Discover step-by-step – Pagina 5 – Blog van Hannah, Duco, Hassan en Diana op reis

Adios America, Pacific here we come!

24 september 201723 mei 2018Hassan

Het is alweer september en we zijn precies halverwege onze wereldreis. Midden-Amerika was boven verwachting en door de persoonlijke campings hebben we er bijzondere vriendschappen aan over gehouden. Tjonge, wat vliegt die tijd! Wij gaan ook weer vliegen, de Pacific over. We verlaten Amerika en we nemen uitgebreid de tijd om eerst Frans Polynesie en daarna de Cook Eilanden te ontdekken. We nemen afscheid van Amerika met een bezoek aan Disneyland en aan een bijzondere professor…

Doldwaas Disneyland

Onderweg naar ons motel in de buurt van Disneyland zien we de temperatuur snel oplopen als we eenmaal uit de bergen zijn. Bij 106 F, zo’n 41 ºC, gaan we ons een beetje zorgen maken, maar aan het eind van de dag is het iets afgekoeld. We vertrekken vroeg de volgende ochtend om de hitte en de drukte voor te zijn. Dat het groot was daar hadden we ons op voorbereid, maar zo enorm is niet voor te stellen. Met 5 banen tegelijk rijden we de parkeergarage in en de Amerikanen hebben alles perfect georganiseerd voor een soepele entree. Nadat de auto staat geparkeerd pakken we een tram naar Disneyland Park.

We hebben een doordeweekse dag gekozen en het is op de drukteladder van Disney 3 op 10. Toch zien we aan het einde van de dag een rij voor Splash Mountain staan van 90 minuten! Wij kiezen voor andere attracties. Eenmaal binnen gaat Hannah als een raket van start, maar gelukkig is er nog tijd voor een kopje koffie met papa… Daarvoor zijn we al op de foto gegaan met Donald Duck en heeft Hannah al samen met mama op het vliegende olifantje Dombo gezeten.

Het hoogtepunt van de dag is het huis van Mickey Mouse. Het is prettig wachten op weg naar de ontmoeting. Laat Mickey Mouse zich al zien in de spiegel? Als Mickey Mouse zover is om ons te ontvangen neemt hij alle tijd om met Duco en Hannah kennis te maken. Na het eten van een broodje zien we Pluto loslopen. Hannah pakt Pluto bij de arm en laat hem nog even uit in Mickey’s Toon Town. Of was het andersom?

’s Middags gaan we op zoek naar de favoriet van Duco: Winnie de Poeh. Op het autoraam hebben we al gedurende de hele reis een zonnescherm van Winnie de Poeh. Het weghalen ervan levert altijd veel protest op van Duco.

We gaan eerst op de foto met Iejoor, Konijn en Tijgetje. Voor Winnie de Poeh zouden we dan weer achteraan in de rij moeten aansluiten, maar gelukkig komt hij spontaan nog even kijken bij Hannah en Duco.

Aan het einde van de dag nemen we natuurlijk nog een groot ijsje. Het thema is Halloween, en dat zien we als we een verlichte pompoen nastaren bij het verlaten van het park.

Bezoek aan Duco’s professor

Door de zeldzaamheid van Duco’s aandoening (bij Duco’s ontdekking 10, en inmiddels 85 bekende gevallen over de hele wereld) is er in Nederland erg weinig bekend bij de artsen, dus zullen we zelf actief op zoek moeten gaan naar informatie.

Nu wil het feit dat er in Los Angeles DE autoriteit op het gebied van KAT6A werkt aan een eerste, omvangrijk onderzoek: professor Valerie Arboleda. Diana had al contact met haar gelegd en nu kunnen we bij haar op bezoek komen in het Gonda Goldschmied centrum voor Neuroscience & Genetics. We krijgen antwoord op al onze vragen van de toegankelijke Valerie. Na afloop staan wij en Duco nog een stukje huid af voor verder onderzoek van de variant van de afwijking van Duco die werkelijk uniek is in de wereld.

In de middag rijden we door naar Santa Monica Beach. We bezoeken de pier maar slaan het pretpark vandaag over. We eten onze verse maaltijd die we in de supermarkt hebben gekocht en geven het restant aan een zwerver. Als het begint te schemeren zijn we snel weg van deze in het donker ongure plek.

De volgende dag vliegen we pas tegen middernacht naar Tahiti. Voor de kinderen een vermoeiende reis en op het vliegveld vallen ze samen in slaap voordat we het vliegtuig in kunnen.

Dag Amerika, we hebben genoten van je Nationale Parken en je prachtige natuur. In Midden-Amerika waren de mensen heel hartelijk en gek op kinderen. We hebben op bijzondere plekken kunnen kamperen met onze tipitent. We beginnen met Tahiti aan een nieuw, speciaal hoofdstuk van onze wereldreis in de Pacific!

Afkoelen bij Big Bear

19 september 201723 mei 2018Hassan

Als tussenstop op weg naar Tahiti hebben we ervoor gekozen om een week in de buurt van Los Angeles te blijven. Twee vermoeiende vluchten vallen zo niet al te dicht na elkaar en we hebben dan ook nog tijd genoeg om Disneyland te bezoeken, voor de kinderen sowieso al een enorme belevenis. Eerst kiezen we voor een oude vertrouwde campground, dit keer in de buurt van Big Bear. Hannah is helemaal blij met de naam van de campground…

Pakjes ophalen in druk LA

Na bijna twee maanden jungle in Midden-Amerika komen we in Los Angeles in nieuwe omstandigheden terecht. Het is warm als we met een uurtje vertraging op LA’s International Airport landen, maar de lucht is voor de verandering helemaal blauw. De douane formaliteiten zijn tijdrovend. We zijn blij dat we als gezinnetje uit de honderden meters lange rij worden geplukt en in de priority lane versneld door kunnen. We hebben een auto gehuurd en we kunnen weer een ruime SUV uitzoeken. In de avond rijden we nog een stuk LA uit.

De avondspits gaat tot laat door in Amerika, maar gelukkig zitten de Amerikanen allemaal alleen in de auto. Wij kunnen op de carpoolstrook langs alle files suizen.

