Auteur: Hassan

Na een paar dagen in Engeland hebben we tijdens onze reis bijna vier maanden rondgereisd in Amerika en Canada. We hebben een geweldige tijd gehad, zonder grote tegenslagen. Als gezin groeien we naar elkaar toe. De kinderen doen het heel goed en zijn al helemaal gewend aan het reisritme. Duco doet lekker mee ondanks zijn medische problemen. Sterker, sinds ons vertrek is hij van zijn chronische verkoudheid af! Zijn ontwikkeling gaat natuurlijk nog wel in zijn eigen tempo.

Het voelt nu als een belangrijke mijlpaal van onze reis als we de voorbereidingen doen voor de grote oversteek naar het zuiden: Midden-Amerika. Alle foto’s en filmpjes op deze blog van de afgelopen 4 maanden staan overzichtelijk bij elkaar onder de volgende link:

Foto’s en filmpjes wereldreis Hannah, Duco, Hassan en Diana

Een hoop spullen die we in Amerika hebben gekocht laten we achter, want die kunnen niet mee het vliegtuig in. Ook onze huurauto leveren we in om de reis voorlopig voort te zetten zonder auto. Voor de derde keer op deze reis komen we aan in Vancouver. Dit keer zijn we vast van plan om te gaan fietsen in het Stanley Park, een van de must-do’s.

Fietsen in Stanley Park

De auto hebben we ingeleverd, dus een uitstekende mogelijkheid om de fiets te pakken. We nemen eerst de bus naar een skytrain station. De skytrain is de metro van Vancouver die boven de stad rijdt en we nemen deze naar het centrum. In een straat aan de rand van Stanley Park zitten alle fietswinkels die fietsen verhuren. Het is een populaire toeristische activiteit. Het belangrijkste attribuut dat we missen op de fiets is de bel want 90 % van de fietsers kan niet fietsen of zit voor het eerst op een fiets. Slingerend gaan ze over het smalle drukke fietspad of ze stoppen plotseling midden op het pad.

Met onze trailer en tag-along zijn we een bezienswaardigheid en de kids worden regelmatig als wereldsterren op de foto genomen door Aziatische toeristen. Na het bekijken van de bijzondere totempalen kiezen we een route midden door het park om te ontsnappen aan het drukke eenrichtingsfietspad langs het water, waar we overigens wel een mooi uitzicht hebben.

Het ‘shared path’ midden door het bos is aangenaam koel, maar de korte klimmetjes maken het toch weer een uitdaging. Aan de andere kant van het park komen we uit op een strand en is een ijsje de welverdiende beloning van fietsen in het warme Vancouver. Bekijk onze fietsroute en meer foto’s. Nadat we de fietsen weer hebben ingeleverd eindigen we de avond in een Vietnamees restaurantje waar we heerlijk eten.

Het eerste voorzichtige stapje van Duco!

De afgelopen maanden hebben we met een grote auto rondgereisd en inmiddels aardig wat spullen verzameld die nu niet mee kunnen in het vliegtuig zoals de koelbox en het 2-pits gastoestel. In Vancouver hebben we een appartementje gehuurd met een leuke speeltuin met waterbad in de buurt. Al wekenlang is het warm en droog in British Columbia dus het gras is kaal en dor.

Hannah verzamelt zoveel mogelijk speelattributen in het water, als variant op de steentjes en takjes tijdens het kamperen. Duco begint ook steeds meer van het water te houden. Het verfrissende laagje in het waterbad doet Duco verleiden om aan de handen van mama zelfs zijn eerste voorzichtige stapje te doen! En hij giert het uit van de pret! Duco doet alles op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo, step-by-step, dus we zijn blij verrast dat hij nu letterlijk weer een stapje doet in zijn ontwikkeling.

