USA

We blijven een aantal dagen in Las Vegas om bij te komen. Alhoewel bijkomen in de gekte van Las Vegas eigenlijk niet mogelijk is.

Vooral voor de kinderen is het een cultureshock van jewelste om vanuit de tent middenin de natuur terecht te komen in de glitter en glamour van Las Vegas. We zitten in het hotel Circus Circus aan de Strip, de hoofdstraat waar alles gebeurt.

We kijken vanaf de 28e verdieping uit op het zwembad, waar Diana en Hannah een duik in nemen.

Vast in de achtbaan
We kijken ook uit op een enorme overdekte kermis. Die willen we natuurlijk uitproberen. Hannah gaat in de draaimolen, de springende kikker en het reuzenrad. Hassan stapt voor het eerst sinds twintig jaar weer in een achtbaan, en ja hoor, alsof hij het noodlot tart… Hij heeft El Loco uitgekozen en halverwege komt zijn karretje stil te staan op een hoogte zo’n 50 meter. Eerst lijkt het er nog bij te horen, maar daarna komt er een mannetje omhoog klauteren om Hassan gerust te stellen en klimmend te begeleiden naar beneden. Een melding in het systeem en veiligheid voor alles is de verklaring.

Wassen en Skypen
Wat doe je na 3-4 weken vakantie? Normaal gesproeken naar huis, de was aanzetten en vrienden en familie opzoeken. Maar wij zijn pas net aan onze reis begonnen. Dus maken we tijd om de was te doen.

Drie grote wasmachines hebben we nodig om onze achterstallige was te verwerken. En daarnaast is Las Vegas met z’n goede internetverbinding een uitgelezen plek om te Skypen met het thuisfront.

De volgende bestemming is, na een tussenstop in Williams, de Grand Canyon, alweer een van de iconen van de nationale parken van Amerika.

De overgang van het koude Sequoia naar het hete Death Valley was groot. Vanuit het natte, bosrijke gebied reden we de droge, kale vlaktes in. De hitte is verzengend. Hassan had een dag nodig om te acclimatiseren. Duco had op de zoutvlakte Badwater moeite met de hitte. Daar was het ook op z’n heetst voor ons: 37 graden. Overigens is het voor Death Valley nog relatief koel in deze periode.

De foto doet denken aan de eerste reis die Diana en Hassan samen maakten door Zuid-Amerika in 2004. We bezochten toen het enorme zoutmeer Salar de Uyuni in Bolivia. Daar mochten we er gewoon met de 4WD jeep overheen rijden. Hier in Amerika is alles aan strenge regels gebonden, ook doordat het aantal bezoekers veel groter is. Klik op de foto voor meer verhalen die reis.

Inmiddels, bijna 13 jaar later, zijn we met z’n vieren en duwt Hannah haar broertje Duco voort in de kinderwagen over het zoutmeer Badwater in Death Valley, het laagste punt van Noord-Amerika met 86 meter onder de zeespiegel. Eerder deden we (als geboren en getogen Nederlanders) wat lacherig over toeristen die foto’s maakten van borden ‘Altitude: sealevel’, maar aan Badwater kan zelfs Nederland niet tippen qua ‘laagte’.

 

Cactussen in bloei

We hebben een zeer eenvoudige, en goedkope, campground uitgezocht in Panamint Springs, dat naast de camping alleen nog bestaat uit een General Store en een Gas Station. Het is een keiharde rotsgrond waar we de tent op moeten zetten.

Net zoals op de vorige campgrounds valt onze tent wel op. Er komt altijd wel iemand belangstellend een praatje maken over onze wonderlijke tipi. We hebben in ieder geval de hoogste tent van het hele gezelschap. Haringen zijn, in tegenstelling tot bij veel koepeltentjes, wel degelijk noodzakelijk om de eenstokstent stabiel te houden. En met de droge, vlagerige wind van Death Valley valt dat nog niet mee. Grote stenen moeten de haringen op hun plek houden.

Toch is deze periode in Death Valley juist de meest kleurrijke van het jaar. Cactussen staan in bloei en geven prachtige bloemen. Daar bovenop is het ook nog Pasen, dus de campground staat vol. Door de warmte die ook ’s nachts blijft hangen en het nachtelijke rumoer is onze nachtrust beroerd.