We slapen 1 nachtje in een motel. De volgende ochtend zoeken we het kluisje op bij een tankstation waar Amazon onze bestelling heeft bezorgd. Echt een uitkomst zo’n kluisje als je zonder vast adres een jaar op wereldreis bent! Alleen mag het pakket niet te groot zijn. Voor Hannah ligt er een nieuw campingmatrasje klaar dat er wel in past. ‘Het sneeuwt’ had Hannah uitgeroepen in de hitte van Panama nadat het oude campingmatras duizenden kleine donsjes begon te lekken in de tent en dat was de reden geweest om naar een nieuwe te gaan kijken.

Van warm en vochtig naar koel en droog

Het weekend komt eraan en we kunnen alleen nog een plekje krijgen op basis van First Come First Serve op de Hanna Flat Campground. Als we de bergen in rijden zien we de temperatuur op de meter in de auto flink zakken en het landschap steeds kaler en droger worden. Het laatste stuk gaat over een dirtroad en als we de campground oprijden zit de auto helemaal onder het stof. We zijn op tijd en vinden een mooie rustige en ruime plek.

We moeten wennen aan de wat lagere temperaturen en Hannah doet gelijk een muts op en handschoenen aan als de thermometer onder de 20 graden zakt. Ook wij gaan op zoek naar onze warme kleding die een paar maanden onaangeraakt onderin de rugzak heeft gezeten. We zijn dan ook blij dat we vuur mogen maken ondanks de recente bosbranden in de omgeving van Los Angeles.

Duco heeft dikke pret bij het zien van de vlammen en Hannah verheugt zich op het roosteren van de marshmallows. Wat hebben we dat gemist! De muggentent dient dit keer als vliegentent. De kleine vliegjes gaan in je oog zitten en vooral Duco moet het ontgelden. ’s Nachts is het doodstil, ook weer anders dan de talrijke, luide oerwoudgeluiden van de afgelopen maanden.

Hiken en biken in een surrealistisch landschap

De volgende ochtend is er van een blije Duco geen sprake meer en grijpt hij bij het huilen naar zijn oortje. Een oorontsteking lijkt de meest voor de hand liggende oorzaak, dus rijden we eerst naar een Medical Care centrum. We zijn gelijk aan de beurt (en moeten ook gelijk betalen) en Duco krijgt een antibiotica kuurtje mee. We doen het rustig aan vandaag.

‘Wonen hier ook beren?’ is de standaard vraag die Hannah stelt als we op een nieuwe plek aankomen. De onverwachte ontmoeting met een zwarte beer in Jasper op een vroege ochtend in juni heeft een geweldige indruk op haar gemaakt.

De afgelopen twee maanden konden wij haar geruststellen dat er alleen maar reusachtige spinnen, giftige slangen of een verdwaalde jaguar in de buurt van de tent zouden kunnen zijn, maar in Big Bear konden we niet ontkennen dat er beren voorkomen.

De volgende dag willen we toch wat meer van de directe omgeving zien en vanaf de campground lopen we over een trail een bijzonder landschap in met kale bomen en reusachtige keien. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

Hassan heeft nog energie om ’s middags te gaan mountainbiken en kiest de zware Skyline Trail dat begint met een steile klim naar Snow Summit, de aantrekkelijke kabelbaan rechts van zich laten liggend. Naar beneden toe komt de Full Suspension Bike goed van pas. Bekijk de mountainbikeroute en meer foto’s.

De volgende dag trekken we door naar de oostkant van Los Angeles voor ons bezoek aan Disneyland.

In de stadsjungle van Panama City

17 september 201723 mei 2018Hassan

Met het vertrek uit El Valle verruilen we het tropische cloud forest voor de chaotische stadsjungle van Panama City. Van de dichtbegroeide, reusachtige bomen met apen en vogels komen we terecht tussen de strakke, hoge wolkenkrabbers waar het drukke Panamese verkeer zich luid toeterend een weg probeert te banen. Het is een enorm contrast en Duco is de eerste dag alleen maar met open mond om zich heen aan het kijken. Gelukkig zitten we in een uitstekend gelegen apartement met een zwembad en de autoloze fietsboulevard langs de kust op loopafstand. We gaan naar het Panamakanaal, bezoeken een bijzonder leuk museum waar Hannah op de foto gaat en trappen ons suf op de familiefiets. Tot slot maken we ons klaar voor het vertrek uit Midden-Amerika.

Rondkijken op de Cinta Costera

Met onze huurauto rijden we Panama City binnen. We hebben een apartement in een flat aan de kustlijn van de stad gereserveerd. Zoals altijd is het laatste stukje lastig zoeken en ook de security zou streng zijn, maar met wat vragen komen we uiteindelijk vrij soepel binnen. We laden de auto uit en gaan snel weer op pad om de auto in te leveren. Het autoverhuurkantoortje ligt op een kwartiertje lopen, maar door het chaotische verkeer van Panama City dat in de spits muurvast staat kunnen we pas 2 uur later, vlak voor sluitingstijd, de auto inleveren. Een goede keuze van ons om het deze dagen zonder auto te doen!

We zitten op een prachtlocatie met uitzicht op de zee, de grote containerschepen die voor het Panamakanaal liggen te wachten en het zwembad van ons apartementencomplex. Elke dag plonzen we in het zwembad om wat zwemmen te oefenen, lekker rond te drijven en ons te vergapen aan de wolkenkrabbers om ons heen.

Het is zondagochtend als we vanuit ons apartement de drukke kustweg oversteken. We zien dat het verkeer voor de baan langs het water is afgesloten voor auto’s en wordt gebruikt door fietsers en skaters en dat terwijl er al een mooi fietspad langs de kademuur ligt.

Het verleidt Hassan om ondanks de hitte een stukje te gaan hardlopen over het pad van de Cinta Costera in het zicht van de skyline van Panama City. Bekijk de hardlooproute en de foto’s.

De trots van Panama

Het hoogtepunt van Panama City is natuurlijk het Panamakanaal. Je kunt er naartoe door de sluizen aan de kant van de stad te bezoeken. Het zijn de oude sluizen uit 1914, maar toch zijn ze imposant. Een paar honderd meter verderop zijn de nieuwe sluizen sinds een jaar in werking nadat de Panamezen 10 jaar geleden in een referendum hadden gekozen voor uitbreiding van het Panamakanaal. Het is duidelijk de grote trots van Panama en natuurlijk ook de reden dat met name Panama City een welvarende stad is.

Er is een leuk Visitor Centre waar je zelf (virtueel) de sluisdeuren mag bedienen of een groot containerschip de sluizen door kan loodsen. Hannah vindt het prachtig en kan het hoofdstukje ‘Panamakanaal’ straks op school overslaan.