’s Avonds verlaten we ons appartement nadat we allemaal nog een middagslaapje hebben gedaan. Pas iets voor middernacht stappen we op het vliegtuig dat ons via Mexico City in San Jose, Costa Rica, zal brengen. Voor ons alle vier een tot nu toe onbekende bestemming. Een nieuwe fase van onze wereldreis gaat van start.

We reizen voor onze laatste bestemming in Noord-Amerika door naar Goldstream Provincial Park dat iets zuidelijker op Vancouver Island ligt. Er is veel te wandelen in de buurt en de campground is leuk voor kinderen. We zijn bovendien niet ver van Victoria van waaruit we een geweldig whale watching tour doen. In dit gedeelte van de wereld is er zoveel wildlife aanwezig in de oceaan dat het zien van walvissen op de trip is gegarandeerd.

Klimmen en wandelen

We kunnen voor 1 nacht reserveren op de campground van Goldstream, maar in het weekend zit het helemaal vol. Een beperkt aantal plaatsen is first-come-first-serve dus op vrijdagochtend 06:00 uur staat Hassan al met de auto bij de ingang. En ja hoor, we zijn de eerste en krijgen de plek die we de avond daarvoor al op het oog hadden.

We staan weer in de buurt van de rivier aan de rand van de campground. Vlakbij kunnen we afdalen naar de rivier en zwemmen in een diep pooltje, al is het water wel erg koud. Er is een prachtige speeltuin als we een stuk omhoog lopen. Hannah (en papa) vermaken zich op de leuke klimmuur voor kinderen en Hannah leert ook weer een vriendinnetje kennen.
We proberen een pad langs de campground met de buggy maar dat blijkt toch iets te optimistisch. Hassan maakt er later een mooie trailrun van, bekijk de route en foto’s. We kiezen aan het eind van de week een andere wandeling met onderweg een leuk ‘nature house’ voor kinderen. Bekijk de route van de wandeling en de foto’s.

Whale watching

Al een tijdje stond een whale watch tour hoog op onze verlanglijst na de goede ervaringen van Diana meer dan 15 jaar geleden in hetzelfde gebied. Na wat uitzoekwerk om op de meeste geschikte manier walvissen te gaan bekijken kozen we voor een snelle boot waar je zowel binnen als buiten (boven) kunt zitten, ideaal met 2 kleintjes. Voorin zit je lekker uit de wind en blijf je droog voor het opspattende water, maar heb je het meeste last van het op en neer gaan (planeren) van de boot, dus wij gingen er ergens tussenin zitten.

We vertrekken vanuit Victoria, de havenstad in het zuiden van Vancouver Island, ook onze vertrekplaats voor de terugreis naar Vancouver. Walvissen kijken is populair want het haventje ligt vol met andere bootjes die mensen meenemen voor whale watching. Eenmaal de haven uit wordt de snelheid opgevoerd. Er wordt gemeld dat er humpbacks en ergens anders orca’s zijn gesignaleerd. We kiezen voor de humpbacks, want de orca’s zijn wat te ver weg voor onze boottrip. Al snel zien we de kenmerkende fontein van water die de walvissen maken als ze ademhalen, maar daarna laat hij zijn staart zien wat betekent dat hij onder water duikt en voor 5-10 minuten daar blijft.

Als Hassan en Hannah naar buiten gaan en op het bovendek gaan zitten hebben ze prachtig zicht op twee andere humpbacks die dichtbij rondom de boot zwemmen. Ook Diana gaat nog naar boven en maakt onderstaand filmpje van de vierde humpback die we zien op deze trip. Op de terugweg varen we nog langs een eiland dat bevolkt wordt door zeehonden en walrussen. Ook enkele olifantwalrussen (de grootste soort) liggen te relaxen op de rotsen.

Na een paar dagen breken we onze tent op en die zal even een tijdje ingepakt blijven. We nemen de boot vanuit Victoria naar een plaatsje in de buurt van Vancouver en verlaten het prachtige Vancouver Island.

