Grootse uitzichten in de Grand Canyon

Na Las Vegas koersen we af op de Grand Canyon. ’s Nachts hadden we weer koude nachten in de tent en overdag de laatste dagen veel wind. Een stevige test voor onze ruim 3 meter hoge tent en ook het buiten eten is een uitdaging.

Hoover-dam

We maakten een tussenstop bij de Hoover-dam, dat min of meer op onze route lag. Strenge veiligheidscontroles moesten we ondergaan voordat we in de buurt mochten komen. Alle auto’s werden gecontroleerd. Er werd iets gesnauwd naar ons, maar ook na 3 keer konden we dat niet verstaan. Het (licht geblindeerde) raam van de kinderen moest open bleek later.

Daarna reden we door naar een camping op ruim een uur van de Grand Canyon. Met deze extra stop konden we op tijd in de ochtend aankomen op de campground in de Grand Canyon die op first come – first serve basis werkt. Inmiddels hebben we goede vrienden gemaakt met een Duits gezin met ook jonge krinderen dat in 4 maanden ongeveer dezelfde route doet in Amerika en Canada. Aangezien zij een dag eerder waren aangekomen, konden zij voor ons een plekje reserveren op deze prachtige campground.

Spelen en slapen op de campground

We reizen in een rustig tempo. We hebben natuurlijk alle tijd, maar ook voor de kinderen is het belangrijk dat zij alle nieuwe indrukken kunnen verwerken. De eerste dag na een reisdag doen we het meestal rustig aan en kunnen de kinderen spelen en slapen op onze nieuwe plek. Ook voor ons is dat heerlijk relaxed en het geeft echt het gevoel dat we niet op vakantie zijn maar op een lange reis waar we alle tijd hebben.

Hannah speelt altijd buiten, vaak met de bal (wereldbol), maar had de laatste ook behoefte om eens binnen te spelen. Duco geniet van zijn eigen bedje, zijn ogen glinsteren van plezier als hij daar in mag. Als het ’s middags in de tent te warm is, zetten we het bedje buiten in de schaduw. Als hij wakker wordt verschijnt er een handje aan de rand van z’n bedje.

Hikes in de Grand Canyon

Uiteindelijk gaan we natuurlijk toch op pad om de indrukwekkende omgeving te bekijken. Op loopafstand komen we bij de rand van de canyon, die inderdaad ontzettend groot is. We doen ook een family-hike de canyon in. Duco gaat in de draagzak op de rug en Hannah moet zelf lopen (en is nu nog de beperkende factor qua afstand).

Het venijnige van het afdalen in de canyon is dat je ook weer terug omhoog moet. Met haar nieuwe Junior Ranger hoed slaagt Hannah glansrijk voor de South Kaibab Trail en verdient een ijsje. Bekijk de route en meer foto’s op Strava.

Hassan wil zich aan het einde van de week nog een keer uitsloven en kiest de steilste trail van de Grand Canyon: de Grandview Trail. Iets na zonsopgang begint Hassan aan de steile afdaling in een spectaculair, verticaal landschap. Op het verste punt beneden kunnen alle warme kleren uit en in de rugzak als extra gewicht mee terug omhoog. Op Strava vind je weer de route en meer foto’s. Nog in de ochtend keert hij terug op de campground waar helaas een douche na deze pittige inspanning ontbreekt.

Die douche zullen we wel vinden waarschijnlijk onderweg richting Monument Valley om al het woestijnzand (tijdelijk) weg te spoelen.