parkeerplaats, niet echt de ideale kampeerplek die wij in gedachten hadden. De binnentuin zelf is wel erg mooi en vanuit de hangmat bij de kamer genieten we van de vele vlinders die vlak voor ons op de bloemen afkomen.
Het gebied biedt veel snelstromende rivieren waar je op bepaalde plekken ook in kunt zwemmen. De rivier ziet er nu modderig bruin uit van de overvloedige regen van de afgelopen dagen, maar wij zien vanaf de brug een prachtige lunchplek op een rivierstrandje. Het vage paadje er naar toe blijkt niet zo makkelijk te belopen als het lijkt. We moeten ons door een stukje bos worstelen en Diana krijgt een lelijke, gelukkig tijdelijke, brandwond van een onvriendelijke jungleplant. Uiteindelijk genieten we wel van de bijzondere plek aan de rivier.
Verborgen waterval en hartelijke locals
We bezoeken ook het nationale park van Santa Fe. Kortgeleden is de gravelweg, die ook nog niet zolang bestond, er naartoe geasfalteerd. De steile hellingen hebben de Panamezen erin laten zitten waardoor we af en toe flink klimmen of in de remmen moeten. Op het kantoortje van de het park kan de dienstdoende ranger ons niet veel vertellen over de wandelingen en watervallen in het park. Toerisme staat hier duidelijk nog in de kinderschoenen.
Op goed geluk stoppen we bij een brug over de rivier waar we een mooi zwemplekje zien. Het water is koud, maar heerlijk verfrissend in de vochtige warmte van Panama. We rijden door naar het plaatsje Guabal waar de geasfalteerde weg ophoudt. We keren om en rijden iets terug naar een bord over een wandelpad dat we op de heenweg hebben gezien.
We eten eerst een broodje en krijgen al snel bezoek van een vriendelijk uitziende man die in het Spaans tegen ons aan begint te kletsen. Hoe we hier terecht zijn gekomen en waar we dan wel niet vandaan komen wil hij graag weten. Holanda zegt ‘m niets. Ligt dat in Nicaragua? Of in Guatemala misschien?
Als we hem wijzen op zijn FC Barcelona shirt dat hij aan heeft en ‘cerca d’Espana’ tegen hem zeggen gaat er nog steeds geen lichtje branden, al is het hem wel duidelijk dat het ver weg is. Toch is hij ontzettend blij dat hij voor het eerst van z’n leven mensen uit Holanda heeft ontmoet. Hij neemt hartelijk afscheid en vervolgt zijn weg lopend naar het dorpje waar hij onze unieke ontmoeting zal gaan vertellen. Nog niet zo lang geleden bestond er helemaal geen autoweg in deze regio en lagen de dorpjes compleet geisoleerd van de buitenwereld.
Aan het begin van de wandeling naar een waterval komen we een kleine koffieplantage tegen. Bij een huisje van een lokale familie wordt ons duidelijk gemaakt dat het pad naar de waterval prive terrein is. Als we vragen hoeveel we moeten betalen zegt de vrouw van het huisje dat we dat zelf mogen bepalen en we krijgen een jongetje als gids mee voor het overduidelijke pad naar de waterval. Zijn broertjes lopen nieuwsgierig mee en de jongste (zonder schoenen) wordt op de rug getild als het te zwaar wordt. Een Panamese variant van de draagzak… Uiteindelijk bereiken we de voet van de indrukwekkende waterval waarvan het water zich in ettapes naar beneden laat storten. De Panamese jongetjes spelen met aandoenlijk veel plezier in het bruisende water. Terug bij het huisje krijgen we een paar bananen mee uit een van de bananenbomen die in de buurt staan. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.
De laatste avond in Santa Fe hebben we eindelijk een goed restaurant gevonden. Vanaf het terras is er een mooi uitzicht op de in de wolken gehulde bergen.
De volgende dag zullen we dezelfde weg weer terug nemen naar Santiago aan de Panamerian Highway om vervolgens een stuk zuidelijker opnieuw linksaf te slaan met als bestemming El Valle de Anton. We gaan hier weer op zoek naar een kampeerplek al weten we inmiddels dat deze in Panama uiterst moeilijk zijn te vinden.