Op Vancouver Island bezoeken we het Pacific Rim National Park, waar het regenwoud over gaat in het strand. Al van te voren hebben we een plek gereserveerd op de campground waar we voor een hele week de mooiste plek hebben. We hebben ons vermaakt met wandelingen door het regenwoud en de kinderen met heerlijk spelen op het strand.

Picknicken langs de vangrail

Na een nachtje in Vancouver vertrekken we vroeg voor de boot naar Vancouver Island. Onze ‘automuis’ is niet meer gesignaleerd, dus we vermoeden dat hij een uitgang uit de auto had gevonden en in het bos is achter gebleven. De boot is te vergelijken met die van naar Terschelling, ook qua tijdsduur.

Aangekomen in Nanaimo op Vancouver Island doen we boodschappen en rijden we richting Pacific Rim National Park. Er gaat maar 1 smalle weg naar toe en net als we denken dat alles zo voorspoedig verloopt staan we plotseling stil achter een rij auto’s.

Een vrachtwagen blijkt even verderop te zijn geschaard na verkeerd schakelen door de chauffeur en blokkeert nu de weg voor bijna al het verkeer. Alleen motoren kunnen er net langs. Bergingsvoertuigen moeten van ver komen, dus we staan voor bijna 4 uur vast. Gelukkig hebben we alles bij ons zodat we ter plekke kunnen picknicken.

Kamperen in het regenwoud

Het kampeerplekje op de rand van de campground is klein en alleen te voet te bereiken. Onze ruime tipi tent past maar net. We zitten hier in de zogenaamde ‘fog zone’, mist in het regenwoud, dat kan ook niet anders. Het voordeel is dat de ‘campfire ban’ die in Whistler van toepassing was hier niet geldt. We kunnen dus weer een vuurtje maken en natuurlijk marshmallows roosteren, een dagelijks ritueel dat we toch wel gingen missen. Vanuit de tent is het uitzicht wat beperkt door de hoge bomen, maar ietsje verder kunnen we het strand en de zee zien liggen. De wind bereikt onze tent niet en er zijn geen muggen. Terwijl we andere kampeerders met mutsen op zien lopen, hebben wij de meeste lichte en aangenaam warme plek aan de rand van het bos. Kortom, een perfecte spot!

Regenwoud tot aan het strand

Vanuit de campground lopen we zo het regenwoud uit het strand op. Delen van het strand zijn bezaaid met dikke boomstammen. Het zeewater is koud en er wordt op borden gewaarschuwd voor sterke stromingen, dus echt zwemmen is er niet bij. Hassan kan zich de hele week ’s ochtends uitleven met een rondje hardlopen op het strand, zie looproutes 1, 2, 3 en 4 voor de route en uiteenlopende strandfoto’s.

We maken ook twee bijzondere wandelingen over een boardwalk door het regenwoud, zie trail A en trail B voor de route en foto’s. De mooiste wandeling is echter de Schooner Cove trail. Dit is ook een boardwalk en deze eindigt op een prachtig strand met een eilandje voor de kust. We lopen via het strand het eilandje op om wat te eten. Vlak boven ons hoofd zit een reusachtige arend verdekt opgesteld in een boom op de uitkijk.

Hannah en Hassan klauteren nog een stukje verder over de rotsen met een mooi uitzicht op de zee. Tot teleurstelling van Hannah, die veel lol in het klauteren begint te krijgen, keren ze terug als blijkt dat het wel een hele lange klauterpartij dreigt te worden. Aangezien het vloed wordt moeten we bovendien haast maken om het strand nog te kunnen bereiken. Dat lukt nog net, al moet dat wel met natte voeten en schoenen om de nek. Bekijk de route en meer foto’s.

De week gaat snel voorbij en we vinden het jammer dat we deze relaxte plek weer moeten verlaten. We hebben nog een aantal dagen op Vancouver Island met een spectaculaire whale watch tour vanuit Victoria.