Panamese schoolles en de familiefiets

We staan heel vroeg op om een stukje trein te doen langs het Panamakanaal. De bestemming is Colon dichtbij de Caribische kust, maar wat we daar gaan doen weten we nog niet. Colon zelf is te gevaarlijk om in rond te lopen… Zover komt het echter niet want de taxi naar het station komt hopeloos vast te staan in het verkeer. We zien de (enige) trein nog net wegrijden als de taxi de parkeerplaats op draait. We gaan weer terug naar het apartement en besluiten wat anders te gaan doen.

Er is een nieuw museum over de biodiversiteit van Panama. Van buiten gezien is het een kleurrijk gebouw en dat blijkt het binnen ook te zijn. Zonder Panama zou de mens niet zijn zoals die nu is valt er te lezen. Met het ontstaan van Panama werden Noord- en Zuid-Amerika met elkaar verbonden waardoor de warme golfstroom op gang kwam met alle gevolgen voor de eerste mens die in Afrika leefde. Een Panamees schoolklasje van de basisschool doorloopt de verschillende opstellingen en Hannah sluit met veel plezier aan bij haar leeftijdgenootjes. Buiten wordt er een klassenfoto gemaakt, of eigenlijk wil iedereen met de blonde Hannah op de foto!

In de buurt van het museum vinden we na enig zoeken een fietsenzaak waar we een familiefiets huren. We hadden liever een ’tag-along’ gehad waarop Hannah had kunnen meefietsen achter de fiets zoals in Canada, maar die hebben ze hier helaas niet.

Het is moeizaam trappen op de loodzware fiets, maar het is een leuke familiefietstocht over de ‘Cyclovia Cinta Costera’ met een speeltuinstop halverwege. Bekijk de fietsroute en foto’s.

Rechtstreeks naar Los Angeles

Op de laatste ochtend vertrekken we akelig vroeg met een shuttle busje naar het vliegveld voor onze vlucht naar Los Angeles. We zijn ruim op tijd, maar tot onze verbazing krijgen we te horen dat de vlucht overboekt is en we niet mee kunnen. Dat we een gezin zijn met kleine kinderen maakt hier in Panama niets uit. Gelukkig weten we ter compensatie wel een rechtstreekse vlucht af te dwingen. We komen dan een uurtje later aan, maar ontlopen wel het gedoe op de luchthaven van Mexico City waar we met al onze, doorgelabelde, bagage door de douane hadden gemoeten. In de buurt van Los Angeles gaan we eerst kamperen en bezoeken we vervolgens Disneyland…

El Valle, Erg Vochtig

12 september 201723 mei 2018Hassan

We trekken steeds zuidelijker Panama in en rijden nu naar El Valle in Anton Valley, een mooi bergachtig gebied met watervallen en cloud forest. Het lukt ons nu om een bijzondere kampeerplek te vinden, al is het wel een uitdaging in het extreem vochtige klimaat om alles droog te houden. ’s Avonds vallen we in slaap met een kakofonie aan geluiden van de kwakende kikkers. Onze gastheer is een erg hartelijke bioloog die ons meeneemt om de vogels van het cloud forest te bekijken. We zien heel veel prachtige toekans en vinden een idyllisch zwemplekje in de rivier.

Kamperen in het water

Het is al laat in de middag en dus is het zoals elke dag regenachtig als we het dorpje El Valle binnenrijden. In de Lonely Planet hebben we gelezen dat er gekampeerd kan worden bij een hotel, maar bij de ingang zegt het meisje van niets te weten.

De Turist Info stuurt ons naar een lodge die permanente, luxe tenten verhuurd. Het begrip ‘camping’ is gewoon compleet onbekend in Panama en we willen onze zoektocht opgeven als we nog een laatste poging doen door het hotel uit de Lonely Planet te bellen. Hassan moet 3x herhalen wat we willen als de stem met herkenning uitroept: ‘Ah si, es mi hermano’. Het blijkt niet bij het hotel te zijn, maar een nat modderweggetje in ertegenover. We worden bijzonder hartelijk ontvangen door een bioloog met vogelkennis. Hij laat ons de wc en douche zien, die later flink blijkt te lekken.

Hij benadrukt dat de meeste tenten in het regenseizoen onder de overkapping gaan staan en dat diegenen die dat niet deden het niet droog hielden. Onze hoge tipi tent past er niet onder dus zetten we de tent op het zompige grasveldje. We kunnen nog wel wat extra plastic voor onder de tent gebruiken en dat blijkt erg nuttig.

Na een paar dagen is het zompige grasveldje door langdurige zeer heftige tropische regenbuien veranderd in een grote, modderige waterplas. Zelfs onze Panamese gastheer heeft zulke buien nog niet eerder meegemaakt in augustus. Nu is de tent alleen met stenen en planken nog droog te bereiken. In de voortent golft het grondzeil, maar wonder boven wonder blijft het droog in de tent.

Gelukkig hebben we een droog onderkomen waar we kunnen koken, spelen en relaxen in de hangmat. Zodra het donker wordt beginnen de kikkers te kwaken. Het zijn er een heleboel en als het niet regent we vallen in slaap bij een luid kikkerconcert.

Bird watching met bioloog

Onze Panamese gastheer Mario heeft biologie gestudeerd in Amerika en is een van de meest gerenommeerde bird watching guides van Panama. Het is voor ons een goede reden om met hem in de vroege ochtend op stap te gaan om vogels te bekijken. Een van de vogels die we nog niet veel hebben gezien in Costa Rica en Panama is de prachtige toekan. Mario weet wel een plek in het cloud forest waar ze te vinden zijn en hij heeft gelijk.

Wel 8 verschillende toekans zien we en ze vliegen zo over onze hoofden! Hannah vindt het allemaal reuze interessant. Ze wil graag door de enorme kijker kijken en de vogel terugvinden in het dikke vogelboek dat Mario heeft meegenomen. We zien niet alleen vogels, ook schildpadden zwemmen rond in het meertje dat we bezoeken.

Ook zien we zien een enorme spin in een web zitten. Mario aarzelt niet en pakt de spin uit zijn web zonder het stuk te maken. De spin loopt over zijn arm naar zijn hoed. De spin heeft net gegeten weet Mario en is daarom nu ongevaarlijk. Je moet het maar weten! Bekijk de route van onze bird watching walk en meer foto’s.