Scenic drives

De wegen zijn heel recht en leeg. Alleen ‘dips’ in de weg komen regelmatig voor waardoor je even het achtbaangevoel in je maag krijgt. Een van de hoogtepunten van Death Valley zijn de ‘scenic drives’ door het landschap van wonderlijk gekleurde rotsen. Je ziet veel en kunt alles ook nog eens bekijken vanuit de welkome airconditioning van de auto.

De kinderen vragen zich af waarom we nou die onverharde weg door de bergen moeten nemen. Dat gehobbel is alleen maar lastig voor de knuffels Dino en Pip…

Om even bij te komen van de reisdagen en de klimaatverschillen blijven we nu een paar dagen in Las Vegas. Over verschillen gesproken…

Ons tweede nationale park dat we in Amerika bezoeken is Sequoia, dat bekend is om zijn gigantische Sequoia bomen. In het reuzenbos voelen niet alleen onze kinderen zich Kleinduimpje…

Door de sneeuw in het reuzenbos

De hoogste bomen ter wereld staan hier niet. Die zijn aan de kust te vinden, maar Sequoia’s zijn wel de bomen met het grootste volume en daarmee de titel ‘grootste bomen ter wereld’ mogen dragen.

Het is nog koud in het ‘Giant Forest’ en er ligt nog veel sneeuw. Gelukkig is de weg wel weer sneeuwvrij geworden door de zonnige dagen na de recente sneeuwval. We kunnen dus zonder sneeuwkettingen omhoog.

Door de sneeuw vinden we het pad dat langs de reuzenbomen leidt. We kijken omhoog en het lijkt alsof de bomen tot in de hemel reiken.

Ook de grootste boom ter wereld staat er in de buurt, ‘ General Sherman’  genoemd. Deze boom is meer dan 2000 jaar oud.

 
 
 

Spelen bij de tent

We hebben weer een prachtige kampeerplek gevonden. Gelukkig past onze tent precies tussen, en onder, de bomen van de campground Potwisha, middenin het nationale park.

Het is een heerlijke plek voor de kinderen om te spelen. Duco gaat los op z’n boekje en Hannah heeft weer een vriendinnetje gevonden, dit keer de Duitse Käthe. En nadat zij vertrekt, komt een Franstalig meisje zich voorstellen. Verwarrend al die talen als je zelfs je moedertaal nog aan het leren bent! Gelukkig is het plezier er niet minder om.

’s Ochtends vroeg is het nog erg koud en niet aangenaam om buiten de tent een ontbijtje te gaan eten. We proberen samen met de kinderen zo lang mogelijk in de warme donzen slaapzak te blijven liggen.

Door het koude weer en het hele dag buiten zijn wordt er aan het einde van de dag goed gegeten. Alles gaat op!

 

In het nationale park zijn geen winkels om onze voedselvoorraad aan te vullen dus moeten we aan het einde van ons verblijf zelfs een beetje op rantsoen. Een nuttige leerervaring voor Hannah!

 
 
 
 

Hike naar Marble Falls

Na een regenachtige ochtend heeft Hassan ’s middags nog zin om een prachtig pad omhoog te lopen naar de Marble Falls, genoemd naar de marmeren stenen waarover het water overvloedig naar beneden klettert. Aangezien Hassan in z’n eentje is gaat de berenbel mee om de beren te waarschuwen. Hardop tegen zichzelf praten was het minder aantrekkelijke alternatief. Het blijkt achteraf niet nodig want er zijn genoeg mensen op de trail.

Zie op Strava meer info over deze hike.

 

De volgende bestemming is Death Valley. Van de kou gaan we dus de hitte in!

We zijn inmiddels weg uit Yosemite. Door de kou en de sneeuw zijn we een dag eerder vertrokken. Een dag regen kon de stemming nog niet drukken, maar toen de temperatuur fors onderuit ging hebben we besloten om met onze natte spullen een tussenstop in te lassen op weg naar Sequoia, het volgende nationale park op onze route.

Eerst regen…

Hannah heeft het altijd naar haar zin met alles wat met water te maken heeft, dus ook regen op de tent is dolle pret! In onze ruime tent met twee binnententen en brede voortent vermaken we ons met het foto-memory spel om herinneringen van thuis op te halen.