Onze eerste bestemming met onze nieuwe huurauto is Whistler. In de winter is dit een populair ski-oord, bekend van de Olympische Winterspelen van 2010. In de zomer veranderen de skihellingen in spectaculaire downhill mountainbike pistes en staat het stadje vol met bikes in alle soorten en maten. Ook wij nemen de fiets en ervaren dat de venijnige hellingen met kinderen achter je fiets niet eenvoudig zijn. Hassan zet zijn tanden ook nog in de pittige single tracks voor mountainbikes met uitdagende namen. Bekijk zijn mountainbikeroute en foto’s. Verder doen we het wat rustiger aan, want voor het eerst sinds het begin van onze nu al ruim 3 maanden durende reis raken de kinderen wat verkouden.

In het bos aan de rivier

Dit jaar viert Canada haar 150e verjaardag in het eerste weekend van juli. We vertrekken op donderdag richting Whistler in de hoop dat er ergens nog een plekje op een campground te vinden is. We gaan die dag met een lijstje op pad en al gauw blijkt het enorm druk te zijn overal. De eerste kampeermogelijkheid is al vol. Op de tweede ziet het er al vol uit. Het is een prachtige plek in het bos. De reusachtige bomen lijken tot in de hemel te groeien. Diana ziet de camphost en spreekt hem aan. Hij heeft nog 1 plekje vrij, het is de plek waar zijn kampeertrailer ook staat. Onze tent zal er nog wel bijpassen. Het is al aan het einde van de middag dus we besluiten hier toch maar te gaan staan.

Achteraf een goede keus, want uiteindelijk blijven we hier (na eenmalig te zijn verkast naar een andere plek) toch bijna een week staan en dat ondanks het feit dat we hier de minste voorzieningen hebben van de gehele reis tot nu toe. We moeten het doen met een ‘pittoilet’. Dat is een gat in de grond met een hokje er omheen waar je met je neus dicht naar binnen gaat en de muggen en vliegen massaal op je billen gaan zitten zodra je de deksel open doet. Er is ook geen water uit een kraan of pomp, dat moeten we uit het stadje Whistler halen. We hebben alleen een rivier om handen te wassen. Hannah laat in het filmpje zien hoe dat gaat.

Ongewenste bewoner in de auto

Het grote verschil met de beren van Amerika is dat de Canadese beren geen auto’s open kunnen maken. Er zijn dus geen berenboxen nodig, we bewaren al het eten in de auto. Al gauw blijkt ons eten daar ook niet veilig. Op een morgen zien we overal muizenkeutels in de auto en het zakje cashewnoten is helemaal leeg. Ook ander etenswaren blijkt aangevreten. De razendsnelle muis die we eerder in het schemerdonker heen en weer zagen rennen bij onze tent geven we de schuld. We letten er die dag goed op dat we de deuren van de auto dicht houden. Het mocht niet baten, want ook de volgende dag was weer van alles opgegeten.

We vermoeden dat hij zich in de auto schuil houdt, maar we kunnen hem niet vinden. We besluiten dan maar al het eten in een afgesloten box te stoppen. Dat helpt, al heeft onze ‘ automuis’  de volgende dag nog wel de zakdoekjes aangevreten.

In Wells Gray hadden we enorm last van de muggen gehad, dus bij vertrek uit Vancouver hadden we nog even snel een muggentent gehaald bij onze favoriete waar-geen-nee-te-koop-is supermarkt Walmart. Deze kwam hier goed van pas, want ook hier waren er veel muggen.

Fietsen en zwemmen

Er wordt veel gefietst in Whistler en ook wij gaan weer eens met de hele family op pad. Het huren van een downhill- of mountainbike is geen probleem, maar de accessoires voor de kinderen zijn snel weg. We kunnen uiteindelijk in Whistler Upper Village nog een ’trailer’ bemachtigen voor Duco en een ’tag-along’ voor Hannah.