Afscheid met een traan

In El Valle de Anton gaan we op aanraden van Mario op de eerste dag naar de dierentuin. In deze dierentuin vinden we allemaal dieren die in Panama voorkomen. We zien onder andere de tapir, een dier dat we nog niet in het wild hebben gezien. De leguanen zijn ook indrukwekkend, maar de grootste leguaan zien we even verderop vrij rondlopen in een boom. Het zegt veel over de biodiversiteit van Panama dat je vaak buiten de dierentuin meer dieren ziet dan daarbinnen.

Op de laatste dag doen we een korte wandeling langs El Macho, de bekendste waterval in de regio. Het is weer een privaat stukje bos waar je voor moet betalen om het pad te kunnen lopen. We komen ook nog langs een natuurlijk aangelegd zwembad dat gevuld wordt met water uit de rivier. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

Wij houden de dollars in onze zak en bewaren onze zwemsessie voor een andere (openbare) plek dat door de locals wordt gebruikt waarop we door Mario zijn gewezen. Bij een idyllisch watervalletje laten Hassan en Hannah zich heerlijk afkoelen in het frisse water. Voordat het middagonweer losbarst keren we terug bij de tent.

We nemen afscheid van onze inmiddels goede vriend geworden Mario. Hij maakt ons lid van de Panamese Community die zich bezig houdt met het verbeteren van de bewustwording van het verantwoord omgaan met de natuur.

We doen een donatie voor zijn project op scholen in El Valle om de natuur schoon te houden en de arme kinderen te voorzien van ingezamelde kleding. Hannah wil ook graag wat geven aan de kindjes. Ze staat de grote Pip knuffel, die al 5 maanden mee op wereldreis is, af aan Mario, die door dit gebaar van een 4-jarig meisje hevig is ontroerd. Met een nog half natte tent zetten we koers naar Panama City, onze laatste bestemming in Centraal Amerika.

Afgelegen bergdorpjes bij Santa Fe

6 september 201723 mei 2018Hassan

Met Santa Fe bezoeken we een minder toeristische bestemming van waaruit we bij nog meer afgelegen bergdorpjes komen. De ontmoetingen met de lokale, veel plezier uitstralende, bewoners zijn hartelijk. We zwemmen in de koude rivier en lopen naar een lastig te bereiken waterval. Het toerisme is in dit gebied nog niet sterk ontwikkeld, dus is het vaak even zoeken, maar met onze auto zijn we flexibel. Het landschap is weer anders dan bij Boquete, maar ook hier is het nat…

Tot het einde van de weg

Op de Panamerican Highway slaan we linksaf bij de grotere stad Santiago. We doen boodschappen en tussen de buien door spelen de kinderen in de naburige speeltuin. Als beiden vallen te combineren is dat meestal een zekere stop. Als we het bergdal in rijden komt de regen weer gestaag naar beneden wat het lastig maakt om de vele gaten in de weg te beoordelen omdat ze vol water staan. Na Santa Fe houdt de weg uiteindelijk op zodat het verkeer steeds schaarser wordt.

Vlak voordat het donker wordt arriveren we bij het eenvoudige hotelletje dat we ’s ochtends hadden gebeld over het opzetten van onze tent in de binnentuin. Campings zijn er niet dus selecteren we hotels op basis van de aanwezigheid van een tuin. Het regent nog steeds en een hotelkamer is goedkoop dus besluiten we de tent ingepakt te laten. Bovendien is de plaats voor de tent die ze kunnen bieden gelegen aan de weg naast een parkeerplaats, niet echt de ideale kampeerplek die wij in gedachten hadden. De binnentuin zelf is wel erg mooi en vanuit de hangmat bij de kamer genieten we van de vele vlinders die vlak voor ons op de bloemen afkomen.

Het gebied biedt veel snelstromende rivieren waar je op bepaalde plekken ook in kunt zwemmen. De rivier ziet er nu modderig bruin uit van de overvloedige regen van de afgelopen dagen, maar wij zien vanaf de brug een prachtige lunchplek op een rivierstrandje. Het vage paadje er naar toe blijkt niet zo makkelijk te belopen als het lijkt. We moeten ons door een stukje bos worstelen en Diana krijgt een lelijke, gelukkig tijdelijke, brandwond van een onvriendelijke jungleplant. Uiteindelijk genieten we wel van de bijzondere plek aan de rivier.

Verborgen waterval en hartelijke locals

We bezoeken ook het nationale park van Santa Fe. Kortgeleden is de gravelweg, die ook nog niet zolang bestond, er naartoe geasfalteerd. De steile hellingen hebben de Panamezen erin laten zitten waardoor we af en toe flink klimmen of in de remmen moeten. Op het kantoortje van de het park kan de dienstdoende ranger ons niet veel vertellen over de wandelingen en watervallen in het park. Toerisme staat hier duidelijk nog in de kinderschoenen.

Op goed geluk stoppen we bij een brug over de rivier waar we een mooi zwemplekje zien. Het water is koud, maar heerlijk verfrissend in de vochtige warmte van Panama. We rijden door naar het plaatsje Guabal waar de geasfalteerde weg ophoudt. We keren om en rijden iets terug naar een bord over een wandelpad dat we op de heenweg hebben gezien.

We eten eerst een broodje en krijgen al snel bezoek van een vriendelijk uitziende man die in het Spaans tegen ons aan begint te kletsen. Hoe we hier terecht zijn gekomen en waar we dan wel niet vandaan komen wil hij graag weten. Holanda zegt ‘m niets. Ligt dat in Nicaragua? Of in Guatemala misschien?

Als we hem wijzen op zijn FC Barcelona shirt dat hij aan heeft en ‘cerca d’Espana’ tegen hem zeggen gaat er nog steeds geen lichtje branden, al is het hem wel duidelijk dat het ver weg is. Toch is hij ontzettend blij dat hij voor het eerst van z’n leven mensen uit Holanda heeft ontmoet. Hij neemt hartelijk afscheid en vervolgt zijn weg lopend naar het dorpje waar hij onze unieke ontmoeting zal gaan vertellen. Nog niet zo lang geleden bestond er helemaal geen autoweg in deze regio en lagen de dorpjes compleet geisoleerd van de buitenwereld.