Voor andere kampeerders is de regen minder vrolijk. Wij staan met onze tent gelukkig redelijk hoog zodat het water niet onze tent in stroomt, maar er zijn kampeerplekken die compleet onder water staan door de overvloedige regenval. De gigantische, luxe Amerikaanse campers blijven over op de camping, maar voor de rest wordt het akelig stil.

…en daarna sneeuw!

De volgende ochtend verandert het geluid op de tent van getik naar geritsel. De geoefende bergsportkampeerder weet wat dat betekent: sneeuw! De temperatuur is flink omlaag gegaan, de bergen om ons heen zijn wit geworden van de vers gevallen sneeuw en nu heeft de sneeuwgrens ook het dal van Yosemite Valley bereikt.

De koude voetjes van Duco zijn nog kouder dan anders en de altijd vrolijke Hannah zit huilend te klappertanden in de auto. Het is tijd om op te pakken! De pas die we over willen richting Fresno, onze tussenstop op weg naar Seqouia, is dichtgesneeuwd en vereist sneeuwkettingen die we niet bij ons hebben. Als we via een omweg Yosemite Valley uitrijden wanen we ons eerder in een wintersportgebied dan op een kampeerbestemming…

Nu is het dan echt begonnen! We hebben het al vaker tegen elkaar gezegd, maar het kamperen met onze nog erg jonge kids was nog wel een belangrijk vraagteken bij onze uitdaging. De tent hadden we al een keer op een middagje in Nederland uitgeprobeerd, maar dat is toch wat anders dan de koude nachten in de woeste Amerikaanse natuur tussen de beren door te brengen.

Door Yosemite National Park op z’n Amerikaans

In San Francisco hebben we op het vliegveld een auto gehuurd. We hadden al snel door dat een compacte SUV die we hadden gereserveerd te klein zou zijn, maar met wat onderhandelen kregen we voor een redelijke meerprijs een ruime Nissan Pathfinder 4WD SUV. Met onze grote auto vallen we helemaal niet op tussen de Amerikanen met hun grote bakken!

Het park is betoverend mooi qua natuurschoon. De eerste dagen hebben we prachtig weer. Op z’n Amerikaans rijden we door Yosemite Valley met onze auto. De uitzichten zijn adembenemend. In het dal heb je een frontaal zicht op El Capitan, een bekende wand voor klimmers.

Links en rechts in de vallei zien we indrukwekkende watervallen. De een is nog mooier dan de ander. De kracht waarmee het water naar beneden komt is, zeker in het voorjaar, overweldigend. Het aantrekken van een regenpak bij het van dichtbij bekijken van de Bridalveil Falls is geen overbodige luxe.

Kamperen met jonge kinderen

Gelukkig houden de kids zich prima bij het kamperen. De speciaal voor Duco door Tatteljee gemaakte slaapzak-met-armpjes voldoet zeer goed. Hannah is af en toe verdwenen, diep weggedoken in de nog te grote kinderslaapzak, maar ze slapen allebei als een roos en vinden de tent prachtig. We staan op een eenvoudige campground in het hartje van Yosemite. We zitten in ‘bearcountry’ dus al het eten (en alles wat erop lijkt, zoals tandpasta e.d.) moet in de ‘bearbox’ waar de beer niet bij kan komen. Deze blijkt ook prima dienst te kunnen doen als commode!

Het is vrij druk in het nationale park. Op een (Nederlandse) middag in november hebben wij via internet voor een hele week een plek kunnen reserveren op de campground ‘ Lower Pines’  die binnen enkele seconden (!) was volgeboekt. Het voordeel van al die bedrijvigheid op de camping is weer dat Hannah voldoende andere kindjes tegenkomt. Met wat aanmoediging krijgt ze een Amerikaans vriendinnetje en is het leuk spelen, ook al verstaan ze elkaar niet. Maar ‘let’s go!’ zit er al goed in bij Hannah.

Met de kinderen zit er een lange trektocht zoals wij in het verleden vaak maakten er niet in, maar met wat creativiteit kunnen we toch een aardige afstand afleggen. Omhoog met Duco in de draagzak, onze compacte buggy op de rug en Hannah lopend en omlaag met Hannah in de draagzak en Duco in de buggy over een vlak pad. En ja, al die kilo’s maakt het voor ons alsnog een zware uitdaging!