We fietsen rond Lost Lake en zien meer gezinnen met kinderen achter de fiets. Om niet al te snel weer terug te zijn kiezen we voor een grotere lus, maar gezinnen komen we niet meer tegen, alleen nog serieuze mountainbikers. Al snel wordt duidelijk waarom, want de hellingen worden steiler en af en toe moeten we gaan lopen. Duco slaapt en mist het gehele avontuur. Hannah wil op het verste punt ook wel gaan slapen, dus we ploeteren weer tijdig terug naar de village. Bekijk de fietsroute en meer foto’s.

Eerder die week deden we het wat rustiger aan en zijn we bij Alta Lake om daar heerlijk te zwemmen. Het is lekker weer en ook het water is te doen als je eenmaal ‘door’ bent.

Er is ook een afspoeldouche (handig als je geen douche op de camping hebt!). Helaas is het water ijskoud. Duco doorstaat deze ontbering dit keer verrassend goed, maar arme Hannah, die niet helemaal fit is, schreeuwt het hele strand bij elkaar. Later in de week bezoeken we nog een (verwarmd!) indoorzwembad om onszelf weer eens lekker schoon te spoelen.

We verlaten Whistler en slapen nog een nachtje in Vancouver omdat we de volgende ochtend vroeg de boot pakken naar Vancouver Island. We zijn benieuwd of onze automuis ook mee gaat…

Vanuit Wells Gray rijden we in 1 dag naar Vancouver. We zijn inmiddels 3 maanden onderweg en moeten onze auto, gehuurd in San Francisco via Sunny Cars, binnen Amerika inleveren omdat de maximale huurperiode is verstreken. We kiezen voor het Alamo-kantoor van Seattle, de meest noordelijke grote stad in Amerika dichtbij Vancouver, en betalen geen one-way kosten. Diana gaat op herkansing naar Seattle. Daarna zijn we een paar dagen autoloos voordat we in Vancouver onze tweede auto huren, ook weer via Sunny Cars.

Met een 4WD huurauto kom je overal

Voor onze reis hebben we gekozen voor een 4WD huurauto als vervoermiddel in Amerika en Canada. Het kopen van een auto is relatief duur vanwege de verzekering en heeft nog wat andere haken en ogen. Een camper huren, wat veel mensen doen, is duur voor vier maanden, wat minder flexibel en je wordt niet op alle wegen toegelaten. Van de dirtroads in Death Valley tot het ijs van de Athabasca Glacier, met onze 4WD Nissan Pathfinder kwamen we overal.

Drie maanden geleden hadden we in San Francisco onze huurauto op de luchthaven opgehaald. Dat is net als de luchthaven van Vancouver een zogenaamde Choice Location waar je zelf (binnen de geboekte klasse) je auto kunt uitzoeken. Vanwege de hoeveelheid bagage (kampeerspullen) die we mee hebben en de lange huurperiode leek ons dat een handige optie. We kregen een gloednieuwe Nissan Pathfinder mee met maar 3.000 mile op de teller. Na enig onderhandelen over alleen de meerprijs, immers alle verzekeringen en eigen risico zijn inclusief, gingen we tevreden op pad. Dat is het mooie van huren via Sunny Cars, geen extra kosten, behalve dan als je ter plekke toch kiest voor een upgrade. Alleen Road Side Assistence in Amerika en Canada zit er niet bij, maar omdat wij een nieuwe auto huren kozen we ervoor dit niet af te nemen. Ook hebben wij onze eigen navigatie en autostoeltjes voor de kinderen (gratis mee in het vliegtuig) waarmee we de huurkosten beperkt houden.

2e kans Seattle voor Diana

Diana wilde 16 jaar geleden al eens naar Seattle, maar zij bleef toen bij de grens van Canada naar Amerika steken. Vanwege 9/11 gingen alle grenzen van Amerika dicht. Dit is een uitstekende kans voor haar om toch nog eens deze stad te bezoeken.