Aan het begin van de wandeling naar een waterval komen we een kleine koffieplantage tegen. Bij een huisje van een lokale familie wordt ons duidelijk gemaakt dat het pad naar de waterval prive terrein is. Als we vragen hoeveel we moeten betalen zegt de vrouw van het huisje dat we dat zelf mogen bepalen en we krijgen een jongetje als gids mee voor het overduidelijke pad naar de waterval. Zijn broertjes lopen nieuwsgierig mee en de jongste (zonder schoenen) wordt op de rug getild als het te zwaar wordt. Een Panamese variant van de draagzak… Uiteindelijk bereiken we de voet van de indrukwekkende waterval waarvan het water zich in ettapes naar beneden laat storten. De Panamese jongetjes spelen met aandoenlijk veel plezier in het bruisende water. Terug bij het huisje krijgen we een paar bananen mee uit een van de bananenbomen die in de buurt staan. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

De laatste avond in Santa Fe hebben we eindelijk een goed restaurant gevonden. Vanaf het terras is er een mooi uitzicht op de in de wolken gehulde bergen.

De volgende dag zullen we dezelfde weg weer terug nemen naar Santiago aan de Panamerian Highway om vervolgens een stuk zuidelijker opnieuw linksaf te slaan met als bestemming El Valle de Anton. We gaan hier weer op zoek naar een kampeerplek al weten we inmiddels dat deze in Panama uiterst moeilijk zijn te vinden.

Island hopping bij Boca Brava

4 september 201723 mei 2018Hassan

We hebben ervoor gekozen om een aantal dagen op een tropisch eilandje voor de Panamese Pacific Coast te slapen. Het hotel op Boca Brava is hoog boven de zee gelegen met een spectaculair uitzicht op andere eilandjes en in de verte de Pacific Ocean. Brulapen komen de bomen rondom ons hotel bezoeken. Onze auto hebben we op het vasteland achtergelaten, maar die missen we niet want er is veel te doen op het water. We gaan met de kayak de zee op en varen met een bootje naar een idyllisch eilandje. Onderweg zien we ook nog walvissen langs de boot zwemmen. De zee is rustig genoeg en het water lekker warm om te zwemmen en te snorkelen. We vermaken ons een paar dagen heerlijk op en in het water van de Pacific. Een voorproefje van Tahiti en de Cook Eilanden waar we over een paar weken naar toe gaan…

Adembenemend jungle eiland

Als we afslaan van de gloednieuwe 2×2-baans Panamerican Highway rijden we door een bijzonder, open en heuvelachtig tropisch landschap naar het kustplaatsje Boca Chica. Vlakbij het miniscule haventje kunnen we onze auto achterlaten en met alleen de hoognodige spullen stappen we op een watertaxi die ons naar onze slaapplaats voor de komende dagen zal brengen. De aardige hoteleigenaar was aan de telefoon in lachen uitgebarsten toen we bij het afdingen vroegen of we de tent bij zijn hotel konden opzetten. Als we aanleggen bij het steigertje op het eilandje Boca Brava wordt ons duidelijk waarom. We bestijgen een lange, supersteile trap en we zijn, ondanks onze beperkte bagage, helemaal buiten adem en compleet nat van het zweet als we boven aankomen.

Op de steile rots is een restaurant met spectaculair dakterras gemaakt waar vandaan we de jungle en de Pacific Ocean op ons in kunnen laten werken. In de middag komen de tropische buien als een waterval over ons heen en moeten we ver achterin het restaurant plaats nemen om niet doorweekt te worden. Onze ruime suite, waar we met korting verblijven, is gebouwd op de smalle kam van de berg zodat we aan beide kanten uitzicht hebben op de zee.

Voordat het donker wordt komen de brulapen langs om de vruchten uit de bomen rond het hotel te eten. Ze beginnen luid te brullen om boven het geluid van de motor van de watertaxi’s uit te komen die af en toe voorbij varen om aan te geven dat zij de baas zijn. Tegen het avondeten begint hongerige Duco te brullen om eten. Het verleidt de brulapen om dit te overtreffen met een oerkreet, wat leidt tot hilariteit op ons dakterras en nog meer boosheid bij Duco. Het verbaasd ons niet dat het geluid van deze apen wordt gebruikt voor de dinosaurussen in de film Jurassic Park.

Kayakken langs eilandjes

De eerste ochtend benutten we gelijk om met z’n vieren in een kayak de zee op te gaan. We hebben nog niet eerder in een kayak gezeten en ook het pedellen op zee is nieuw voor ons. Tijdens de kanotochten die we eerder op onze wereldreis hebben gemaakt in Canada en Costa Rica zaten we dieper in de boot, maar hoog in deze kayak gaat eigenlijk ook prima. De zee is relatief kalm tussen de eilandjes dus we hebben niet veel last van de golven. ’s Ochtends bij eb liggen de strandjes open dus we maken een paar stops om te zwemmen en te eten. Het is een heerlijke ochtend voor ons en de kinderen. Bekijk de kayakroute en meer foto’s. Als het hard gaat regenen in de middag zitten we allang te genieten van de verse natuurlijke ‘jugo’s’ op het terras van het restaurant.

Op de tweede dag nemen we een motorbootje om langs een eilandje te varen met een hagelwit strand en ons te laten afzetten op een ander eilandje met licht aflopend strand waar je ook nog kunt snorkelen. We kunnen heerlijk zwemmen en zien wonderlijke vissen bij het snorkelen. Diana raakt bij het snorkelen met haar been miniscule kwalletjes wat figuurlijk en fysiek tot irritatie leidt.

Onderweg hopen we ook nog walvissen te zien. Anders dan de moderne whale watching schepen in Canada met radiocontact over waarnemingen, gaat onze booteigenaar op goed geluk een richting op. Toch worden we al snel beloond met twee grote humpback whales die heel dicht genaderd worden. Dat kan dan weer wel in Panama.

We verlaten het relaxte Boca Brava met gemengde gevoelens, maar verzoenen ons met het idee dat het weer tijd is om de verkoelende bergen op te zoeken. In Boca Chica staat onze auto nog ongeschonden op ons te wachten. Hannah speelt leuk met een Panamees meisje dat ook 4 jaar is. Vol overgave hollen ze achter de ganzen aan (zie de foto op Instagram), maar na een paar keer heen en weer rennen gaat het mis. Hannah valt met haar knie op het harde beton. Van de lelijke schaafwond zal ze wel een tijdlang last houden…

Kamperen in prachtig Panama

2 september 201723 mei 2018Hassan

Onze huurauto hebben we in Costa Rica achtergelaten en zonder auto zijn we de grens met Panama overgestoken. In David, de tweede stad van Panama, komen we wat bij voordat we ons weer in een nieuw kampeeravontuur storten. Kamperen in Panama is zo mogelijk nog lastiger dan in Costa Rica, maar het is ons toch weer gelukt een kampeerplek te vinden. In de prachtige, bergachtige omgeving van Boquete kunnen we onze tent opzetten tussen de cloud forests.