Na de afgelopen prachtige zonnige dagen is het weer nu compleet omgeslagen en is het zelfs gaan sneeuwen! Zie onze foto op Instagram. Het blijven bergen en daar kan het weer erg wisselend en onvoorspelbaar zijn. Gelukkig zijn we op alle weeromstandigheden voorbereid.

Inmiddels zijn we al een paar dagen in San Francisco. Vanochtend maakten we een scenic drive met een bijzonder uitzicht op de Golden Gate Bridge.

We maken ons nu klaar voor vertrek de bergen in met onze tent. Een spannend vooruitzicht met het oog op hoe de kinderen het gaan houden in de (nachtelijke) kou. We zijn een week in Yosemite en daar is geen wifi, dus de volgende update zal waarschijnlijk wat later zijn. Wil je meer foto’s van ons zien? Volg ons dan op Instagram!

Straatbeeld San Francisco

Voor Diana en Hassan is dit het eerste bezoek aan San Francisco en de eerste indruk is die van een mooie en relaxte Amerikaanse stad. Voor Duco en Hannah is dit sowieso de eerste kennismaking met de USA. Het is even wennen aan het straatbeeld van San Francisco. Hannah steekt haar handje op naar de rode hand van de verkeerslichten en zet het op een rennen als er wordt afgeteld.

De eerste ochtend waren we vanwege de jetlag vroeg wakker en was Hannah al voor 07:00 uur in de speeltuin te vinden die ook in San Francisco nooit ver weg is. Zelfs in het drukke centrum is er ruimte voor een speeltuin. In China Town krioelt het van de kinderen. De straten zijn, zoals in de meeste Amerikaanse steden, overzichtelijk opgedeeld in blokken. Bij elke kruising moet je stoppen en de eerst aankomende heeft voorrang. Dat systeem blijkt verbazend goed te werken al is het goed opletten, want op drukke kruispunten staan weer stoplichten.

We maken een ritje met de tram. Het is wat toeristisch maar door de hoogteverschillen van San Francisco is het toch wel een bijzondere belevenis om door de steile straten te cruisen.

Golden Gate Park
Met ons motel zitten we op loopafstand van Golden Gate Park, een zeer relaxte omgeving. Er wordt veel gewandeld, gepicknickt, gefietst en hardgelopen. Ook Hassan loopt een rondje:

Tijdens onze wandeling komen we brutale eekhoorns en zonnende schildpadden tegen in het park en zelfs een mooie waterval. We zien ook het Amerikaanse systeem van private financiering van publieke voorzieningen in de praktijk. Een vrijwilligersgroep van Oracle is bezig de rozenstruiken te snoeien.

De komende week is er voor ons nog veel meer natuur in het Yosemite National Park.

We zijn inmiddels in San Francisco aangekomen. De grote oversteek is goed verlopen. We waren iets vertraagd vertrokken omdat ‘mister Vanderhoff’ (vanwege Hassan?) vlak voor het instappen nog een extra security check kreeg en daarna onze visa gegevens uit het systeem waren gewist. Het zal toch niet…

Gelukkig konden we allemaal mee. Ook de opblaasbare kinderstoeltjes mochten we gebruiken in het vliegtuig. Duco kon zich in zijn MonkeyGo prima vermaken met de veiligheidsinstructieskaart.

Het vliegtuig zat niet vol, dus er waren wat stoelen leeg. Hannah kon languit slapen over twee stoelen.

Aangekomen op het vliegveld van San Francisco hadden we een transfer geregeld naar ons motel. De rit ging niet helemaal goed want we kregen onderweg een aanrijding. Bij het stoplicht reed er iemand achterop. Een flinke klap, maar gelukkig had niemand letsel. Wel even schrikken. Goed ook dat de kinderen in onze meegebrachte kinderstoeltjes zaten!

We zitten in een motel in de buurt van het Golden Gate Park in een kleine familiekamer. Lastig zonder kookgelegenheid en het is goed gebruik maken van de beperkte vierkante meters, maar het gaat prima.