Vanuit Vancouver rijd je normaal gesproken in 2,5 uur naar Seattle. Aankomend bij de grens, zag Diana al op de borden dat er een wachttijd bij de grens was van 90 minuten. Gelukkig was zij op tijd weg gegaan, zodat ze precies om 15.00 uur downtown Seattle de auto op de afgesproken tijd weer in kon leveren. Het is een zeer nauwe parkeergarage, dus nog even goed opletten om onze, inmiddels trouwe en geliefde, Nissan Pathfinder zonder schade af te leveren. Dat ging ook erg soepel. De mevrouw van Alamo had een scan apparaatje waarmee de auto op schade gecontroleerd kon worden. Binnen 5 minuten stond Diana weer buiten. Al met al hebben we de afgelopen drie maanden veel plezier van deze auto gehad.

Na een middagje shoppen en sightseeing pakte Diana om 19.00 uur de trein weer terug naar Vancouver. Een vermoeiend reisdagje voor Diana.

Nieuwe huurauto

In Vancouver zijn we een paar dagen autoloos. Nu heb je die in deze stad ook niet echt nodig, je kunt met het openbaar vervoer overal komen. We zitten bovendien in een appartementje in een hippe buurt vlakbij het centrum. Hannah vermaakt zich in het tuintje met de stenen. We bezoeken wat stadsparken, doen de was, plannen het vervolg van onze reis en laten een nieuwe rits in onze tent zetten want die ging steeds moeilijker dicht.

Na een paar dagen Vancouver halen we bij de luchthaven, eenvoudig bereikbaar met de skytrain, een onze nieuwe huurauto op. We hadden de huur iets eerder laten ingaan, maar helaas had Sunny Cars hierbij ook de klasse gewijzigd naar eentje met minder bagageruimte. Terugboeken naar de originele klasse kostte extra geld. Sunny Cars laat nog weten hoe ze hiermee omgaan.

Ook op deze locatie konden we weer kiezen uit een aantal types, waarbij de bagageruimte voor ons weer van doorslaggevende betekenis was. We rijden nu een Dodge Durango, ook een zeer ruime auto en comfortabel voor onze komende ritten naar Whistler en Vancouver Island.

Vanaf nu is onze wereldreis vooral naar het zuiden gericht. In Canada hebben we ons noordelijkste puntje gehad en na Canada gaat onze reis verder in Midden-Amerika met Costa Rica en Panama. Via Tahiti en de Cook Islands zullen we in Nieuw-Zeeland het zuidelijkste punt van onze reis bereiken. Dat is pas in 2018, dus zover is het nog lang niet.
We rijden nu van Jasper National Park, met een tussenstop in Clearwater, naar Wells Gray Provincial Park. In Yellowstone hadden we op wat warme dagen al wat muggen gezien, maar in Wells Gray worden we overvallen door de hoeveelheid muggen die ons gedurende de hele dag lastig vallen. De enige ‘mosquito escape’ is het meer op waar wat meer wind staat, dus we huren een kano en ervaren het als een verademing.

Muggen op de campground

Hannah heeft een warme belangstelling voor klimmen. In Canmore bij Banff stond Hannah met open mond te kijken naar een indoor klimwand vol grepen met diverse kleuren en klimmers die aan touwen probeerden de uiteenlopende routes te bedwingen. Het is ons nog niet gelukt een geschikte wand voor 4-jarigen te vinden, maar onderweg komen we wel een klein speeltuinklimwandje tegen. Hannah en Hassan moesten hier even op los gaan.
Na een nachtje in een motel in Clearwater gaan we op tijd op pad om een plekje te vinden op de first-come-first-serve campground in Wells Gray Provincial Park. Dat blijkt geen probleem te zijn. Wel een probleem vormen de muggen. Het is inmiddels lekker warm weer geworden en ook ’s nachts koelt het niet veel meer af.