Grensperikelen op weg naar Panama
We vertrekken met de auto vanuit Puerto Jimenez om in een keer door te rijden naar de grens met Panama. Daar leveren we onze 4WD Toyota Fortuner in en komen we met al onze bagage letterlijk op straat te staan. Met onze twee kleine kinderen trekken we de aandacht en de politieman komt een praatje met ons maken. We hebben het niet voor elkaar kunnen krijgen om van te voren vervoer te regelen, dus zullen we dat ‘ouderwets’ ter plekke moeten doen. Paso Canoas is een drukke grensovergang met Panama en al voordat we de auto uitstappen is er een mannetje die ons wil helpen. We nemen de bus San Jose – David, die eigenlijk geen nieuwe passagiers oppikt, maar omdat-ie toch aan de grens moet stoppen valt er wel wat te regelen, voor wat extra dollars natuurlijk.

Gelukkig zit de bus nog niet eens halfvol, want we tellen 15 stuks eigen bagage, inclusief autostoeltjes, koelbox en voedselbox die mee moeten. Om het tijdsintensieve grensformaliteiten nog wat extra gecompliceerd te maken moet na 30 meter al onze bagage weer de bus worden uitgesleept. We vullen netjes ‘ja’ in bij de vraag of we fruit Panama invoeren wijzend naar onze koelbox vol fruit, maar dat is te verwaarlozen volgens de Panamese dounabeambte. Dat was in Mexico (en is straks in Nieuw-Zeeland en Australie) wel even anders! De bagage gaat ongezien de bus weer in en 3 uur nadat we de auto hebben ingeleverd zijn we eindelijk op weg naar David.

In David blijven we 2 nachtjes in een hotel om even te wassen, de komende dagen van onze reis te plannen en vooral te spelen. De kinderen gaven duidelijk een signaal af dat de afgelopen dagen mooi waren, maar ook intensief vol nieuwe indrukken en dat er behoefte was aan rustig spelen. We halen onze nieuwe huurauto op. De Toyota Rav4 is wat kleiner, dan onze vorige auto’s maar met wat passen en meten krijgen we alles er toch in. Voordat we Boquete inrijden hebben we een mooi uitzicht op de stad. Althans, dat zien we pas een paar dagen later, want het stadje ligt helemaal in de wolken als we aan komen rijden…

Regen en wolken

We rijden Boquete voorbij nog verder de bergen in. We komen langs rotsen die de aardlagen blootgeven. We zijn niet ver van de enige actieve vulkaan in Panama, Volcan Baru. Die ene ‘camping’ in de wijde omtrek die we op internet hadden gevonden blijkt een drassig, hobbelig veldje te zijn. Het Panamese vrouwtje van het huisje waar we een plekje voor de tent hebben gevonden had ons al gewaarschuwd dat het hier vaak regent.

De volgende ochtend begint het al vroeg met een paar tropische stortbuien en zijn we blij dat we de tent vlakbij een overkapping hebben neergezet. Er is inmiddels een modderige rivier ontstaan op de plek die we eerst in gedachten hadden voor de tent. Het is ook zowaar koel en voor het eerst in een paar weken moeten we een dunne trui uit de rugzak halen. We komen de dag door met spelletjes spelen en kunnen ‘s avonds droog koken. Als het donker is klaart het helemaal op en we zien een overweldigende hoeveelheid sterren als we omhoog de hemel inkijken.

Na regen komt zonneschijn

Na een droge nacht vertrekken we op tijd voor een afwisselende wandeling om te profiteren van het mooie weer. Vanaf de tent lopen we omhoog naar een waterval dat in een beschermd natuurgebied ligt. Zoals vaak in Panama is het prive terrein en moet er worden betaald om de wandeling te kunnen doen. Het pad voert langs akkers waarop van alles wordt verbouwd. We zien een enorme kever en lopen een cloud forest in voordat we bij een indrukwekkend waterval komen. De waterval is extra krachtig vanwege de regen van de afgelopen dagen. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

We bezoeken het leuke stadje Boquete. We raken in gesprek met een brandweerman in een van de vele koffiehuisjes die er te vinden zijn in dit koffierijke gebied. Als hij door heeft dat we uit Nederland komen raakt hij niet uitgepraat over Kris en Lisanne, de twee Nederlandse meisjes die hier 3 jaar geleden omkwamen tijdens een wandeling. Hij heeft meegeholpen met helpen zoeken en we ervaren dat deze tragische gebeurtenis ook op de lokale bevolking een flinke impact heeft achter gelaten.

Onze volgende stop zal een eilandje aan de kust zijn en onze tent zal in de auto achterblijven. Het is zonnig op de ochtend dat we vertrekken uit Boquete en dus doen we onze uiterste best om in dit natte klimaat de tent eens goed te laten drogen voordat we hem opbergen.

Bij het verlaten van Boquete proberen we een Panamese ‘coffee drive-through’ uit. Het is een hobbelig, modderig weggetje dat langs een koffietentje loopt. Zowaar kunnen we onze bestelling doen bij een moeilijk verstaanbaar mannetje achter het eerste raampje en krijgen onze koffie van hetzelfde mannetje bij het tweede raampje. Met twee koffie in de auto gaan we de bergen uit, op weg naar de warme kust bij Boca Chica.

In het natuurparadijs van Corcovado

24 augustus 201723 mei 2018Hassan

Het Corcovado National Park ligt een beetje afgelegen op een schiereiland in het zuidwesten. Het is het park met de grootste biodiversiteit van Costa Rica en dus willen we dit niet missen. Het kost wel enige moeite om er te komen, maar met onze grote 4WD zijn we flexibel. We kiezen voor Puerto Jiminez als ons basiskamp waar vandaan we de onverharde weg naar het park nemen. De prachtige natuur die we hier zien is bijzonder indrukwekkend en is zeker een van de hoogtepunten van onze lange wereldreis.

