Onze haperende auto krijgen we weer aan de praat en we gaan op weg naar Waitomo dat bekend staat om zijn grotten. Diana is hier tijdens haar vorige bezoek aan Nieuw-Zeeland nog niet geweest. We kiezen twee grotten uit en we doen een mooie wandeling. Door de zware regenval zijn we blij dat we even in een motel zitten.
Op weg naar Waitomo na valse start
Een keer eerder had onze auto moeite met starten, nota bene op het meest afgelegen plekje in het verre noorden van Coromandel.
We gaven toen nog Hannah de schuld omdat ze een tijdje had lopen spelen achter het stuur en aan allerlei knopjes had gezeten. Nu was ze druk met de step geweest en toch gaf onze stoere Toyota Rav4 alleen een zielig lampje op het dashboard. Het was een koude nacht, iets boven het vriespunt, maar dat zou toch niet een probleem moeten zijn.
Onze verhuurmaatschappij is niet bereikbaar, maar gelukkig zitten we in Nieuw-Zeeland en gaat alles hier relaxed. De campingbaas komt helpen met het opladen van de accu voor de startmotor. Pas na 10 minuten opladen komt er weer leven in onze 4WD en we durven de motor voorlopig niet meer uit te zetten. Pas met lunchtijd stoppen we zoals vaak bij een speeltuin. Het plaatsje heet Tairua en we hebben een mooi uitzicht vanaf het verlaten schelpenstrand terwijl Hannah en Duco ‘winkeltje’ spelen. De auto start na de stop tot onze opluchting weer zonder problemen en we vermoeden dat de binnenverlichting die een paar uur heeft staan branden bij het inpakken de oorzaak is geweest.
Vlakbij ons motel in Otorohanga stoppen we nog even bij een reuzekiwi, het nationale symbool van Nieuw-Zeeland.
Grotten vol gloeiwormen
In de buurt van Waitomo hebben we geen camping kunnen vinden dus we zitten voor 2 nachten in een motel. We vinden dat niet zo erg want het regent ’s nachts zo hard dat de volgende ochtend de grotten zijn gesloten vanwege overstromingen.
We kunnen om half een toch terecht in de Ruakuri grot. Het is de langste wheelchair-accessible grot ter wereld en Duco presteert het om de hele 2 uur durende rondleiding te slapen in de buggy. De rotsen in de grotten zijn prachtig gevormd door al het water dat naar beneden sijpelt en stroomt. De lichten worden spaarzaam aangezet in verband met de bijzondere gloeiwormen in de grot die licht geven.
We steken een kolkende ondergrondse rivier over, waarin volgens onze rondleider meer iphone’s en GoPro’s liggen dan er gloeiwormen op de rotsen zitten. Als we weer buiten staan en gewend zijn aan het licht doen we nog een verrassend leuke bushwalk langs rotsen die vroeger grot zijn geweest.
Bekijk de route en meer foto’s in de volgende video:
Onze tweede rondleiding is korter en gaat door de populaire Glowworm grot en eindigt met een boottochtje in het pikkedonker onder de gloeiwormen door.
De gloeiwormen geven licht door een biochemische reactie in hun organen, bioluminescentie genoemd. Het lijkt wel alsof we naar een schitterende sterrenhemel zitten te kijken. We moeten doodstil zijn maar Duco, sowieso altijd al gefascineerd door licht, houdt het niet meer aan het eind van het boottochtje. Hij giert het uit van de pret bij het zien van zoveel mooie lichtjes.
We zijn weer op tijd terug bij het motel zodat Hannah nog even kan steppen en fietsen met een Indiaas vriendinnetje. De volgende dag vertrekken we naar Rotorua, een gebied met veel geothermische activiteit.