Een vuurtje met veel rook is voor ons de enige remedie tegen de muggen die zich in zwermen op ons storten. Ook ’s ochtends gaat het vuur aan om de muggen wat te ontmoedigen. Met plezier gaan we in de stinkende rook staan. De campground is sowieso al wat basic. Er zijn slechts 2 pit toilets (gat in de grond) en er is geen kraan met drinkwater. Wel is er een pomp waarmee drinkwater uit de grond kan worden gepomp. Hannah legt uit in het filmpje hoe dat werkt.

Met de kano op Clearwater Lake

Het voordeel van een Provincial Park t.o.v. een National Park is dat het allemaal wat kleinschaliger is. We kiezen voor een mugvrije activiteit en besluiten een kanotocht te maken over het Clearwater Lake. De muggen zijn er niet op het water vanwege het lichte briesje. De eigenaar van het kanobedrijfje geeft ons hoogstpersoonlijk een korte instructie van het kanoen en stuurt ons weg naar het kano-dock met de mededeling dat we ’the green one’ kunnen pakken. Met 2 jonge kids aan de waterkant is dat makkelijker gezegd dan gedaan (een kano sjouw je altijd met zijn tweeen), maar uiteindelijk lukt het ons om met zwemvesten, peddels en droge kleren in de kano te gaan zitten. Dit keer gaat Duco voor Diana voorin zitten zodat hij ook eventueel kan gaan liggen om te slapen. Het gaat geweldig en het is genieten om met dit kalme, warme weer midden op het meer te zijn (zonder muggen…).

We maken een stop op Caribou Beach aan de overkant van het meer om wat te eten en keren daarna met een boogje terug. Bekijk de route en meer foto’s van onze kanotocht. ’s Avonds besluiten we om aan het meertje te blijven koken en eten, omdat het aanzienlijk aangenamer (minder muggen) is dan op de campground bij de tent. We zullen dat de volgende dag nog een keer herhalen.

Watervallen en opnieuw beren

De volgende dag bezoeken we de meest spectaculaire waterval die we tot nu toe hebben gezien: de Helmcken Falls. Vooral de omgeving en de hoogte waarmee het water naar beneden valt maakt indruk. Ook in Wells Gray komen we weer beren tegen, alle keren langs de kant van de weg. Elke keer zijn we weer onder de indruk van een ontmoeting met een beer. Hannah vraagt inmiddels bij elk nieuw plekje, ook als we in de stad verblijven: ‘Wonen hier ook beren?’. De beren in Wells Gray lijken wat schuwer dan de beren die we in Jasper tegen kwamen, want op het moment dat je ze met de auto nadert duiken ze het bos in.

We bezoeken met een korte wandeling ook de Dawson Falls. Deze waterval is veel lager, maar wel een stuk breder. Bovendien kunnen we er met onze neus bovenop staan. De rivieren staan in deze tijd van het jaar, vooral met de hoge temperaturen van de laatste dagen, op hun hoogste stand en de watervallen zijn bijzonder uitbundig.
Na Wells Gray rijden we in een keer door naar Vancouver waar we een kelderappartementje hebben gehuurd. Een van ons zal onze huurauto gaan inleveren in Seattle (USA). Na een paar dagen huren we in Vancouver dan een nieuwe auto voor onze resterende trip in Canada.

Via de Icefields Parkway komen we in Jasper National Park. We hebben gereserveerd op de campground Pocahontas in het noorden van het park. Het is de meest noordelijke plek van onze wereldreis. Het blijft ook lang licht, pas na 23:00 uur wordt het echt donker. Opvallend is dat er in Jasper minder mensen en meer dieren zijn in vergelijking met Banff, dat vlakbij de grote stad Calgary ligt. Direct als we richting onze kampeerplek rijden staan twee caribou’s met prachtige geweien ons aan te kijken.