Hobbelige gravelweg naar Corcovado

Puerto Jiminez is het laatste grotere stadje en een goed uitgangspunt voor Corcovado. We blijven er een nachtje slapen in een hotel dat bereikbaar is via een slechte gravelweg. Stapvoets gaat het door de grote plassen die er liggen van de tropische regenbuien. Is dit wat ons morgen te wachten staat op weg naar het park? Op internet en in de Lonely Planet worden we gewaarschuwd alleen met een 4WD aan dit avontuur te beginnen. We zien spelende ‘white-faced capuchin’ aapjes vanuit de auto. Bij het hotel struikelen we bijna over reusachtige leguanen die verdekt opgesteld staan bij de buitendeur van onze kamer.

De volgende dag doen we de laatste inkopen en zetten we ons schrap voor de hobbelige rit langs de kust van het schiereiland. We hebben al eerder kennis gemaakt met de onverharde wegen, met name bij Monteverde, die door de Costa Ricanen zelf de ‘Costa Rican massage’ genoemd. Gelukkig valt deze rit erg mee want de weg blijkt net te zijn verbeterd. Onderweg worden we met borden gewaarschuwd om toch voorzichtig te rijden in verband met overstekende apen. Deze houden zich nu schuil midden op de dag, maar we zien wel een coatis de weg over schieten.

Paradijs met exotische dieren

Aan de rand van het park blijven we twee nachten in een hotel waar de dieren letterlijk naar je toe komen. In Duco’s bedje dat in onze kamer staat vinden we een enorme krab. Gelukkig ligt Duco er nog niet in!

Om af te koelen is er een ‘cold tub’ in de vloer van het terras gemaakt. Hannah en Hassan dompelen zich onder. We lopen naar het strand en wanen ons in het paradijs met allerlei exotische dieren. De rood-geel-blauwe scarlet macaw papagaaien vliegen krijsend boven onze hoofden. Het strand is verlaten, de zee is overweldigend wild en in de verte boven de bomen van het regenwoud kondigt de zoveelste tropische bui zich aan. We zijn op een heel bijzondere plek aanbeland.

Kikkers en vlinders op de Monkey Trail

De volgende ochtend vroeg gaan we al om 05:15 uur op pad. Het begint net licht te worden en de dieren worden actief. We zijn van plan om te gaan kanoen, maar met onze auto raken we de hoteleigenaar kwijt die voor ons rijdt. In plaats daarvan rijden we een avontuurlijk weggetje op dat na een paar kilometer alleen nog zichtbaar blijft door de bordjes “4WD only!”. Terug bij het hotel besluiten we dan maar de wandeling te doen die we eigenlijk een dag later hadden gepland. We ontbijten voor onze kamer en een coatis komt even kijken wat wij aan het doen zijn.

De wandeling wordt de Monkey Trail genoemd en loopt naar de ingang van het park. Als we het park echt in willen, moeten we met een gids 23km lopen (voor Hannah teveel) en het is dan maar de vraag of we veel meer zien. Op de Monkey Trail zien we dit keer geen apen, maar er springen meerdere ‘green-and-black poison’ kikkers van ons weg en er fladderen pauwoogvlinders om ons heen. Beiden zagen we al in het Monteverde Theme Park, zie foto’s. Het is vochtig warm en halverwege drinken we met z’n vieren bij een lodge met gemak vier grote welverdiende verse jugo’s (papaya, fresa, banana en sandia) leeg. We lopen nog omhoog naar een tweetal uitzichtpunten en omdat het eb is geworden kunnen we via het strand terug lopen. Daar zien we opnieuw vele scarlet macaw papagaaien en ook twee knalgroene parkieten die een nest aan het bouwen zijn. Bekijk de wandelroute en meer foto’s.

Show van de spider monkeys

De volgende ochtend doen we nog een poging om een kanotocht te maken. Om 05:45 uur zitten we in de kano op een laguna dicht bij de zee. Hassan is er de vorige dag al langsgekomen tijdens zijn
strandloop. Het is warm, maar nog niet te heet. Geen speciale stoeltjes voor de kinderen in de kano zoals in Canada. Duco zit dit keer voorin en kan wel mooi boven de rand uitkijken. Watervogels vliegen voor ons weg als we te dicht naderen en we varen ook langs de rand van het regenwoud. Na een tijdje zien we plotseling de takken van de bomen hoog boven ons bewegen. Het zijn ‘spider monkeys’ die van boom naar boom slingeren op zoek naar vruchten. Terwijl wij stil liggen met de kano voeren ze fantastische acrobatische toeren uit om aan hun eten te komen. Als de show is afgelopen en het gedonder van het onweer dichterbij komt varen we weer terug naar het beginpunt. Bekijk de kanoroute en meer foto’s.

We slapen nog een nachtje in het hotel met de leguanen in Puerto Jimenez en zetten dan koers richting Panama. Aan de grens zullen we onze comfortabele huurauto moeten inleveren, want die mag de grens niet over. Het lukt ons helaas niet om van te voren een transfer te regelen naar David in Panama. Met al onze bagage (kampeerspullen, autostoeltjes, e.d.) en de kids zullen we dus de grens (lopend?) over moeten steken en het traject in Panama met openbaar vervoer moeten afleggen. Een avontuur waarvan we geen idee hebben hoe dit gaat verlopen.

Regen in Manuel Antonio

19 augustus 201723 mei 2018Hassan

We verlaten de bergen en komen weer in de vochtige hitte terecht. In een lange autorit zakken we in zuidelijke richting langs de kust af en gaan we op zoek naar een camping. We ervaren een bijzondere stranddag en bezoeken het Manuel Antonio National Park. Voor het eerst hebben we gedurende langere tijd achter elkaar op dezelfde dag regen. Barst nu het regenseizoen echt los in Costa Rica vragen wij ons af?

Geen camping, wel droog

Op weg naar het zuiden stoppen we onderweg bij een klein plaatsje langs de kust om een camping te bekijken. De camping ligt direct aan een strand met wat visssersbootjes, maar het ziet er een beetje troosteloos uit, net als de smoezelige lodges in het dorpje met vervallen huisjes. Zouden wij hier onze tent een hele dag onbeheerd laten staan en een uur heen en weer rijden naar Manual Antonio waar we eigenlijk voor komen? De keuze is snel gemaakt en we vinden met behulp van onze Costa Ricaanse data-simkaart een ruim apartement op een paar kilometer van het park.

