Per busje naar Bocas del Toro

We reizen de eerste anderhalve week in Costa Rica zonder auto en dat is best verfrissend. We krijgen een ouderwets reisgevoel als de Costa Ricaanse muziek keihard door het kleine busje (collectivo) schalt en we achterin door elkaar geschud worden door de vele gaten in de weg, maar de beloning is er uiteindelijk. Van de dikke winterkleren in de kou op een primitieve campground in Amerika en Canada zitten we nu in een luxe resort op het hete, tropische Bocas del Toro in Panama. Aan variatie op onze wereldreis geen gebrek!

Uitstapje naar Panama

In Cahuita worden we vroeg opgehaald om per busje naar de grens met Panama te reizen. We zitten achterin tussen de backpackers, kleine kinderen komen we niet tegen. Het geeft Diana en Hassan het reisgevoel van Zuid-Amerika. Gelukkig wordt het busje niet helemaal volgepropt met locals. Hassan kan zich een ritje in Peru herinneren met locals achterin een soort veewagen dat zo vol zat dat-ie bijna uitelkaar barstte. Geen geklaag over het volle wagentje. Het enige dat de Peruanen zongen was ‘uno mas, uno mas’ (nog eentje erbij), spottend over hun eigen reismanieren.

Voor de grens met Panama moeten we uitstappen en onze bagage uit het busje halen. Eerst bij een kantoortje 8 dollar vertrekbelasting betalen en vervolgens krijgen we voordat we Costa Rica verlaten een stempel in onze paspoorten bij een ander kantoortje. Vervolgens lopen we met al onze bagage over een lange brug over een brede rivier. Gelukkig ligt de meeste bagage nog in San Jose!

Een mannetje op de brug heeft zijn ogen gericht op het water of er geen illegale bootjes de grens oversteken. Aan de andere kant van de brug krijgen we opnieuw een stempel, dit keer van de Panamezen om het land in te kunnen. Daarna stappen we in een ander busje dat ons naar het haventje brengt voor de boot naar Bocas del Toro. De bootje klappert met meer dan 50km per uur over het water, maar inmiddels zijn we wat gewend na onze bootavonturen in Tortuguero.

Bocas del Toro

Het luxe resort met zwembad aan het strand waar we via onze reisorganisatie voor een klein prijsje kunnen verblijven is een nieuwe ervaring voor ons. We krijgen zelfs ‘bandjes’ om, iets dat Diana en Hassan nog niet eerder hebben gehad. Toch zitten we niet ‘all-inclusive’, we hebben alleen ontbijt. Dat zit er standaard bij, dus waarom dan toch een bandje? De Costa Ricanen houden van bandjes. We genieten van het zwembad dat voor de welkome afkoeling zorgt in de warmte van Panama. Hassan zwemt een paar baantjes als alternatief voor een rondje hardlopen.

Hannah heeft de laatste maanden een andere dagroutine opgebouwd dan haar leeftijdsgenootjes in Nederland. Ze is opgevoed met het primitieve kamperen in Amerika en Canada. Tandenpoetsen doe je in de struiken naast de tent, handen wassen doe je in de rivier en plassen doe je achter een boom. En dus kruipt Hannah uit het zwembad naast het hotel, loopt naar de eenzame palmboom die vlak naast het zwembad staat en trekt voor de neus van een paar verbouwereerde hotelgasten haar zwembroek naar beneden om te gaan plassen. We kunnen haar nog net op tijd tegenhouden…

Het dorpje Bocas heeft een gezellig parkje en net als we uit de bus stappen om naar de bijbehorende speeltuin te gaan zien we dat er van alles wordt opgebouwd voor kinderen. Het springkussen komt bekend voor, maar daarna wordt Hannan gratis geschminkt en wordt er gedanst. Hannah en Diana doen enthousiast mee met de locals op Panamese liedjes.

De tweede dag is Duco ziek geworden. Hij heeft overgegeven en zit aan de diarree. Gezien zijn medische verleden is het eigenlijk ongelofelijk dat hij voor het eerst tijdens onze nu al vier maanden durende wereldreis ziek is. Duco blijft bij Diana een dagje in het hotel, terwijl Hannah en Hassan de locale bus pakken en naar de andere kant van het eiland rijden. Ze nemen vervolgens een bootje naar Starfish Beach, een paradijselijk strandje waar zeesterren zijn te zien. Hannah maakt kennis met de snorkel en ziet een reusachtige zeester en visjes die om haar heen zwemmen. De temperatuur van het zeewater is een verademing ten opzichte van die van Vancouver Island van een week geleden.

Duco is na 1 dagje al weer opgeknapt en op de laatste avond nemen we een watertaxi naar een eiland dat voor de kust van Bocas ligt om te gaan eten in een fantastisch gelegen restaurantje met uitzicht op de zee. Als we over de rand van het terras in het water kijken zien we 5 reusachtige manta’s heen en weer zwemmen. Oppassen dus als je hier het water in wilt!

Jaguar Rescue Center in Puerto Viejo

We nemen weer de omgekeerde route terug naar Costa Rica met opnieuw de nodige formaliteiten aan de grens. We verblijven nog twee nachten in Puerto Viejo, een leuk plaatsje aan de Caribische kust. De belangrijkste bezienswaardigheid is het Jaguar Rescue Center waar zieke dieren worden opgevangen, verzorgd en indien mogelijk weer teruggezet in het wild. We krijgen een rondleiding en zien o.a. luiaards, aapjes, krokodillen, toekans en ook een jaguar. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal en we zien ernstig verminkte dieren, een direct gevolg van Chiquita’s en Dole’s beleid mbt het overvloedig spuiten van anti-insectenspray op hun plantages. Mocht je het nog doen: koop nooit Chiquita- of Dole-bananen!

Hannah is zoals altijd gefocused op een speeltuin in het dorpje en we vinden er zowaar 1, helemaal in kleurige Caribean style. De volgende dag reizen we per busje weer terug naar San Jose. Daar pikken we onze kampeerspullen weer op en reizen de komende weken weer verder per auto en tent.