‘Hee, een beer!’

Naast de caribou zien we tegen de bergwand geplakt ook de geit met de krulhorens. Het is duidelijk nog geen hoogseizoen in Jasper. Ook op de campground is het rustig, vooral buiten het weekend. Als ook nog eens het dichtbijzijnde toiletblok wordt gesloten ivm renovatie staan we met onze tent eenzaam in een stil gedeelte van de campground. Hannah moet ’s ochtends vroeg plassen en samen met Diana lopen ze in pyama slaperig richting het andere eind van de campground. Plotseling roept Hannah ‘Hee, een beer!’. Nu roept ze dat wel vaker, want in het plaatsje Jasper staat zo’n beetje bij elke winkel een (niet-echte) beer je welkom te zwaaien. Maar nu lopen ze in het bos, ver weg van welke winkel dan ook, dus Diana is gelijk klaar wakker. Ze ziet inderdaad op het pad richting het andere toilet een zwarte beer (beetje bruin van kleur) rustig wat besjes eten. Om geen kindje aan zijn ontbijt toe te voegen maken Diana en Hannah voorzichtig rechtsomkeert en kiezen een veilige plek in het bos als toilet. Zo dicht bij de tent hebben we nog geen beer gezien en we slapen die nacht slecht met alle bosgeluiden die we horen.

Bij het ontbreken van douches in de afgelopen twee weken is het een verademing dat er op 15 km van de campground Hot Springs zijn te vinden waar je heerlijk in kunt zwemmen en relaxen. Op weg hier naar toe staat er een beer in de berm rustig te eten. We komen heel dichtbij en kunnen rustig filmen, ons veilig voelend in de auto.

Jasper Skytram

Een spectaculair uitstapje dat we maken is de Jasper Skytram. Met deze kabelbaan stijgen we meer dan 1000 meter tot boven de 2000 meter. Van hier uit beklimmen we de top van Whistlers Mountain. Het is bewolkt weer, maar gelukkig hebben we wel voldoende uitzicht van het bovenstation en ook vanaf de top. Duco raakt steeds meer gewend aan de draagzak en valt nu ook regelmatig in slaap als het hem allemaal wat te lang duurt.

Het is een alpine tocht naar de top in rotsachtig terrein, waarbij ook nog sneeuwvelden moeten worden overgestoken. Bekijk de route en meer foto’s. Hannah loopt het hele stuk zelf omhoog en is trots als ze de top heeft bereikt. Ondanks het mindere weer hebben we goed uitzicht op de met sneeuw bedekte bergen om ons heen.

Verrassend mooie ‘hikes’ en ‘rides’

Er is nog veel meer te zien in Jasper. Dicht bij de campground maken we een verrassend mooie hike bij een oude mijn. Bekijk de route en meer foto’s. Hassan loopt nog een stukje hard en blijft daarbij op de weg om de kans te verkleinen om een beer tegen te komen. Bekijk zijn hardlooproute en foto’s. Hardlopen is een gevaarlijke sport in dit gebied. Hannah heeft inmiddels goed geleerd wat je niet moet doen als je een beer tegen komt: rennen.

Fietsen dan maar? Zo mogelijk nog gevaarlijker, omdat je weinig geluid maakt. Hassan neemt voorzorgsmaatregelen met een berenbel en berenspray op de mountainbike als hij het meest uitdagende mountainbikeparcours kiest van Jasper National Park. Bekijk zijn mountainbikeroute en foto’s. We bezoeken ook een van de mooiste meren van het park, Maligne Lake, en doen een wandeling in de buurt (bekijk de wandelroute en meer foto’s).

De laatste dag regent het flink en bezoeken we de bibliotheek van Jasper. De kinderen kunnen heerlijk spelen in de kinderhoek. Al met al hebben we een prachtige week gehad in Jasper National Park. Onze volgende bestemming is een Pronvincial Park: Wells Gray.