Het kost ons veel moeite om het te vinden, want zowel Google Maps als Tomtom raken de weg kwijt in het onlogische adressensysteem van Costa Rica. Locals de weg vragen is meestal veel effectiever hebben we geleerd van de taxichauffeurs die dat hier ook op die manier doen. Na een uur ronddwalen over steile onverharde bergweggetjes zien we de hoteleigenaar die ons op straat staat op te wachten. Het prima apartement heeft ook nog een grote buitenruimte waar we wat kunnen laten drogen.

Regen op het strand en bij de wandeling

Op onze eerste dag hebben we een dagje strand gepland en dus rijden we ondanks de donkere lucht het weggetje naar beneden richting de zee. Een mannetje bewaakt voor een paar dollar onze auto en we kunnen direct het strand op lopen. Het is boven de dertig graden en als we ons onderdompelen in het al net zo warme zeewater begint het flink te regenen. Hannah is in Nederland al niet naar binnen te krijgen als het regent en vindt het hier helemaal prachtig. Ook Duco geniet van al dat water. Als een heerlijke douche laten we het over ons heen komen. We kunnen ons niet herinneren dat we ooit een middag met zoveel plezier in de stromende regen doorbrachten op het strand.

De volgende dag rijden we met onze auto naar de ingang van het Manuel Antonio National Park. Onze wandeling begint nog droog en we kiezen eerst het pad naar een waterval. Veel drinken in de vochtige warmte is heel belangrijk als het zweet ons van het hoofd loopt.

Hannah speelt “Jane in the jungle” als we een liaan tegenkomen. Ze heeft het net geleerd van de aapjes die we hoog boven ons hoofd door de bomen zagen zwieren, een bijzonder schouwspel. Op de grond is er ook van alles te zien. Kleurrijke bloemen steken scherp af tegen al het groen en voor ons uit zien we krabben met felle kleuren hun holletje in schieten. Als we onze wandeling vervolgen richting het strand begint het weer te regen en te onweren. Het stopt die dag niet meer en onze schoenen zijn doorweekt als we in de auto stappen. Bekijk de wandelroute en meer foto’s. Eigenlijk vinden we het helemaal niet zo erg dat we niet op de camping in de tent zitten.

De mensen in Costa Rica zijn erg aardig en zeggen je altijd vriendelijk gedag. Eigenlijk hoef je maar twee woorden Spaans te weten in Costa Rica: Pura Vida!

Vriendelijk Monteverde

14 augustus 201723 mei 2018Hassan

Vanuit Arenal rijden we richting Monteverde. Het laatste uur rijden we over een dirtroad. Veel wegen in Costa Rica zijn nog onverhard en onze 4WD komt dan ook goed van pas. In Monteverde is het klimaat wat vriendelijker. Het is koeler vanwege de hoogte en er valt ook wat minder regen. We hebben bij Monteverde een prachtige kampeerplaats gevonden op camping Turin Costa Rica.

Inmiddels hebben we ook onze reisroute op de site geplaatst. Klik op de kaart rechts op deze pagina en je kunt onze actuele locatie bijna ‘live’ volgen. De app van Polarsteps kun je ook op je telefoon installeren en onze route volgen met extra foto’s. Als je ons volgt krijg je een bericht als we een stap hebben toegevoegd (1-2 keer per week) en we proberen dit gelijk te laten lopen met deze blog.

Kamperen op een droomplek

Achter het restaurant van de eigenaar kunnen we naar boven rijden en onze tent neerzetten op een mooi vlak veld in de grote tuin. We hebben een mooi uitzicht op de vallei. We zijn nog net op tijd voordat er een grote onweersbui losbarst. De temperatuur is met 24 graden voor ons aangenaam, maar de locals zitten met dikke winterjassen aan en een muts op. Wij zitten met korte broek en een t-shirt blij met een beetje afkoeling en zij komen bezorgd vragen of we geen deken willen tegen de kou. De volgende dag is de lucht weer blauw en de zon fel. We besluiten om de tent te verplaatsen naar een hoger gelegen veld dat meer in de schaduw ligt.

Op onze nieuwe plek worden we wakker van het gekwetter van een zwerm groene papegaaien. Ook zien we tientallen gieren vlak boven onze tent cirkelen alsof ze aan het checken zijn wat daar te halen valt. We staan tussen de bananenbomen en prachtige, reusachtige bloemen. Het is een droomplek om te kamperen. Als het ’s avonds weer met bakken uit de hemel komt kunnen we gebruik maken van het overdekte buitenrestaurant dat die dag dicht is.

De eigenaren ontvangen ons hartelijk en zijn erg vriendelijk. We raken aan de praat omdat ze een jong kindje in de familie hebben dat net als Duco een ernstige afwijking heeft. Ons vertrek is emotioneel en we krijgen kadootjes mee voor de kinderen. Bekijk hun bericht over ons op Instagram.

Kikkers en vlinders

We hadden in Arenal al kennis gemaakt met een enorme pad die elke avond een bezoek bracht aan het toilet. Op onze nieuwe plek worden we elke avond getrakteerd op een orkest aan kikkergeluiden. Costa Rica heeft vele soorten kikkers. Het Monteverde Theme Park is een leuk park waar je de kikkers kunt gaan bekijken. We zien kikkers in uiteenlopende kleuren, maar ook veel kikkers helemaal niet omdat het nachtkikkers zijn.

Naast de kikkers heeft het park ook een vlindertuin. Als we de kikkers verlaten en naar buiten in het bos stappen zien we vele vlinders om ons heen vladderen. Het blijkt echter nog niet de vlindertuin te zijn, die is verderop in een afgesloten gedeelte. Costa Rica is eigenlijk 1 grote vlindertuin! Veel bijzondere vlinders zagen we al, maar hier zien we ze allemaal bij elkaar.

Cloud forest maakt naam waar

Op onze tweede dag bezoeken we het Monteverde Cloud Forest. Dit bos zit, anders dan het rainforest, voornamelijk in de wolken. We beginnen onze wandeling droog, maar de bomen zijn al helemaal in de wolken. Halverwege begint het flink te onweren. De regen komt weer in grote hoeveelheden naar beneden. We steken een lange hangbrug over van waaraf we ver de diepte in kunnen kijken. We keren daarna drijfnat maar voldaan weer terug bij de ingang van het park. Bekijk de route en meer foto’s.

Na Monteverde dalen we weer af naar de kust en zoeken we een kampeerplek in de buurt van het Manuel Antonio National Park.